CHAPTER 5: Saan Ka Nagpunta Kanina?

Alas- sais ng hapon, katatapos lang ni Felize maghanda ng dinner para kay Christopher. Hindi nagtagal ay umuwi na ang kanyang asawa.

Narinig niya ang tunog ng makina ng sasakyang pumasok sa garahe, kaya dali-daling tinapos ni Felize ang natitirang gawain sa kusina at nagmadaling lumabas.

Nakita niya ang asawa na pagod na naglalakad, habang tinatanggal ang kurbata sa leeg at naupo sa sofa sa sala.

Lumapit si Felize at umupo sa tabi nito.

“Bakit hindi ka sumunod kanina sa klinika ni Doctor Dominic?” tanong niya, pilit pinipigilan ang inis.

“May biglaang tawag mula sa opisina. Balak ko sanang bumalik sa clinic, pero tumawag si Mama at sinabi na umuwi ka na,” pagod na sagot ni Christopher habang isa-isang tinatanggal ang mga butones ng kanyang polo.

“Paano ka natawagan ni Mama? Tinatawagan kita kanina, subalit hindi kita makontak. Anong nangyari?” sumulyap si Felize sa lalaki, may hinala sa mga mata.

Umurong ang dila ni Christopher, tinatamad patulan ang madaldal na asawa.

“Dapat sinamahan mo ako kanina, Chris.”

Matalim ang tingin ni Christopher na ipinukol sa kanya.

“Kung sinamahan kita, sino naman ang magtatrabaho para kumita? Huwag kang masyadong pa-bebe! Hindi mo ba iniisip na may responsibilidad ako sa opisina? Karaniwang empleyado lang ako, hindi ako CEO.”

Napatahimik si Felize at yumuko ang ulo. Balak sana niyang magalit, pero siya pa ang napagalitan ng asawa. Biglang bumaliktad ang sitwasyon.

“Tama na, huwag na nating palakihin pa ang issue. Simpleng bagay lang na hindi kita nasamahan, reklamo ka na agad. Isa pa, babalik naman tayo sa klinika ni Dominic. Nagpa-appointment na si Mama sa weekend, kaya masasamahan na kita,” wika ni Christopher.

“Pasensya na,” mahinang sambit ni Felize.

“Huwag mo akong inisin, pagod ako galing trabaho.”

“Karaniwan namang mabilis kang magalit kahit hindi ka pagod,” sagot ni Felize habang tinitingnan ang asawa.

Pagod na pagod na siya sa malamig at palaging mataray na ugali ni Christopher sa kanya.

“Huwag mo akong simulan! Ayokong makipag-away dahil sa maliit na bagay. Kakauwi ko lang, imbes na ikuha mo ako ng inumin, kung anu-ano pa ang sinasabi mo. Pagod ako,” wika ni Christopher sabay tayo mula sa sofa.

“Ano ang gusto mong inumin? Tsaa o kape?”

“Kahit ano. Dalhin mo sa kuwarto. Magpapahinga lang ako sandali.”

“Bago ka magpahinga, maligo ka muna. Galing ka sa labas.”

“Hmm,” malamig na sagot ni Christopher habang mabagal na naglakad papunta sa kuwarto.

Pinanood ni Felize ang likod ng asawa hanggang sa tuluyang mawala sa kanyang paningin. Pumasok na ito sa silid at isinara ang pinto.

Malalim na napabuntong-hininga si Felize. Sa loob ng dalawang taong pagsasama nila bilang mag-asawa, hindi na siya nasanay sa ganitong trato ng lalaki—palagi pa rin siyang nasasaktan.

Laging may dahilan si Christopher para magalit, kahit sa simpleng usapan tulad kanina.

Tinamad na siyang mag-isip pa, kaya nagtungo siya sa kusina upang maghanda ng inumin para kay Christopher. Karaniwan ay handa na iyon, pero dahil sa inis niya, tinamad siyang gawin iyon agad.

Habang hinahalo ang asukal sa tasa, muling pumasok sa isip ni Felize ang banayad na pag-uugali ni Dominic—malayong-malayo sa ugali ni Christopher.

“Ah!”

Mabilis niyang itinaboy ang isipin na iyon. Ayaw niyang ikumpara ang sinumang lalaki sa kanyang asawa. Pinili niya si Christopher bilang kapareha habang buhay.

Nang matapos timplahin ang kape, pumasok siya sa kuwarto at nakita si Christopher na nakahiga sa kama, walang saplot pang-itaas at tanging boxer lang ang suot.

“Ito na ang kape mo,Chris,” wika niya habang inilalapag ang tasa sa lamesa sa tabi ng kama.

Sinulyapan siya ni Christopher , saka hinawakan ang kanyang braso at hinila siya.

“Pagbigyan mo muna ako ngayon.. halika,” bulong nito.

Napailing si Felize.

“Maligo ka muna.”

Nanlaki ang mata ni Christopher sa narinig.

“Tinatanggihan mo ba ang asawa mo?”

“Hindi kita tinatanggihan. Ayoko lang masanay ka. Kapag galing sa trabaho, maligo muna bago humiling ng pakikipagsex.”

Nairita si Christopher at matalim siyang tiningnan.

“Dati hindi ka naman nagrereklamo. Nasa aircon naman ako buong araw. Hindi ako mabaho.”

“Alam ko naman. Pero galing ka pa rin sa labas. Mas mabuti kung maligo ka muna.” Inalis ni Felize ang kamay ng asawa at tumayo. “Maligo ka muna.”

Hindi makapaniwala si Christopher. Hindi siya sanay na tinatanggihan siya ng asawa, at ngayon ay ni ayaw siyang tingnan nito.

“Galit ka pa rin ba dahil sa nangyari kanina?” mahinang tanong ni Christopher, tila napagtantong nagkamali siya.

“Hindi na,” sagot ni Felize habang naglalakad papunta sa pinto. “Maligo ka muna. Hihintayin kita sa hapag-kainan.” Lumabas siya, iniwan ang asawa na nakatulala sa kama.

“Bwisit!” mura ni Christopher habang hinahawak ang sarili. Kanina lang ay nais niyang ilabas ang kanyang pagnanasa at init ng katawan, pero bigla siyang nawalan ng gana dahil sa pagtanggi ni Felize.

Samantala, nakaramdam ng ginhawa si Felize dahil nagawa niyang tumanggi. Karaniwan ay sumusunod lang siya sa lahat ng gusto ng asawa.

Kung iisipin, wala ring saysay na pagbigyan niya si Christopher kung ito lang ang nasisiyahan.

Umupo si Felize sa mesa at kumuha ng pagkain.

Sa katahimikan ng maliit na dining area, biglang tumunog ang cellphone niya.

Kinuha niya ito—tawag mula sa kanyang ina.

“Hello, Ma, ano po ’yon?” tanong ni Felize.

“Ano’ng ginagawa mo, anak? Busy ka ba?”

“Hindí naman po. Bakit?”

“Wala naman. Namimiss lang kita.”

“Akala ko po may problema.”

“Okay ka lang ba?”

“Opo. Kayo po ni Papa?”

“Mabuti naman kami,” sagot ng ina. “Sabi ni balaeng Lucinda, nagpacheck up na raw ulit kayo ni Christopher sa bagong doktor. Kumusta?”

“Opo, pero wala pang resulta. Konsultasyon pa lang po iyon.”

“Sana magtagumpay na kayo. Sabik na kaming magka-apo. Kapag nabuntis ka, umuwi ka sandali dito sa probinsya. Pipirma ka na rin sa mga papeles ng mana.”

“Ang aga naman po, Ma. Buntis pa lang po, pipirma na agad?”

“Hiling iyon ng Papa mo. Pirmahan mo na rin ang mga papeles ng lupa at mga ari-arian. Kayo na ang magpapatuloy ng lahat.”

Natahimik si Felize.

“Bakit, anak?” tanong ng ina.

“Wala po. Salamat po sa lahat.”

“Obligasyon namin bilang magulang iyon,” sagot ng ina.

Napangiti si Felize, ngunit napawi iyon nang makita si Christopher.

“Sino ’yan?” bulong ni Christopher.

“Si Mama,” sagot ni Felize. “Ma, mamaya na lang po ulit.” Tinapos niya ang tawag at tumayo.

“Ano’ng sinabi ng mama mo?” tanong ni Christopher.

“Tungkol na naman sa anak. Pareho lang sila ng gusto ng mama mo.”

“Edi mas lalo tayong dapat magpatingin kay Doctor Dominic para mabuntis ka na agad,” sabi ni Christopher na may ngiti sa labi.

Napakunot ang noo ni Felize. May kakaiba sa ngiti ni Christopher—kanina lang ay galit ito, ngunit ngayon ay tila biglang nagbago.