تسجيل الدخولJULIE’s POV Nagpapanic na ako. Hindi ko mahanap si Caelus. Saglit lang akong umalis dahil may kinausap ako para ayusin ang lahat ng kailangan para sa plano. Ngunit nang bumalik ako sa kanyang pwesto sa banquet hall, wala na siya roon. Inikot ko na ang buong lugar pero hindi ko na siya nakita pa. Hindi maaari ito. Kailangan ko siyang mahanap. Hindi ako puwedeng mabigo sa gabing ito. Hindi ko namalayang hinanap din ng mga mata ko si Lena. Mula sa di kalayuan, nakita ko si Cullen Mondragon, may mga kausap siya pero mapapansin ang panaka-nakang pagsulyap niya sa labas ng banquet hall. Hindi rin niya kasama si Lena. Nasaan si Lena? Bakit hindi niya kasama? Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko. “No… hindi maaari iyon,” bulong ko sa sarili habang nag uuumpisang kutuban. Mabilis akong lumapit kay Cullen. “Ah, Mr. Mondragon, can we talk for a sec?” lakas-loob kong sabi. Saglit niya akong tiningnan, bago siya nagpaalam sa kausap niya, isinama ko siy
LENA’S POV Madilim ang silid tanging ang mahinang ilaw mula sa labas ang bahagyang nagbigay ng liwanag, sapat lang upang makita ang anino ng isa’t isa. Hindi ko mawari kung bakit tinutugon ko ang halik ng lalaki, dahil ba sa init ng nararamdaman ko o dahil pamilyar ang lahat sa kanya. In the way he held me, in the faint, familiar scent that clung to him, and even in the way his lips moved against mine...it all felt unmistakably like Caelus. “Caelus?” mahina kong bulong, halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Hindi siya sumagot pero naramdaman ko na mas humigpit ang hawak niya sa akin, parang natatakot siyang mawala ako sa oras na pakawalan niya ako. He pressed me against the door, leaving almost no space between us. My heart was racing. Hindi ko na alam kung dahil ba sa kaba… o sa kanya. “I want you…” bulong niya, lalo yatang bumilis ang tibok ng puso ko. Napapikit ako nang maramdaman ko ang marahang pagbaba ng labi niya sa leeg ko, binigyan niya ako ng mum
LENA’s POV Nagpaalam ako kay Cullen na lalabas lang sandali upang sagutin ang tawag ng kapatid ko. Bahagya pa siyang tumango, abala sa kausap niyang mga tao, kaya tahimik akong umalis sa gitna ng ingay ng banquet hall. Paglabas ko sa hallway, agad akong sinalubong ng mas tahimik na paligid, malamlam ang ilaw, at ang ingay mula sa loob ay tila naging malayong ugong na lamang. Ngunit kasabay ng bawat hakbang ko, may kakaibang pakiramdam na gumapang sa katawan ko. Init, unti-unti, mula sa dibdib pababa. Napahinto ako sandali, napahawak sa pader. Bakit ganito…? Saglit akong tumigil at pinakiramdaman pa ang sarili, bumibigat ang mga paghinga ko. Pinasya kong dumiretso sa hotel room na inokupa ko kanina. Doon ako naghintay kay Cullen habang may meeting siya kanina, halos dalawang oras din akong nanatili roon, kaya pamilyar na sa akin ang lugar. Pagpasok ko, agad kong isinara ang pinto at saka sinagot ang tawag. Habang kausap ko ang kapatid ko, hinubad ko ang mataas kong he
CAELUS’ POV The birthday banquet was still noisy filled with laughter, soft music, and the lively chatter of guests busy eating, socializing, and showing off to one another. Nagbuga ako ng hangin, ang totoo gusto ko nang umalis. Subalit parang nakapako ang mga paa ko sa kinatatayuan ko habang ang mga mata ko ay hindi maialis sa iisang tao sa kabilang dulo ng banquet hall. Parang sapat na sa akin na makita siya… kahit sa ganitong kalayo. Ilang araw ko rin siyang hindi nasilayan. Kaya ngayon, sinusulit ko ang bawat segundo kahit pa kapalit nito ang pagtitiis ko sa nakakabagot na pagtitipong ito. Mag-isa ako sa sulok. Ang mga kaibigan ko ay abala sa kani-kanilang mundo, may kausap, may ka-flirt, may nakikipag-alyansa. Samantalang ako…nakatingin lang sa kanya. Hawak niya ang isang wine glass, marahang sumisimsim habang may kausap. Ngunit kahit ganoon, tila wala siyang kahirap-hirap na agawin ang atensyon ng kahit sinong makakita sa kanya. Even in something as simple as sippi
DON GERBACIO’s POV Sa loob ng private room, malayo sa ingay ng banquet hall, mas mabigat ang hangin doon. Tahimik pero May kaunting tensyon. Siguro, dahil parehong head family ang magkaharap ng mga sandaling iyon. Parehong makapangyarihan sa high society. Madalas nga lang na hindi nagpapakita sa marami ang matandang lalaki kaya mas kinakatakutan ngayon si Don Gerbacio. Aaminin ko—in his prime, Jose Luciano was one of the head figures who controlled high society back then. Ngunit nang pumanaw ang kanyang asawa, unti-unti siyang naging mailap at hindi na muling nasilayan sa lipunang iyon. At nang mawala ang kanyang pinakamamahal na apo, tuluyan na siyang umiwas at hindi na nakisalamuha sa iba. Ngunit kahit ganoon, dala pa rin niya ang presensya ng isang tunay na haligi ng kanilang pamilya. On the outside, he is calm and gentle. But deep inside, he knows he is just like him—cold and ruthless when necessary. Nakaupo ako sa tapat niya. “So,” panimula niya, mahinahon pero may big
LENA’S POV Ang Luciano at Yangco, hindi lang basta magkalabang pamilya sa negosyo. Isa na itong dekadang kompetisyon. Tahimik sa harap ng publiko pero matindi sa likod ng bawat kusina, bawat restaurant, bawat dish na inilalabas. The Luciano family is known as a legacy of chefs, mula sa renowned masters hanggang sa miracle makers habang ang Yangco naman ay isang pamilyang bumuo ng pangalan mula sa sipag, disiplina, at modernong diskarte sa culinary industry. Different paths, but one goal...to dominate. Kaya ang presensya ko rito ay nakakailang dahil isa akong Yangco, pero dahil fiancée ako ni Cullen ay kabilang ako sa piling bisita. Mahalaga ang araw na ito para sa Luciano dahil kaarawan ng family head na si Jose Luciano. At aaminin kong isa ito sa pinakamagarbong event na nadaluhan ko. From the grand banquet hall with crystal chandeliers hanging like frozen light and polished marble floors reflecting every movement, to the long tables filled with curated dishes that looked
CAELUS’ POV "What are we doing here again, Caelus?" Tanong ng kaibigan kong si Max, habang nakapark ang sasakyan ko sa tapat ng The Chef’s Touch. My eyes scanned the area, searching for a familiar face, but like before, she was nowhere to be seen. "This is the last time I'm coming here," Sabi ko,
CAELUS’ POV “Hey Cael, where have you been?” tanong ni Sage nang makabalik ako sa condo unit ni Helios. Nasa living room ang mga kaibigan ko, nagkukwentuhan at nagtatawanan. “Oo nga, bakit bigla kang nagmamadaling sumakay ng elevator?” Nagtatakang tanong naman ni Rowan. Naupo ako sa mahabang
Nang iangat ko ang aking mukha, nagtama ang mga mata namin ng babae. Nakita ko ang isang maganda at inosenteng dalaga, bagaman nakasuot siya ng surgical mask na tumatakip sa ilong at bibig niya. Mas kapansin-pansin ang mga mata niyang abuhin. “Her eyes..is that real?” May paghangang bulong ko na
LENA’s POV Kakaalis lang ni Cullen para kumain ng breakfast, marami siyang nakain at napapansin kong sumisigla siya at gumaganda na ang kutis, likas na maputi ang binata subalit maputla. Ngayon ay mamula-mula na siya at lumabas ang kutis mayamang balat. Walang masyadong kumakain sa restaurant n







