LOGINAng gabi ay tila bumagal habang mabilis na binabaybay ng itim na SUV ni Rafael ang kalsada palayo sa Ilustre Grand Ballroom. Sa loob ng sasakyan, ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng makina at ang mabilis na tibok ng puso ni Lia. Hindi niya magawang bitawan ang kamay ni Rafael. Natatakot siya na sa sandaling pakawalan niya ito, maglalaho itong muli na parang isang panaginip.
"Rafael, totoo ka ba talaga?" sa wakas ay naitanong ni Lia, ang boses ay basag pa rin sa emosyon.
Lumingon si Rafael sa kanya, ang matitigas na linya sa kanyang mukha ay lumambot. "Buhay ako, Lia. At hinding-hindi na ako aalis. Ang anim na buwang iyon... iyon na ang pinakamahabang impyerno sa buhay ko."
"Bakit hindi ka nagparamdam? Kahit isang senyas man lang? Halos mabaliw ako sa pag-iisip na wala ka na," sumbat ni Lia, bagaman may ha
To my beloved readers, my extended family in this vast world of words,As I sit here, bathed in the soft glow of my computer screen, watching the cursor blink rhythmically like a heartbeat, I find myself typing the final sentences of the first phase of this novel. There is a strange, bittersweet sensation swelling in my chest—a mixture of overwhelming relief and a profound sense of nostalgia. I cannot help but become emotional. Every letter you have read, every word I have meticulously woven together, feels like a fragment of my soul that I have bared to the world. Now that we have concluded this first chapter, I find myself compelled to look back at the path we have traveled together.This story did not begin as a grand epic. It started as a fragile spark—a flickering idea in the quiet, shadowed corners of my mind. It was a simple dream: to construct a universe where raw passion, the chilling breath of danger, and the transcendent power of pure love could coexist. Yet, that small dre
Ang gabi ay tila isang nakabiting hininga. Sa loob ng marangyang penthouse na nagsilbing kuta ni Rafael sa loob ng maraming buwan, ang tanging maririnig ay ang mahinang pag-ikot ng mga fan ng computer sa kaniyang 'War Room'. Ngunit sa labas, ang lungsod ng Maynila ay tila isang dagat ng mga ilaw na hindi alam ang nagbabadyang unos.Nakatayo si Lia sa tapat ng malaking bintanang salamin, nakatingin sa kawalan. Hawak niya ang isang baso ng tubig, ngunit ang kaniyang mga kamay ay bahagyang nangangatog. Ang bawat tibok ng puso niya ay tila isang paalala na sa kabila ng tagumpay nila sa ballroom, ang panganib ay hindi pa tuluyang lumilipas."Lia," mahinang tawag ni Rafael. Lumapit siya at ipinatong ang kaniyang mga kamay sa balikat ng asawa. "Masyado kang malalim ang iniisip.""Hindi ko lang maiwasang makaramdam ng takot, Rafael," bulong ni Lia. "Parang masyadong madali ang lahat. Ang pagbagsak ni Marco... ang pagbabalik mo. Parang may naghihintay na patibong sa dilim."Ngumiti si Rafael,
Ang gabi ay tila bumagal habang mabilis na binabaybay ng itim na SUV ni Rafael ang kalsada palayo sa Ilustre Grand Ballroom. Sa loob ng sasakyan, ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng makina at ang mabilis na tibok ng puso ni Lia. Hindi niya magawang bitawan ang kamay ni Rafael. Natatakot siya na sa sandaling pakawalan niya ito, maglalaho itong muli na parang isang panaginip."Rafael, totoo ka ba talaga?" sa wakas ay naitanong ni Lia, ang boses ay basag pa rin sa emosyon.Lumingon si Rafael sa kanya, ang matitigas na linya sa kanyang mukha ay lumambot. "Buhay ako, Lia. At hinding-hindi na ako aalis. Ang anim na buwang iyon... iyon na ang pinakamahabang impyerno sa buhay ko.""Bakit hindi ka nagparamdam? Kahit isang senyas man lang? Halos mabaliw ako sa pag-iisip na wala ka na," sumbat ni Lia, bagaman may ha
Ang Ilustre Grand Ballroom ay tila isang dambana ng karangyaan, ngunit para kay Lia, ito ay isang libingan na pinalamutian lamang ng mga bulaklak at kristal. Ang bawat halakhak ng mga bisita ay tila hiwa ng patalim sa kanyang pandinig. Anim na buwan na ang nakalilipas mula nang gumuho ang kanyang mundo—ang gabing ibinalita sa kanya na ang sasakyang kinauupuan ni Rafael ay sumabog at nahulog sa bangin. Anim na buwan ng paglulusa na hinaluan ng pagpapahirap mula sa mga bagong hari ng korporasyon: ang mga Valderama.Sa gitna ng bulwagan, nakatayo si Marco Valderama, ang lalaking kumuha ng trono na para sana kay Rafael. Hawak nito ang isang baso ng mamahaling champagne, suot ang ngiting nagkukunwaring mapagkumbaba pero puno ng kayabangan."Mga kaibigan, mga kasama sa industriya," panimula ni Marco, sapat ang lakas ng boses para makuha ang atensyon ng lahat. "
...continuation"Ibig sabihin, ako ang majority shareholder ngayon," pagpapatuloy ni Lia. "At ang unang order of business ko? Director Henson, Director Sy, at Director Gomez... kayo ay tinatanggal ko na sa Board dahil sa pakikipagsabwatan niyo kay Don Segundo sa pagtatago ng pondo ng kompanya sa offshore accounts.""Wala kang ebidensya!" sigaw ni Sy.Inilabas ni Lia ang isang flash drive. "Nakalimutan niyo na ba? Ako ang assistant ni Rafael. Ako ang nag-aayos ng lahat ng files niyo. Alam ko kung saang folder nakatago ang mga 'ghost projects' niyo. May dalawang opsyon kayo: umalis nang tahimik at ibenta ang shares niyo sa akin sa floor price, o harapin ang plunder cases na isasampa ko bukas ng umaga."Isa-isang napayuko ang mga directors. Alam nilang talo na sila. Si Lia na dati ay tinitignan lang nil
Isang linggo na ang lumipas mula nang maganap ang madugong engkwentro sa lumang pier. Ang Manila ay tila bumalik na sa normal na ingay nito, ngunit para kay Lia, ang bawat segundo ay tila isang dekada ng paghihirap. Ang Valderama Tower, na dati ay simbolo ng kanyang tagumpay at pag-ibig, ngayon ay tila isang malaking puntod na nagpapaalala sa kanya ng lahat ng nawala.Sa loob ng opisina ni Rafael, nakaupo si Lia sa swivel chair ng kanyang asawa. Hawak niya ang isang baso ng matapang na kape, habang nakatingin sa labas. Pumasok si Simon, ang pinakapinagkakatiwalaang tauhan ni Rafael, na may dalang mga papeles."Ma'am Lia, kailangan niyo na pong pirmahan ang mga documents para sa interim chairmanship. Hindi pwedeng manatiling bakante ang posisyon ni Sir Rafael, lalo na't sinusubukan ng Board na i-takeover ang shares nina Don Segundo at Marco," malungkot na paliwa







