Chapter 3

NATATAWANG naiiling na lang si Loraine kay Khaleb. Pero natutuwa siya sa batang ito simula ng tulungan niya itong dalhin sa ospital noong maaksidente, hayun at hindi na siya tinigilan na tulungan. Pagtanaw lang daw ng utang na loob. Ang kaso mukhang na-i-in love ito sa kanya sa pakiramdam niya. Ang mga pahaging at biro nito ang makapagsasabing tama ang hinala niya. Hindi na siya bata para hindi iyon mahalata. Gwapo si Khaleb, mukha itong prinsipe ng isang Arab country, mapupungay na mga mata at maamong mukha. Pero napakabata pa nito at kapatid lang ang turing niya dito. Ang nakakatawa madalas siyang biruin nito. Pero alam niyang dala lang iyon ng kapusukan ng kabataan kaya hindi niya kailanman iyon papatulan lalo’t nakababatang kapatid ang turing niya dito.

“O pano Khaleb, aalis na ako ikaw na muna ang bahala dito ha saka dadating naman si Bea para magluto.”

“Ma’a al-salaama (goodbye)” nakangiting tugon ni Khaleb gamit ang banyagang wika.

Naintindihan naman niya iyon dahil minsan siyang nakapagtrabaho sa Islam country katulad ng Dubai.

“Ma’a al-salaama,” tugon niya.

Halata niya ang amusement sa mukha ni Khaleb kaya naman nginitian niya lang ito.

“Teka, pano mo nalaman ‘yon ha?” nagatatakang tanong ni Khaleb.

“Khaleb marami rin naman akong alam,” simpleng pangangatwiran na lang niya dahil ayaw niyang magpaliwanag. “Sige na, aalis na ako. Oy umuwi ka na mamaya ha,” pahabol na bilin niya kay Khaleb.

Nakasakay na siya ng motor ng habulin siya ni Khaleb at ibigay ang baon na nalimutan niyang isilid sa kanyang bag. Kasunod naman niyon ay si Disney na humalik sa kanya.

“Bye Mama, ingat ka po ha saka yung pasalubong ko po.”

Natuwa siya sa anak kaya hinaplos niya ang buhok nito at ganon din naman ang ginawa ni Khaleb.

“Disney, let’s get inside na, mainit dito sa labas,” yaya ni Khaleb.

“Tama si Kuya Khaleb anak. Get inside na okay. Bye.”

Pinaharurot na niya ang motor at handang harapin ang mapanghamong araw na kanyang tatahakin. Habang binabagtas ang mahabang traffic napansin niya na kanina pa siya sinusundan ng isang itim at magarang kotse. Hindi niya makita ang mukha ng nasa loob dahil medyo tinted ang salamin. O baka naman nag-i-ilusyon siya, napangisi siya sa iniisip, sino naman kasing Herodes ang susunod sa kanya? At kung may susunod nga sa kanya, sa ano namang dahilan.

“Hayyy Loraine, tumigil ka nga. Walang susunod sayo ‘no. Huwag kang ilusyonada at de kotse pa talagang magara ang napili mong pagbintangan. Maliban na lang kung nasundan ka ng mga ungas na iyon.” Parang tangang kinakausap niya ang sarili habang naghihintay ng pag-usad ng mga sasakyan.

Muli, sumagi sa kanyang alaala ng itakas niya ang anak ng amo niya sa Dubai. Wala ng mas nakakatakot pa sa pangyayaring iyon. Natatandaan niya na itinago niya iyon sa isang cabinet sa isang hotel room at napadpad naman siya sa kwarto ng isang prinsipe.

Awang-awa siya sa kanyang amo nang masaksihan niya kung paano ito ginilitan ng leeg sa mismong harapan nila ng anak nito. Kaya naglakas-loob siyang tumakas. Naisuko niya ang bata sa lolo nito kaya nakahinga siya ng maluwag habang siya namay punung-puno ng takot dahil sa mga gustong pumatay din sa kanya.

She shook her head para maalis ang malagim na alaalang iyon ngunit ang pumalit ay ang mainit na tagpo ng kanyang pakikipagtalik sa prinsipeng iyon na hindi na niya maalala ang hitsura. Doon nabuo si Disney. Hindi na niya ipinaalam sa anak ang tungkol sa ama nito dahil baka mas matinding takot pa ang mangyari kapag ginawa niya iyon. Nagawa lang naman niya ang bagay na iyon para makaligtas sa panganib.

Nagulat na lang siya nang bumusina ng malakas ang kotseng nasa likuran niya na tila ba galit na dahil sa haba at ingay ng busina, kaya nawala sa isip niya ang masamang alaala na iyon at bumalik sa reality ng mahabang traffic.

“Okay, okay, heto na aandar na nga. Apurado lang?” inis na tugon niya.

Doon niya nasiguradong hindi nga kahina-hinala ang kotseng iyon, nakakairita lang na akala mo kung sinong hari ng kalsada.

Nilampasan lang siya nito na humaharurot.

“Asshole!!!” sigaw niya.

NAKARATING siya sa coffee shop ng isang kaibigan na si Cleo. Nakangiti siyang sinalubong nito.

“Hey girl you’re late?” tanong nito.

“Ah, oo naipit ako ng traffic,” sagot niya.

“Nakakapagtaka naman kasi pwede kang lumusot di ba. Bakit, minumulto ka ba ng malagim na masacre o ng Arabian Prince mo?”

“Hayyy Cleo pwede ba, huwag mo nang ipaalala.” Tila ba naging natural na sa kanilang magkaibigan na pag-usapan at gawing biro ang kanyang nakaraan. Pakiramdam niya nakaktulong iyon para matanggap niyang muli ang sarili, at ituring na ang lahat ng nangyari sa kanya ay isang malaking joke.

“Oh, wow mukhang mabilis ang production mo ngayon ah. Ano tinutulungan ka pa ba nung bagets ha?” mapanuksong tanong ni Cleo.

“Hey, shut up. May makarinig sayo d’yan.”

Nang bigla silang makarinig ng ingay ng paghila ng bangko ng dalawang customer na dumating. Pareho silang napatingin, si Cleo tila ba nauupos na kandila sa pagtitig sa lalaking kakaupo pa lang. Mukha siyang galing sa Royal family, bagay na bagay ang suit at tie sa hitsura nito. Medyo manipis na pagkakaahit ng bigote at balbas.

Halos pumasa ang braso niya sa pagkakapisil ni Cleo.

“Cleo aray ko, ano ka ba, umayos ka nga,” bulong niya.

“Girlll ang hot niya grabe,” namimilipit na tugon ni Cleo.

Kumunot ang noo niya, “Umandar na naman ‘yang pagka manyak mo,” bulong niya.

“Ay grabe sa word na pagkamanyak ha!” Hindi napigilan ni Cleo ang mapalakas ang boses kaya napatingin sa kanila ang dalawang customer.

“Oy ang boses mo,” saway naman niya.

“Ay sorry, ikaw kasi e.”

Malamig na titig ang ipinukol sa kanila ng gwapong lalaki at saka ito nagsalita, “Can I have americano please.”

“Oh sure! Right away Sir.”

Nagmamadaling kumilos si Cleo, at siya naman ay naiwan kaya pinili na lang niyang umupo at maghintay ng bayad ni Cleo sa inorder nitong paper cup.