CHAPTER 4: Lumabas na ang Totoo Tungkol sa Doktor na Iyon

Dahil may naramdaman siyang kakaiba sa isinagawang pagsusuri sa kanyang fertility, nagpasya si Felize na umuwi na lang mag-isa, wala ang kanyang asawa.

Halos isang oras siyang naghintay sa waiting area malapit sa klinika ni Dominic, ngunit ni anino ni Christopher ay hindi man lang niya nakita. Maging ang cellphone nito ay hindi rin niya makontak.

Sa halip na magalit at magwala sa kalye na parang nawawala sa sarili, pinili ni Felize na umuwi na lang mag-isa gamit ang angkas.

Pagdating sa inuupahang bahay, naligo si Felize at pilit na kinalimutan ang nangyari kanina.

Ayaw niyang maalala kung paano siya titigan ni Dominic—lalo na nang utusan siyang hubarin ang kanyang panty sa loob ng silid na isinara at nilock pa.

Sa pagkakaalala niya, hindi ganoon ang karaniwang pagsusuri ng doktor. Lalong hindi kailangang i-lock ang pinto. Nakakatakot.

Kahit pa minsang naging bahagi ng kanyang puso si Dominic noong high school, malinaw pa rin kay Felize kung alin ang tama at mali.

Hindi kailanman pumasok sa isip niya na lokohin ang kanyang asawa, kahit pa malamig ang pakikitungo ni Christopher sa kanya.

Matapos maligo, nagtungo si Felize sa kusina upang magluto ng hapunan. Alas-tres na ng hapon; malamang ay pumasok si Christopher sa opisina at uuwi bandang alas-singko.

Habang inilalabas niya ang laman ng refrigerator, tumunog ang kanyang cellphone. Isang tawag mula sa kanyang biyenan.

Tinignan niya ang screen at tamad na kinuha ang cellphone. Alam na niyang magtatanong ito tungkol sa konsultasyon.

Inaccept niya ang tawag nang walang sigla.

“Ano po ’yon, Ma?” tanong niya habang naghihiwalay ng mga sangkap sa pagluluto.

“Hello, Felize. Kumusta ang check up? Maayos naman ba? Siguradong mas magaling ang doktor na ’yan kaysa sa iba.”

Malalim na napabuntong-hininga si Felize. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang nangyari—hindi niya kayang sabihin ang mga kakaibang ipinagawa ni Dominic sa kanya.

“Kumusta? Bakit tahimik ka?” usisa ni Lucinda.

“Sabi po ng doktor, okay naman ako. Wala raw problema sa akin. Pero hindi ko po alam kay Christopher kasi hindi siya nasuri. Bumaba po ako sa daan kanina dahil sa trapik at hindi na niya ako sinundan. Siguro dumiretso na siyang pumasok sa trabaho.”

“Ano? Bakit hindi siya sumama? Ano ba ’yan si Christopher, hindi man lang makaliban kahit isang araw?”

“Hindi ko rin po alam, Ma. Mas mabuti pong tanungin n’yo na lang siya. Hindi ko rin siya matawagan—patay ang cellphone niya,” sagot ni Felize, halatang ayaw nang pahabain ang usapan.

“Sige, kakausapin ko siya. Kailangan din niyang magpa-check up para malinaw ang lahat. Kung hindi siya nakasama ngayon, gagawa ako ulit ng appointment kay Dominic sa Linggo.”

OMG!!!!

Natigilan si Felize. Sa totoo lang, natatakot siyang bumalik pa sa clinic ni Dominic—kahit pa kasama ang kanyang asawa.

“Kailangan n’yong bumalik, ha. Mabuti na lang at handang tumulong si Dominic. Libre pa ang check up sa kanya. Kung sa iba kayo magpapakonsulta tungkol sa pagbubuntis at wala kayong health card, siguradong magastos yan,” dagdag ni Lucinda.

Tahimik lang si Felize. Pareho ang biyenan at mga magulang niya—puro pakiusap at pilit na magkaanak sila agad.

Parang napakadaling magkaroon ng anak, na para bang pagbili lang ng isang tali ng kangkong sa palengke.

“Kailangan n’yong sundin ang payo ni Dominic,” giit pa ni Lucinda.

“Opo, Ma,” tamad na sagot ni Felize. “Pero bakit po libre ang tulong ni Doctor Dominic? Hindi po ba siya nalulugi?” may hinalang tanong niya.

“Dahil pinsan siya ni Christopher,” maikling sagot ni Lucinda. “Kakausapin ko si Christopher. Tawagan mo ako kapag umuwi na siya.”

“Opo, Ma,” tugon ni Felize. “By the way po… si Doctor Dominic , may asawa na po ba siya?”

“Meron na. May asawa na at isang anak. Doctor din ang asawa niya—dermatologist. Sampung taong gulang na ang anak nilang babae.”

OOOH!!

Natahimik si Felize. Ang lalaking minsan niyang pinangarap ay may sarili na palang pamilya. Ngunit bakit ganoon ang kilos nito kanina sa loob ng silid?

Nangilabot si Felize sa pag-iisip pa lamang na bumalik doon.

“Kakausapin ko ulit si Dominic. Babalik ka pa rin naman, ’di ba?” tanong ni Lucinda.

Hindi makasagot si Felize. Gusto niyang tumanggi, ngunit takot siyang magalit ang biyenan.

“Kailangan mong pumayag. Para ito sa ikabubuti ninyo. Nahihiya na ako kapag tinatanong ng iba kung kailan ako magkakaapo. Pati ang mga magulang mo, sabik na rin,” pilit na sabi ni Lucinda.

“Opo, Ma. Papayag po ako,” sagot ni Felize nang may pag-aalinlangan. “Pero gusto ko pong kasama si Christopher. Ayokong pumunta roon mag-isa. Pakiusap, kumbinsihin n’yo po siya.”

“Oo, sasama siya. Rest day niya ang appointment na gagawin ko,” sagot ni Lucinda. “Ah, oo nga pala. Sa Sabado ng gabi may handaan sa pamilya ni Dominic. Imbitado kayo. Dumalo kayo ni Christopher. Kami ng Papa mo, pupunta rin.”

“Opo, Ma. Darating po kami,” sagot ni Felize. Sa totoo lang, curious siya kung ano ang itsura ng asawa ni Dominic—isang dermatologist. Siguradong napakaganda nito.

“Mabuti. Sa Sabado ng gabi ang dinner, tapos Linggo ang balik ninyo sa clinic.”

“Opo, Ma. Magluluto na po ako. Baka umuwi na si Christopher.”

“Sige. Magluluto na rin ako para sa Papa mo.”

Natapos ang tawag ng ganoon na lang.

‘Dinner sa bahay ni Dominic…’

Nakatitig sa kawalan si Felize habang iniisip iyon.