2: The Shocking Revelation

Walking in the aisle to marry someone for someone else. Or, more accurately, I'll marry the man my twins love.

Suot ang belo na mabagal na naglalakad sa pulang karpet hanggang sa harap ng altar kung saan na naghihintay ang mapapangasawa ng kapatid ko.

I am so nervous that I can’t even lift up my face to look at him waiting in the altar. At habang patuloy ako sa mabagal na paghakbang ay patuloy ako sa pagdadasal na sana ay hindi nito mapansin na iba ang babaeng pakakasalan niya ngayong araw na ito.

Well, if he didn't look at me and pay attention to my actions, no one would be able to tell that I wasn't Lilian.

Magkakasunod ang pinakawalan kong paghinga habang patuloy lang ako sa paghakbang.

Bakit ba ako pumayag sa pakiusap sa akin ng kapatid ko?

Ugh! I just can’t let her down now.

Ilang beses siyang nakiusap sa akin bago pa man siya lumipad pa-ibang bansa kasama ang doctor niya at kahit na anong tigas ng pagtutol ko sa plano niya ay hindi pa rin talaga ako nakatanggi sa pakiusap niya sa akin.

“Please, just say I do and that’s it. Just stay for him for a while until I come back.”

Umalingawngaw pa rin iyon sa pandinig ko na ilan sa mga sinabi niya sa akin.

Parang ang dali lang ng pinapagawa niya sa akin. At hindi ko pa nakikilala ang boyfriend niya at lalong wala akong alam tungkol sa lalaking pakakasalan niya ngunit heto ako ngayon at naglalakad sa pulang karpet palapit sa lalaking mahal ng kambal ko.

Ngunit hindi ko magawang itaas ang mukha ko sa pag aalala na baka mapansin nito na iba ang babaeng pakakasalan nito ngayon.

Hanggang sa tuluyan akong nakalapit.

Napalunok ako ng ilahad niya ang kamay niya sa harap ko. Nanginginig ang mga kamay kong tinanggap iyon ngunit hindi pa rin ako nagtaas ng mukha para salubungin ang tingin nito.

Iginiya niya ako paharap sa pari at sa magsimula na ang seremonya ng kasal.

Hindi na nawala ang kaba ko habang nakikinig sa mga sinasabi ng pari hanggang sa humantong na sa tanungin ng hari kung handa ko na bang tanggapin siya bilang aking asawa.

“Ms. Bride, do you accept, Mr. Groom to be your lawful wedded husband?” iyon ang tanong ng pari.

Muli na naman akong nagpakawala ng malalim na paghinga at tumikhim pa na parang may kung anong nakabara sa aking lalamunan.

And I am about to answer and need to look at him but I almost bite my tongue when I see the groom's face.

“You…” usal ko na halos ako lang ang nakarinig at bahagya pang napaatras ng hakbang pero humigpit ang hawak niya sa aking mga palad.

“I don…”

“Yes, she is willing to be my wife.”

He answered before I could say no.

At pagkasabi niya iyon ay isinuot na niya ang singsing sa daliri ko.

Ang bilis ng pangyayari. Hindi ko na halos nasundan ang ilan pang mga sinabi ng pari dahil sa kabiglaan ng makilala kung sino ang lalaking pakakasalan ng kapatid ko.

At walang iba kundi ang Edward Ashford na minsan kong hinarap sa hukuman para sampahan ng kasong harassment pero nabigo ako. Hindi ko naipagtanggol ang babae dahil napagaling ng abogado nitong depensahan ang kanyang kawalanghiyaan.

“I pronounce you, husband and wife. Groom, you may kiss your bride.” ang huling kataga ng pari na parang awtomatiko pang kumilos ang katawan ko na humarap sa kanya.

Napatingala ako sa kanya. Muling napalunok. Nakasunod lang ang tingin ko sa pagtaas ng kanyang kamay para itaas ang suot kong viel.

At kahit na pormal na pormal ang mukha niyang nakikita ng iba ngunit hindi ako pwedeng pagsinungalingan ng mga mata ko. He smirks while looking at me.

Napapiksi ako ng maramdaman ko ang daliri niyang humawak sa baba ko at itaas iyon.

“Accept my kiss, my wife.”

At huli na para makaiwas dahil lumapat na ang labi niya sa labi ko.

Nanlaki ang mga mata kong hindi makapaniwala na mawawala ng ganito ang una kong halik. Sa araw ng kasal ng kapatid ko.

Hindi namin ito napag usapan ni Lilian. Hindi na rin pumasok sa isip ko kung ano ang susunod na mangyayari pagkatapos ng araw ng kasal nila.

Damn!

Lihim na lang akong napamura.

Ngunit sa pag aakalang dampi lang ang magiging halik niya sa akin ay nagkamali ako kaya lalo akong nataranta at hindi ko alam ang susunod na gagawin.

Umangat ang kamay ko para itulak siya ngunit mabili niyang nahuli ang mga kamay ko at pinigilan ako sa pagtulak ko sana sa kanya at sa pagkalingat ko, napasinghap ako.

Sa pagsinghap ko ay mas lalong lumalim ang naging paghalik niya sa akin dahil sa pagkakabuka ng bibig ko ay pinailalim niya ang dila niya sa loob ng bibig ko. Kissing me like there are no other people around us.

Napalunok na lang ako ulit na parang mayroon siyang ipinainum sa akin gamit ang kanyang bibig.

Kasunod ng pagkaabala ng utak ko sa paghalik niya sa akin ay ang masigabong palakpakan ng mga sumaksi sa kasal nila ng kapatid ko.

“That is so sweet of you, Mrs. Ashford.” bulong niya pagkatapos ang paghalik niya sa akin.

Naatras na lang ako ulit, ngunit hindi ako nakalayo dahil mabilis na humawak ang braso niya sa baywang ko.

Iginiya niya ako paharap sa kanilang mga bisita.

“Congratulations, Mr. & Mrs. Ashford.”

“Wish you a happy and good life together.”

Ilan lamang iyon sa mga pagbati nila sa amin na halos hindi na nag sisink sa utak ko dahil pa rin sa kabiglaan.

“Hindi ba sinabi mo sa akin na gusto mo na maging memorable ang unang halik nating dalawa?”

Napasulyap pa ako sa kanya ng marinig ko ang bulong niyang iyon sa akin.

“This is our wedding day, so I must kiss you in full today.”

“You…”

“And save for the rest on our wedding night.”

Sa narinig ko ay mas lalo akong kinilabutan.

Wedding night?

Ibig sabihin ay gagawin namin iyon mamayang gabi.

No!

Ngunit ang pagtutol na iyon ay sinarili ko na lamang dahil kung gagawa ako ng hakbang na ikakagambala ng mga bisita ay baka mas lalong magkagulo kapag nalaman nilang hindi ako ang bride na dapat na nandito sa harap nila kasama ang groom.