LOGINPagkatapos naming kumain, agad kong itinulak nang kaunti ang plato ko at kinuha ang phone ko. I was already planning to escape upstairs bago pa magkaroon ng panibagong topic si Dad na kailangan kong pagtiyagaan. Sapat na sa akin ang malaman na ang lalaking kasama ko kagabi ay hindi pala basta stranger kundi Ninong ko. Ayoko nang dagdagan pa iyon ng mahabang family bonding na siguradong mauuwi sa sermon.
“Aakyat na muna ako,” sabi ko habang tumatayo. “Sandali, Thea.” Napalingon ako kay Dad na kakababa pa lang ng baso niya sa mesa. “Ano?” “Samahan mo muna ang Ninong Rafa mo.” Napakunot ang noo ko. “Bakit?” “May aasikasuhin kami ni Mara. May food tasting kami para sa kasal.” Napatingin ako kay Mara na tumango naman. “Sandali lang naman kami.” “Then why do I have to stay?” Dad chuckled. “Eh, bakit hindi? Singilin mo na rin si Ninong Rafa mo sa mga utang niya sayo sa tuwing birthday mo at pasko.” Napatingin ako kay Ninong Rafa. He looked mildly amused. “Anong utang?” tanong ko. “Basta malaki utang sayo niyan,” sagot ni Dad, natatawa. “Ilang taon siyang wala rito. Ni hindi man lang nakadalaw. Kung kailan dalaga ka na doon pa lang nag pakita ulit" Ninong Rafa shook his head while smiling. “I told you, Terence, babawi ako.” “Dapat lang.” I couldn't help but smile a little. Mukhang matagal na talaga silang magkaibigan dahil ang gaan ng pakikitungo nila sa isa't isa. Hindi iyong formal na family friend na kailangang mag-ingat sa bawat salita. They talked like men who had known each other for years. “Pero Dad,” reklamo ko, “masama pa rin pakiramdam ko.” Tumingin siya sa akin. I stared back. Then he slowly raised an eyebrow. I immediately sighed. “Fine.” “Thank you.” “Pero kapag sumakit lalo ulo ko, kasalanan mo.” “Drink some water.” “Wow. Very helpful.” Mara laughed softly before tumayo at inayos ang bag niya. “We should go. Baka maabutan tayo ng traffic.” Tumango si Dad at tumayo rin. “Rafa, make yourself comfortable. You know this place.” “Yeah. Thanks.” I looked between them. “So aalis talaga kayo?” “Yes,” Dad answered. “May food tasting kami. We won't be gone long.” “Okay.” Then he looked at me before walking toward the door. “And Thea?” “What?” “Don't disappear.” I gave him an innocent smile. “I won't.” He narrowed his eyes at me, obviously not believing a word I said, before finally leaving with Mara. I waited until narinig ko ang pagsara ng main door at ilang segundo pa bago tuluyang nawala ang tunog ng sasakyan nila sa driveway. And then the mansion became quiet. Too quiet. Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang umupo ulit sa upuan ko. Across the table, si Ninong Rafa naman ay tahimik na umiinom ng kape, completely relaxed as if wala kaming awkward history from last night. I stared at him then he glanced at me. I immediately looked away. Okay. This was going to be awkward. “Where are you staying?” tanong ko, just to break the silence. “Your father prepared one of the guest rooms.” “Ohhh.” Tahimik ulit. I tapped my fingers against the table, trying to think of something else to say. The problem was, every time I looked at him, bumabalik sa isip ko iyong nangyari kagabi. The club. His face. His hands. The kiss. And now he was sitting across from me at our dining table like some perfectly normal family friend. My Ninong. Jesus Christ. I cleared my throat. “So… you've been in the US for how long?” “Almost 19 years.” “That's a long time.” “It is.” “And ngayon lang ulit kayo nakabalik?” “Yes.” I nodded, unsure what else to ask. “Do you like it here?” He smiled faintly. “I haven't had enough time to decide.” “Fair.” Another silence. I glanced at him again, and this time, nahuli niya ako. “Something wrong?” he asked. “Nothing.” “You keep looking at me.” Napatingin ako sa kaniya nang diretso. “I wasn't.” He raised an eyebrow. I immediately looked away. “Baka may iniisip lang ako.” “About?” “Nothing important.” He gave a quiet laugh, and I felt my cheeks warm for reasons I refused to acknowledge. This was stupid. I stood up and grabbed my phone. “I'll show you around.” He looked at me. “You don't have to.” “Dad told me to keep you company, remember?” “I remember.” “So come on.” Tumayo siya at kinuha ang coffee mug niya. “Lead the way.” I started walking toward the hallway, trying my best to act normal. Unfortunately, normal was becoming increasingly difficult when the man following me was the same man I had kissed less than twelve hours ago. And worse? He was now officially my Ninong Rafa.Hindi ko na maalala kung paano ako nakatulog. Ang huli kong naaalala ay nakasandal ako sa pinto ng bedroom ko habang paulit-ulit na pinoprocess sa utak ko ang sinabi ni Ninong Rafa. Siguro sa sobrang pagod at hiya, hindi ko namalayan na nakahiga na pala ako sa kama at tuluyan nang nakatulog.Nagising ako nang may kumakatok sa pinto.“Miss Althea?”Napabalikwas ako ng bangon, sabay gulo sa buhok ko habang pilit kong binubuksan ang mga mata ko. “Yeaaah?”“Dinner na po.”Dinner?Napatingin ako sa nightstand ko at halos mapatalon ulit ako nang makita ang oras sa digital clock.7:30 P.M.“What the—”Napahawak ako sa noo ko. Ang haba ng tulog ko! Hindi ko nga alam kung ilang oras akong nakatulog, pero base sa pakiramdam ng katawan ko, parang nag-time travel ako nang hindi man lang gumagamit ng portal.“Miss Althea, hinihintay na po kayo sa baba.”“Okay! Coming!”Mabilis akong bumangon at inayos ang sarili ko kahit hindi na ako nag-effort mag-makeup. Pinadaan ko lang ang kamay ko sa buhok ko
Hindi ko na talaga kayang manatili roon. Habang tumatagal kasi ang pag-upo ko sa tabi niya, lalo akong nagiging conscious sa lahat... sa init ng katawan niya na ramdam ko kahit may malamig na hangin sa garden, sa paminsan-minsang pagdikit ng mga braso namin kapag may gumagalaw sa amin, at higit sa lahat, sa katotohanang katabi ko ngayon ang parehong lalaking kasama ko kagabi. Every time na napapatingin ako sa kanya, kusang bumabalik sa isip ko ang mga nangyari sa club, kaya pakiramdam ko ilang segundo na lang ay matutunaw na ako sa sarili kong hiya.Napabuntong-hininga ako bago dahan-dahang tumayo mula sa bench. “I think… aakyat muna ako sa room ko.”Napatingin sa akin si Rafa at bahagyang tumango. “Okay.”“Magpapahinga lang ako,” dagdag ko agad, kahit hindi naman niya tinanong. “Medyo masakit pa rin ulo ko.”Tumango ulit siya, at dahil wala na siyang ibang sinabi, mabilis na akong humarap sa bahay. “Sige, then I'll—”“Althea.”Napatigil ako.Biglang nanigas ang katawan ko habang naka
Pagdating namin sa dulo ng garden, may wooden bench sa ilalim ng malaking puno, partially hidden by the flowering bushes around it. Umupo si Ninong Rafa sa isang side, and I hesitated for a second before sitting beside him. I tried to leave a reasonable amount of space between us, but somehow the bench suddenly felt much smaller than it actually was. Nang umupo ako, our shoulders were almost touching, and I immediately became too aware of how close he was. I could feel the faint warmth coming from his body despite the cool breeze passing through the garden.I crossed my legs and stared straight ahead, pretending that I wasn't conscious of every tiny movement beside me. “So… how does it feel to finally be back?”“Strange.” His voice was low and calm, but sitting this close made it sound different somehow. “It's been a long time. A lot has changed.”“Obviously.” I shifted slightly, but my knee accidentally brushed against his.I froze.It was barely anything. Just a quick touch through
Habang naglalakad kami papunta sa hallway, saka ko lang ulit naalala ang sinabi ni Dad kanina.He was staying here.For a few days.Bigla akong napahinto at napalingon sa kaniya. “Wait.”Huminto rin siya at tumingin sa akin. “What?”“You're staying here?”“Yes.”“For how long?”“A few days.”Napakunot ang noo ko. “Pero wala ka bang sariling bahay dito sa pilipinas?”Umiling siya. “Wala, at di rin naman kailangan"“Seriously?”“Yes.”“Then saan ka nakatira kapag nasa Philippines ka?”“Usually, I don't stay long enough to need a place.”Napatingin ako sa kaniya. “So sa States ka talaga nakatira?”“Yes. I have a house there.”I nodded slowly, trying to process it. “Then bakit hindi ka na lang mag-hotel?”He looked at me as though the answer should've been obvious. “Your father offered.”“Okay, pero pwede ka namang bumili ng condo.”He chuckled. “Why would I buy one if I'm rarely here?”“Sabagay, may point."Nagpatuloy kami sa paglalakad, pero ilang hakbang lang ay bigla siyang nagsalita.
Pagkatapos naming kumain, agad kong itinulak nang kaunti ang plato ko at kinuha ang phone ko. I was already planning to escape upstairs bago pa magkaroon ng panibagong topic si Dad na kailangan kong pagtiyagaan. Sapat na sa akin ang malaman na ang lalaking kasama ko kagabi ay hindi pala basta stranger kundi Ninong ko. Ayoko nang dagdagan pa iyon ng mahabang family bonding na siguradong mauuwi sa sermon.“Aakyat na muna ako,” sabi ko habang tumatayo.“Sandali, Thea.”Napalingon ako kay Dad na kakababa pa lang ng baso niya sa mesa. “Ano?”“Samahan mo muna ang Ninong Rafa mo.”Napakunot ang noo ko. “Bakit?”“May aasikasuhin kami ni Mara. May food tasting kami para sa kasal.”Napatingin ako kay Mara na tumango naman. “Sandali lang naman kami.”“Then why do I have to stay?”Dad chuckled. “Eh, bakit hindi? Singilin mo na rin si Ninong Rafa mo sa mga utang niya sayo sa tuwing birthday mo at pasko.”Napatingin ako kay Ninong Rafa.He looked mildly amused.“Anong utang?” tanong ko.“Basta mal
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakamatay—ang hangover ko o ang fact na katabi ko ngayon sa hapag-kainan ang lalaking kasama ko kagabi.Tahimik akong nakaupo sa tabi ni Mara habang pilit na inaayos ang pagkain sa plato ko, pero kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasang maramdaman ang presensya ni Ninong Rafa sa kabilang side ng table. Every few seconds, napapatingin ako sa kaniya nang hindi sinasadya, at sa tuwing nahuhuli ko ang sarili ko, agad kong ibinabaling ang tingin ko sa pagkain. This was ridiculous. Ilang oras lang ang nakalipas, wala akong pakialam kung sino siya. Ngayon, alam ko nang siya pala ang Ninong na hindi ko kailanman nakilala nang personal.At mas nakakainis dahil sa lahat ng lalaking puwede kong makasama kagabi, bakit kailangan siya pa?“So, Thea,” Mara suddenly spoke, making me look at her. “How's your head?”“M-Masakit.”My dad immediately glanced at me. “That's what happens when you drink too much.”“Thank you, Doctor.”Mara covered her smile with her hand whi







