Chapter 4: Monteverde

The morning sunlight slipped through the thin cream curtains of Mary Jane's apartment, landing directly on her face.

She frowned. Unti-unti siyang gumalaw, pilit na ibinabaon ang mukha sa unan. Ngunit kahit anong tago niya, hindi pa rin matakasan ng liwanag ang mga mata niya.

"Five minutes..." mahina niyang ungol.

Pero wala namang nakinig. Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang dumilat. Agad siyang napapikit ulit.

"Ouch..."

Parang may marching band sa loob ng ulo niya.

Mariin niyang kinusot ang sentido habang dahan-dahang umupo sa kama. Magulo ang buhok niya. Bahagyang gusot ang oversized shirt na suot niya kagabi. Nasa gilid pa rin ng kama ang handbag niya, pati ang sapatos na basta na lang niya hinubad bago matulog.

Napatingin siya sa digital clock sa bedside table.

8:17 A.M.

Nanlaki ang mga mata niya. "Ay! Jusko! Alas otso na! Putek naman, oo!"

Halos mahulog pa siya sa kama sa pagmamadaling tumayo.

"Lunes ngayon pala ngayon! Kainis naman oh, late na ko!"

Mabilis siyang tumakbo papuntang banyo, ngunit ilang hakbang pa lang ay napahinto rin siya.

"Wait."

Kumunot ang noo niya.

Bakit parang… Parang may kakaiba. May... nakalimutan ba siya?

Tahimik siyang tumitig sa kisame.

Pagkatapos ay unti-unting bumalik ang mga alaala. Alaala niya about sa bar, sa tequila, sa pag-iyak niya dahil na-broken siya, at alaala niya tungkol sa isang lalaki. Sa isang gwapong lalaki, to be exact.

"Darwin." Nanlaki ang mga mata niya. "Ay, Diyos ko."

Sunod-sunod na nag-flash sa isip niya ang mga nangyari kagabi.

"Kiss me."

"One unforgettable night."

"One night. You and me."

"Carry me?"

"Daddy?"

Bigla niyang napasinghap. At kusang lumabas sa bibig niya ang isang impit na sigaw. Agad niyang tinakpan ang bibig bago pa marinig ng buong apartment building ang sigaw niya.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata.

"Please sabihin n'yo panaginip lang 'yon..."

Unti-unti niyang ibinaba ang mga kamay sa mukha. Kahit anong gawin at kahit anong sabihin niya, hindi talaga panaginip yon eh. Totoong nangyari ang mga yon kagabi. Totoong nangyari at totoong nagyaya pa siya ng isang gabi!

Napaupo siya sa sahig ng banyo habang parehong kamay na hinawakan ang ulo.

"Mary Jane Reyes," bulong niya sa sarili. "Anong ginawa mo?"

Pakiramdam niya gusto na lang niyang mag-migrate sa Antarctica kung sakaling pwede mag-apply ng teacher don. Pwede naman siguro siya lumipat diba? O kahit saan na basta malayo sa lugar na to.

Napabuntong-hininga siya. Isa-isa niyang binalikan ang mga sinabi niya.

"One unforgettable night."

"No strings attached."

"You and me."

"I'll find you."

Napapikit siya.

"Pwede bang burahin ang memories na yon?"

Kung pwede lang talaga. Maya-maya ay napakunot-noo siya.

"Wait."

Huminto siya. May isa siyang bagay na biglang naalala. Hindi siya sinamantala. Sa pagkakataong iyon, malinaw na malinaw niyang naalala ang bawat detalye.

Lasing siya at halos hindi na makatayo. At kahit ilang beses siyang nagpilit… Hindi man lang siya hinalikan ng lalaki. Hindi rin siya hinawakan nito sa bahagi ng katawan niya na ikakabastos niya. Hindi siya sinamantala ng lalaki. At mas lalong hindi siya hinatid sa hotel sa inuwi sa kung saang lugar. Ligtas siya nitong hinatid pauwi.

A soft smile unconsciously appeared on her lips.

"Green flag."

Pagkatapos ay mabilis din iyong nawala.

"Sandali..." Napatingin siya sa kisame. "Paano niya nalaman ang bahay ko?"

Saglit siyang natulala. Pagkatapos ay natawa nang mahina.

"Ay oo nga pala." Siya mismo ang nagsabi ng address. "Ang talino mo talaga, Mary Jane."

Napailing siya habang tumayo. Kailangan na niyang kumilos. May klase pa siya.

~

Makalipas ang halos isang oras. Fresh from a quick shower, nakasuot na siya ng simpleng beige blouse, dark slacks, at flat shoes. Mahigpit niyang itinali ang mahaba niyang buhok sa isang maayos na ponytail bago isinukbit ang ID sa leeg.

Huminto siya sandali sa maliit na salamin malapit sa p***o.

"You are an elementary teacher," sabi niya sa sarili. "Mature ka at responsible. Hindi ka nagyayaya ng one-night stand." Napakurap siya. "Except kagabi."

Mariin niyang ipinikit ang mga mata.

"Hindi na talaga mauulit yon."

Never. Ever.

Paglabas niya ng apartment, malamig pa ang hangin ng umaga. Nasa ikapitong palapag ang unit niya kaya kitang-kita mula roon ang kabilang condominium. Tahimik niyang isinara ang p***o bago naglakad patungo sa elevator. Hindi man lang sumagi sa isip niyang tumingin sa kabilang building.

Hindi niya alam… Sa mismong oras ding iyon, sa balcony ng unit sa tapat ay may isang matangkad na lalaki ring nakatayo habang may hawak na tasa ng itim na kape.

Darwin Monteverde.