LOGINPagkatapos naming kumain, agad kong itinulak nang kaunti ang plato ko at kinuha ang phone ko. I was already planning to escape upstairs bago pa magkaroon ng panibagong topic si Dad na kailangan kong pagtiyagaan. Sapat na sa akin ang malaman na ang lalaking kasama ko kagabi ay hindi pala basta stranger kundi Ninong ko. Ayoko nang dagdagan pa iyon ng mahabang family bonding na siguradong mauuwi sa sermon.
“Aakyat na muna ako,” sabi ko habang tumatayo. “Sandali, Thea.” Napalingon ako kay Dad na kakababa pa lang ng baso niya sa mesa. “Ano?” “Samahan mo muna ang Ninong Rafa mo.” Napakunot ang noo ko. “Bakit?” “May aasikasuhin kami ni Mara. May food tasting kami para sa kasal.” Napatingin ako kay Mara na tumango naman. “Sandali lang naman kami.” “Then why do I have to stay?” Dad chuckled. “Eh, bakit hindi? Singilin mo na rin si Ninong Rafa mo sa mga utang niya sayo sa tuwing birthday mo at pasko.” Napatingin ako kay Ninong Rafa. He looked mildly amused. “Anong utang?” tanong ko. “Basta malaki utang sayo niyan,” sagot ni Dad, natatawa. “Ilang taon siyang wala rito. Ni hindi man lang nakadalaw. Kung kailan dalaga ka na doon pa lang nag pakita ulit" Ninong Rafa shook his head while smiling. “I told you, Terence, babawi ako.” “Dapat lang.” I couldn't help but smile a little. Mukhang matagal na talaga silang magkaibigan dahil ang gaan ng pakikitungo nila sa isa't isa. Hindi iyong formal na family friend na kailangang mag-ingat sa bawat salita. They talked like men who had known each other for years. “Pero Dad,” reklamo ko, “masama pa rin pakiramdam ko.” Tumingin siya sa akin. I stared back. Then he slowly raised an eyebrow. I immediately sighed. “Fine.” “Thank you.” “Pero kapag sumakit lalo ulo ko, kasalanan mo.” “Drink some water.” “Wow. Very helpful.” Mara laughed softly before tumayo at inayos ang bag niya. “We should go. Baka maabutan tayo ng traffic.” Tumango si Dad at tumayo rin. “Rafa, make yourself comfortable. You know this place.” “Yeah. Thanks.” I looked between them. “So aalis talaga kayo?” “Yes,” Dad answered. “May food tasting kami. We won't be gone long.” “Okay.” Then he looked at me before walking toward the door. “And Thea?” “What?” “Don't disappear.” I gave him an innocent smile. “I won't.” He narrowed his eyes at me, obviously not believing a word I said, before finally leaving with Mara. I waited until narinig ko ang pagsara ng main door at ilang segundo pa bago tuluyang nawala ang tunog ng sasakyan nila sa driveway. And then the mansion became quiet. Too quiet. Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang umupo ulit sa upuan ko. Across the table, si Ninong Rafa naman ay tahimik na umiinom ng kape, completely relaxed as if wala kaming awkward history from last night. I stared at him then he glanced at me. I immediately looked away. Okay. This was going to be awkward. “Where are you staying?” tanong ko, just to break the silence. “Your father prepared one of the guest rooms.” “Ohhh.” Tahimik ulit. I tapped my fingers against the table, trying to think of something else to say. The problem was, every time I looked at him, bumabalik sa isip ko iyong nangyari kagabi. The club. His face. His hands. The kiss. And now he was sitting across from me at our dining table like some perfectly normal family friend. My Ninong. Jesus Christ. I cleared my throat. “So… you've been in the US for how long?” “Almost 19 years.” “That's a long time.” “It is.” “And ngayon lang ulit kayo nakabalik?” “Yes.” I nodded, unsure what else to ask. “Do you like it here?” He smiled faintly. “I haven't had enough time to decide.” “Fair.” Another silence. I glanced at him again, and this time, nahuli niya ako. “Something wrong?” he asked. “Nothing.” “You keep looking at me.” Napatingin ako sa kaniya nang diretso. “I wasn't.” He raised an eyebrow. I immediately looked away. “Baka may iniisip lang ako.” “About?” “Nothing important.” He gave a quiet laugh, and I felt my cheeks warm for reasons I refused to acknowledge. This was stupid. I stood up and grabbed my phone. “I'll show you around.” He looked at me. “You don't have to.” “Dad told me to keep you company, remember?” “I remember.” “So come on.” Tumayo siya at kinuha ang coffee mug niya. “Lead the way.” I started walking toward the hallway, trying my best to act normal. Unfortunately, normal was becoming increasingly difficult when the man following me was the same man I had kissed less than twelve hours ago. And worse? He was now officially my Ninong Rafa.Halos hindi ko maramdaman ang sarili kong mga paa habang nagmamadali akong ibulsa ang cellphone ko. Ang bawat salitang ibinulong ni Rafa sa aking tainga ay tila uling na nag-iwan ng nakapapasong marka sa aking balat.“Because I am going to tear apart whoever sent this to you... even if it costs me everything I have built.”“Rafa! Good, andito ka pa,” masiglang bati ni Daddy habang maayos na ibinubulsa ang kaniyang salamin sa mata pagkababa sa huling baitang. Kasunod niya si Mara na may bitbit na ilang dokumento. Agad na dumapo ang tingin ni Mara sa akin, at nang mapansin niya ang pamumutla ko at ang paninigas ng tindig ni Rafa, bahagyang kumunot ang kaniyang noo ngunit pinili niyang manatiling tahimik.“Terence,” bati pabalik ni Rafa.Sa isang kisap-mata, parang walang nangyari. Nakatayo na siya nang tuwid ilang metro ang layo sa akin, nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks habang ang kabilang kamay ay payapang nakalapat sa kaniyang tagiliran. Walang bakas ng luhod sa
Nanatiling nakapako ang katahimikan sa malawak na living room ng mansyon, ngunit taliwas sa tahimik na paligid, pakiramdam ko ay may nagbabagsakang mga bubog sa loob ng dibdib ko.“Sure. If Thea wants me to.”Ang pitong salitang binitiwan ni Rafa ay tila mga mabibigat na martilyo na paulit-ulit na pumupukpok sa aking pandinig. Nakaupo siya sa single-seater leather couch sa tapat namin, nakakrus ang mga binti at ang isang braso ay nakapatong sa armrest. Sa panlabas na anyo, siya pa rin ang kagalang-galang, pormal, at kontroladong si Rafael Salcedo—ang matagumpay na negosyanteng galing abroad, ang matalik na kaibigan ng aking ama, ang ninong na pinagkakatiwalaan ng buong pamilya. Walang sinumang makakakita sa kaniya ngayon ang mag-aakalang kagabi lamang, ang parehong lalaking ito ay nakaluhod sa malamig na sahig ng kaniyang condo, nanginginig ang mga kamay habang pilit akong kinukulong sa kaniyang mga bisig at nagmamakaawang pakinggan ko ang kaniyang paliwanag.Naramdaman ko ang marahan
Tatlong sunod-sunod na katok ang gumising sa akin kinabukasan. Agad akong napakunot-noo habang nakabaon pa rin ang mukha ko sa unan, pilit na iniiwasan ang liwanag na sumisilip sa pagitan ng mga kurtina. Mabigat ang talukap ng mga mata ko, masakit ang ulo ko, at pakiramdam ko ay para akong ilang gabing hindi nakatulog nang maayos. Hindi ko man lang nagawang i-lock ang pinto kagabi, kaya wala na akong lakas para bumangon at tingnan kung sino ang nasa labas.“Come in,” paos kong sagot, halos hindi gumagalaw sa pagkakahiga.Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto kasunod ng mga yabag na pamilyar sa akin. Ilang sandali pa ay may nagsalita sa tabi ng kama ko, at nang maramdaman kong bahagyang lumubog ang kutson, saka ko lamang dahan-dahang iminulat ang mga mata ko. Si Mara ang bumungad sa akin, nakaupo sa gilid ng kama habang may hawak na tray na puno ng pagkain. Maaliwalas ang mukha niya, pero may bahid ng pag-aalala sa mga mata niyang hindi niya tuluyang maitatago.“Good morning, Thea.
Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa parking area ng building nang hindi tuluyang bumigay sa pag-iyak. Ang alam ko lang, nang makaupo ako sa driver's seat, nanginginig pa rin ang mga kamay ko at parang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maalis kahit ilang ulit akong huminga nang malalim. Ilang minuto akong nakatitig sa manibela bago ko tuluyang pinaandar ang makina, pilit na pinapakalma ang sarili kahit ang gusto ko lang ay bumalik sa condo ni Rafa at bawiin ang lahat ng sinabi ko.Pero hindi ko ginawa.Dahil kung babalik ako ngayon, ano ang sasabihin ko sa kanya? Na hindi ko kayang mabuhay nang wala siya? Na hindi ko talaga gustong tapusin ang lahat, pero hindi ko rin kayang manatili sa tabi niya habang hindi ko alam kung ako ba talaga ang minamahal niya? Paano ko ipapaliwanag na ang paglayo ko ay hindi dahil nawala ang pagmamahal ko, kundi dahil natatakot akong baka iyon lang ang natitira sa akin—isang pagmamahal na hindi pala para sa akin mula pa sa simula?Umandar ang ko
Nananatili akong nakaluhod sa harap ni Rafa habang hinihintay ang sagot na hindi pa rin niya maibigay. Nakahawak pa rin siya sa mga kamay ko, at nakikita ko sa mga mata niya na gusto niyang magsalita, na may mga salitang pilit niyang hinahanap para maipaliwanag ang sarili niya. Pero sa kabila ng lahat ng sinabi niya tungkol kay Mommy, sa kabila ng pag-amin niyang minahal niya ito at nagluksa nang mamatay ito, wala pa rin akong naririnig na makapagpapatahimik sa takot na matagal nang kumakain sa akin.At bigla kong naisip na baka hindi ko na kailangang hintayin ang sagot.Baka hindi ko na kailangang pakinggan ang paliwanag na alam kong gugustuhin kong paniwalaan kahit masaktan pa ako. Dahil kung mananatili ako rito nang mas matagal, baka muli akong yumakap sa kanya, baka muling bumigay ang puso ko sa tuwing tatawagin niya akong sweetheart, at baka makalimutan kong may dahilan kung bakit ako pumunta rito nang alas-onse ng gabi na halos hindi na makahinga sa sakit.Dahan-dahan kong inali
Hindi ko alam kung gaano katagal akong umiyak sa harap ni Rafa. Pakiramdam ko, ilang oras na akong nakaluhod sa sahig kahit maaaring ilang minuto pa lang ang lumipas, at sa bawat pagkakataong sinusubukan kong kumalma, may panibagong sakit na bumabalik sa dibdib ko. Mahigpit pa rin ang pagkakayakap niya sa akin, habang paulit-ulit niyang hinihimas ang likod ko at marahang tinatawag ang pangalan ko, pero hindi ko kayang tumingala para salubungin ang mga mata niya.“Thea, please. Tumingin ka muna sa akin,” pakiusap niya, at naramdaman kong bahagya siyang yumuko para makita ang mukha ko. “Hindi kita pipilitin na kumalma agad, pero ayokong manatili kang ganito nang hindi mo man lang naririnig ang buong katotohanan. You came here because you wanted an answer, and you deserve to hear it from me. Hindi mula sa ibang tao, hindi mula sa kung sinumang nagsabi sa iyo ng mga bagay na hindi mo pa naiintindihan.”Lalong humigpit ang kapit ko sa tuhod niya nang banggitin niya iyon. Ibig sabihin, alam







