Share

Chapter 4

Author: kkyrieehale
last update publish date: 2026-09-20 16:54:00

Habang naglalakad kami papunta sa hallway, saka ko lang ulit naalala ang sinabi ni Dad kanina.

He was staying here.

For a few days.

Bigla akong napahinto at napalingon sa kaniya. “Wait.”

Huminto rin siya at tumingin sa akin. “What?”

“You're staying here?”

“Yes.”

“For how long?”

“A few days.”

Napakunot ang noo ko. “Pero wala ka bang sariling bahay dito sa pilipinas?”

Umiling siya. “Wala, at di rin naman kailangan"

“Seriously?”

“Yes.”

“Then saan ka nakatira kapag nasa Philippines ka?”

“Usually, I don't stay long enough to need a place.”

Napatingin ako sa kaniya. “So sa States ka talaga nakatira?”

“Yes. I have a house there.”

I nodded slowly, trying to process it. “Then bakit hindi ka na lang mag-hotel?”

He looked at me as though the answer should've been obvious. “Your father offered.”

“Okay, pero pwede ka namang bumili ng condo.”

He chuckled. “Why would I buy one if I'm rarely here?”

“Sabagay, may point."

Nagpatuloy kami sa paglalakad, pero ilang hakbang lang ay bigla siyang nagsalita.

“Why? Ayaw mo ba akong mag-stay dito?”

Napahinto ako tsaka ako napalingon sakankya.

“No.”

He raised an eyebrow.

I immediately corrected myself. “I mean… hindi naman. I just thought mas comfortable ka sa sarili mong place.”

“I'm comfortable here.”

“Okay.”

Tahimik akong tumingin sa unahan, suddenly aware that I sounded like I was trying to kick him out of our own house.

Which, technically, wasn't even my house.

Before I could say anything else, his voice came again, this time much quieter.

“You really look like your mother.”

Napatigil ako. Hindi ko alam kung bakit, pero iba ang dating ng pagkakasabi niya.

Hindi siya parang simpleng compliment.

There was something behind it.

Something heavy.

Slowly, I looked at him.

His eyes weren't on me anymore. Instead, nakatingin siya sa hallway ahead of us, and for a brief moment, parang may taong ibang nakikita sa harapan niya.

My mother.

I swallowed. “Talaga?”

He nodded faintly. “Very much.”

I didn't know what to say.

Sanay akong makarinig ng ganitong comparison. Madalas sabihin ng relatives ko na hawig ko si Mama, especially kapag ngumiti ako or kapag naiinis ako. Pero coming from him, it felt different.

Maybe because he had actually known her.

Maybe because he had been there before I was even old enough to remember him.

Or maybe because of the way he said it.

I suddenly felt the need to change the subject.

“So…”

I forced a smile and pointed toward the glass doors at the end of the hallway. “Garden?”

He looked at me.

“Maganda doon,” mabilis kong dagdag, sabay lakad ulit. “Mas okay kaysa dito. Medyo boring sa loob.”

He didn't question my sudden change of topic.

“Okay.”

I smiled to myself, relieved that he followed.

Mabilis akong naglakad papunta sa garden, partly because gusto kong makaalis sa awkward silence at partly because ayokong pag-isipan kung bakit parang may kung anong lungkot sa boses niya kanina.

Unfortunately, sa pagmamadali ko, hindi ko napansin ang hose na nakalatag sa daanan.

“Shit!”

My foot caught on it.

Everything happened so fast.

I lost my balance and instinctively reached for something to hold on to, but instead of hitting the ground, a strong arm immediately wrapped around my waist.

Napahawak ako sa balikat niya habang siya naman ay mabilis na sinalo ang buong bigat ko.

For a few seconds, neither of us moved.

I looked up.

He was close.

Too close.

I could feel his breath against my forehead, and his hand was still firmly around my waist.

My heart suddenly started beating faster.

“Are you okay?” he asked.

I nodded, but my voice came out much softer than I intended. “Yeah.”

His eyes briefly moved over my face before he carefully helped me stand properly.

“Careful.”

I straightened my dress and tried to laugh it off. “I was careful.”

He glanced down at the hose.

Then back at me.

“You almost fell because you were walking too fast.”

“H-hindi ko kasi napansin... malay ko bang may hose pala diyan.”

A faint smile tugged at his lips.

“Still the same.”

I frowned. “What?”

He looked at me for a second longer before answering.

“Nothing.”

I narrowed my eyes at him, but he had already turned toward the garden.

I followed him, pretending that my heart wasn't still racing from the way his arm had felt around my waist.

And pretending that I didn't notice how familiar it somehow felt.

I narrowed my eyes at him, but he had already turned toward the garden, leaving me with no choice but to follow. I tried to act normal kahit hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya sa bewang ko kanina. Hindi ko alam kung bakit ganoon kabilis ang tibok ng puso ko, pero mas lalo akong nainis sa sarili ko nang mapansin kong parang may kakaiba sa paraan ng paglapit niya sa akin—hindi naman malandi, hindi rin mapangahas, pero enough para maging conscious ako sa bawat galaw ko.

“Hindi ka ba talaga marunong maglakad nang mabagal?” tanong niya habang papunta kami sa dulo ng garden.

Napatingin ako sa kanya at napasimangot. “Marunong naman. Hindi ko lang ginagamit.”

Napailing siya, pero may bahagyang ngiti sa labi niya. “I noticed.”

“Wow. Two days pa lang yata tayo magkakilala, napapansin mo na agad mga flaws ko.”

“Two days?” Bahagya siyang huminto at tumingin sa akin. “Sure ka?”

Napatigil din ako. For a second, nanigas ang buong katawan ko dahil sa tanong niya, pero agad kong pinilit ngumiti para itago ang kaba. “Technically, yes. I mean, hindi naman kita kilala before today.”

Tumitig lang siya sa akin na parang may gustong sabihin, pero sa huli ay hindi rin niya itinuloy. Sa halip, nagpatuloy lang siyang maglakad habang ako naman ay napailing at tahimik na sumunod. Hindi ko na lang pinansin ang kakaibang expression niya, kahit sa loob-loob ko ay nagsisimula na naman akong magtanong kung ano ba talaga ang ibig niyang sabihin.

“Okay, if that you say so” bulong niya.

Napalingon ako. “What?”

Umiling siya at tumingin sa harap. “Nothing.”

“Ang weird mo, Ninong Rafa.”

Natawa siya nang mahina, at hindi ko alam kung bakit parang lalo akong naging conscious sa sarili ko nang marinig ko iyon. Maybe because this was the first time na nakakausap ko siya nang ganito. Maybe because he was technically a stranger to me, despite the fact that everyone in my family seemed to know him. Or maybe because somewhere in the back of my mind, I was still trying to reconcile the fact that the man I had spent one reckless night with was now casually walking beside me in my father's garden.

And the worst part?

I had no idea what was going to happen next.

I followed him, pretending that my heart wasn't still racing from the way his arm had felt around my waist, while desperately trying not to think about how familiar that feeling somehow was.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • A Night With Ninong Rafa   Chapter 86

    Halos hindi ko maramdaman ang sarili kong mga paa habang nagmamadali akong ibulsa ang cellphone ko. Ang bawat salitang ibinulong ni Rafa sa aking tainga ay tila uling na nag-iwan ng nakapapasong marka sa aking balat.“Because I am going to tear apart whoever sent this to you... even if it costs me everything I have built.”“Rafa! Good, andito ka pa,” masiglang bati ni Daddy habang maayos na ibinubulsa ang kaniyang salamin sa mata pagkababa sa huling baitang. Kasunod niya si Mara na may bitbit na ilang dokumento. Agad na dumapo ang tingin ni Mara sa akin, at nang mapansin niya ang pamumutla ko at ang paninigas ng tindig ni Rafa, bahagyang kumunot ang kaniyang noo ngunit pinili niyang manatiling tahimik.“Terence,” bati pabalik ni Rafa.Sa isang kisap-mata, parang walang nangyari. Nakatayo na siya nang tuwid ilang metro ang layo sa akin, nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks habang ang kabilang kamay ay payapang nakalapat sa kaniyang tagiliran. Walang bakas ng luhod sa

  • A Night With Ninong Rafa   Chapter 85

    Nanatiling nakapako ang katahimikan sa malawak na living room ng mansyon, ngunit taliwas sa tahimik na paligid, pakiramdam ko ay may nagbabagsakang mga bubog sa loob ng dibdib ko.“Sure. If Thea wants me to.”Ang pitong salitang binitiwan ni Rafa ay tila mga mabibigat na martilyo na paulit-ulit na pumupukpok sa aking pandinig. Nakaupo siya sa single-seater leather couch sa tapat namin, nakakrus ang mga binti at ang isang braso ay nakapatong sa armrest. Sa panlabas na anyo, siya pa rin ang kagalang-galang, pormal, at kontroladong si Rafael Salcedo—ang matagumpay na negosyanteng galing abroad, ang matalik na kaibigan ng aking ama, ang ninong na pinagkakatiwalaan ng buong pamilya. Walang sinumang makakakita sa kaniya ngayon ang mag-aakalang kagabi lamang, ang parehong lalaking ito ay nakaluhod sa malamig na sahig ng kaniyang condo, nanginginig ang mga kamay habang pilit akong kinukulong sa kaniyang mga bisig at nagmamakaawang pakinggan ko ang kaniyang paliwanag.Naramdaman ko ang marahan

  • A Night With Ninong Rafa   Chapter 84

    Tatlong sunod-sunod na katok ang gumising sa akin kinabukasan. Agad akong napakunot-noo habang nakabaon pa rin ang mukha ko sa unan, pilit na iniiwasan ang liwanag na sumisilip sa pagitan ng mga kurtina. Mabigat ang talukap ng mga mata ko, masakit ang ulo ko, at pakiramdam ko ay para akong ilang gabing hindi nakatulog nang maayos. Hindi ko man lang nagawang i-lock ang pinto kagabi, kaya wala na akong lakas para bumangon at tingnan kung sino ang nasa labas.“Come in,” paos kong sagot, halos hindi gumagalaw sa pagkakahiga.Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto kasunod ng mga yabag na pamilyar sa akin. Ilang sandali pa ay may nagsalita sa tabi ng kama ko, at nang maramdaman kong bahagyang lumubog ang kutson, saka ko lamang dahan-dahang iminulat ang mga mata ko. Si Mara ang bumungad sa akin, nakaupo sa gilid ng kama habang may hawak na tray na puno ng pagkain. Maaliwalas ang mukha niya, pero may bahid ng pag-aalala sa mga mata niyang hindi niya tuluyang maitatago.“Good morning, Thea.

  • A Night With Ninong Rafa   Chapter 83

    Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa parking area ng building nang hindi tuluyang bumigay sa pag-iyak. Ang alam ko lang, nang makaupo ako sa driver's seat, nanginginig pa rin ang mga kamay ko at parang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maalis kahit ilang ulit akong huminga nang malalim. Ilang minuto akong nakatitig sa manibela bago ko tuluyang pinaandar ang makina, pilit na pinapakalma ang sarili kahit ang gusto ko lang ay bumalik sa condo ni Rafa at bawiin ang lahat ng sinabi ko.Pero hindi ko ginawa.Dahil kung babalik ako ngayon, ano ang sasabihin ko sa kanya? Na hindi ko kayang mabuhay nang wala siya? Na hindi ko talaga gustong tapusin ang lahat, pero hindi ko rin kayang manatili sa tabi niya habang hindi ko alam kung ako ba talaga ang minamahal niya? Paano ko ipapaliwanag na ang paglayo ko ay hindi dahil nawala ang pagmamahal ko, kundi dahil natatakot akong baka iyon lang ang natitira sa akin—isang pagmamahal na hindi pala para sa akin mula pa sa simula?Umandar ang ko

  • A Night With Ninong Rafa   Chapter 82

    Nananatili akong nakaluhod sa harap ni Rafa habang hinihintay ang sagot na hindi pa rin niya maibigay. Nakahawak pa rin siya sa mga kamay ko, at nakikita ko sa mga mata niya na gusto niyang magsalita, na may mga salitang pilit niyang hinahanap para maipaliwanag ang sarili niya. Pero sa kabila ng lahat ng sinabi niya tungkol kay Mommy, sa kabila ng pag-amin niyang minahal niya ito at nagluksa nang mamatay ito, wala pa rin akong naririnig na makapagpapatahimik sa takot na matagal nang kumakain sa akin.At bigla kong naisip na baka hindi ko na kailangang hintayin ang sagot.Baka hindi ko na kailangang pakinggan ang paliwanag na alam kong gugustuhin kong paniwalaan kahit masaktan pa ako. Dahil kung mananatili ako rito nang mas matagal, baka muli akong yumakap sa kanya, baka muling bumigay ang puso ko sa tuwing tatawagin niya akong sweetheart, at baka makalimutan kong may dahilan kung bakit ako pumunta rito nang alas-onse ng gabi na halos hindi na makahinga sa sakit.Dahan-dahan kong inali

  • A Night With Ninong Rafa   Chapter 81

    Hindi ko alam kung gaano katagal akong umiyak sa harap ni Rafa. Pakiramdam ko, ilang oras na akong nakaluhod sa sahig kahit maaaring ilang minuto pa lang ang lumipas, at sa bawat pagkakataong sinusubukan kong kumalma, may panibagong sakit na bumabalik sa dibdib ko. Mahigpit pa rin ang pagkakayakap niya sa akin, habang paulit-ulit niyang hinihimas ang likod ko at marahang tinatawag ang pangalan ko, pero hindi ko kayang tumingala para salubungin ang mga mata niya.“Thea, please. Tumingin ka muna sa akin,” pakiusap niya, at naramdaman kong bahagya siyang yumuko para makita ang mukha ko. “Hindi kita pipilitin na kumalma agad, pero ayokong manatili kang ganito nang hindi mo man lang naririnig ang buong katotohanan. You came here because you wanted an answer, and you deserve to hear it from me. Hindi mula sa ibang tao, hindi mula sa kung sinumang nagsabi sa iyo ng mga bagay na hindi mo pa naiintindihan.”Lalong humigpit ang kapit ko sa tuhod niya nang banggitin niya iyon. Ibig sabihin, alam

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status