Chapter 2 : Office

⚠️🔞 WARNING: This story contains mature and explicit themes suitable only for ages 18 and above. If you are a minor, please stop reading here. Grammatical inconsistencies and conversational style are retained as intended.

 

Habang nag-iisip ng isasagot sa interview ay naghihikahos akong pumunta sa may elevator—buti naman at hindi pa sumasara ang pintuan nito. Mabilis akong pumasok, at gulat na gulat ako nang may biglang magsalita mula sa likuran.

“What floor you are, miss?”

“13th floor po,” sagot ko nang bahagyang nanginginig ang boses.

“Oh, ikaw pala iyan, Ms. Sheara. Sabay na tayo—doon ang opisina ko, ang aking bagong sekretarya.”

Ang tono ng pananalita niya… napakababa, paos, at parang humahaplos sa pandinig. Grabe, ang lakas ng dating niya, bulong ko sa isip ko. Bigla siyang lumapit at bumulong nang malapit sa aking tainga, dahilan para manindig ang balahibo ko mula ulo hanggang paa.

“I checked your resume. You lost both your parents in an accident, right?”

Natigilan ako at parang binuhusan ng malamig na tubig. Agad siyang humingi ng paumanhin nang makita ang reaksyon ko.

“I’m sorry to bring that up, miss. Hindi ko sinasadyang maging masyadong prangka.”

Sa halip na mainis, kakaibang ginhawa ang naramdaman ko. Parang kusang gumalaw ang katawan ko at niyakap ko siya nang mahigpit, ibinaon ang mukha sa dibdib niya habang pumatak ang mga luha na matagal ko nang pinipigil. Sa tuwing nababanggit ang pangalan nina Mama at Papa, bumabalik ang bigat ng nakaraan—sila ang dahilan kung bakit naging mahirap at magulo ang landas na tinahak ko.

 

FLASHBACK

“Bakit mapapakain ka ba ng pagsasayaw at pagkanta mo?” sigaw ni Mama noon, puno ng pagkadismaya. “Wala kang mararating sa mga pangarap na ganyan!”

“Balang araw, Ma! Sisikat din ako, at hindi ko kayo isasama sa mga pangarap na ito na sa tingin niyo ay walang kwenta!” sigaw ko pabalik, puno ng galit at paghihimagsik. Kinagabihan ng gabing iyon, umalis ako ng bahay at nangako sa sarili na hindi na ako babalik hangga’t hindi ko napatutunayan ang halaga ko.

 

END OF FLASHBACK

Tama nga ang sinabi ni Mama—hindi sapat ang talento para mabuhay sa mundong ito. Masisisi niyo ba ako kung pinili ko ang anumang paraan para makaahon? Tignan mo naman ako ngayon… nandito ako sa harap ng opisina ni Mr. Clint Offord, isa sa pinakamakapangyarihang tao sa lungsod.

Pagpasok namin sa loob, agad na nahagilap ng paningin ko ang mga ipinintang larawan sa dingding. Magulo ang mga guhit, madilim ang mga kulay, at parang may ibig sabihing nakatago na hindi ko mawari. May kakaibang pakiramdam sa paligid—hindi lang ito basta opisina; parang may sikretong nakatago sa bawat sulok.

“Handa ka na ba sa iyong panayam?” tanong niya habang dahan-dahang lumalapit. “Ako mismo ang humiling na ako ang makapanayam sa iyo. May nakikita akong katangian sa iyo… bagay na akala ko ay matagal ko nang hinanap.”

Napahinto siya sandali at bahagyang ngumiti nang mapagbiro. “Bagay na bagay ka maging aking sexytary—este, sekretarya.”

Sinuyod niya ang tingin ang buong katawan ko, mula sa ibabaw ng ulo hanggang sa dulo ng aking mga paa. Ang lagkit ng kanyang mga mata ay tila hinuhubaran ako nang dahan-dahan. Tulong po, Sir! Baka matunaw ako sa tinitig mo!

Dahan-dahan niyang tinanggal ang mga butones ng kanyang polo, unti-unting inilalantad ang matipuno at makinis na dibdib. Habang papalapit siya, dahan-dahan akong napaatras hanggang sa maramdaman ko ang tigas ng pader sa aking likuran. Walang matatakbuhan…

“Una kong tanong,” panimula niya, ang boses ay naging mas malalim at mabigat. “May lalaki na ba sa buhay mo?”

Nagulat ako sa tanong. Bakit iyan ang una niyang itatanong? Gusto niya bang maging siya ang lalaking iyon? Kung ganoon, sabagay—handa akong magpaalipin sa kanya kung gugustuhin niya!

Huminga ako nang malalim at sinagot siya nang marahan. “Wala pa po, Sir.”

Ngumiti siya—ngiting puno ng pagnanasa at katiyakan. Agad siyang yumuko at siniil ako ng halik na puno ng init at pagmamay-ari. Para akong naging kanyang reyna sa sandaling iyon.

“Handa ka na ba sa matindi at mahabang pakikisama sa akin?” bulong niya sa pagitan ng aming mga labi, may dobleng kahulugan ang bawat salita.

Naku, Sir! Huwag niyo akong subukan…

Tumango ako nang mabilis, halos sumaludo pa sa kanya. “Opo, Sir! Handa po ako!”

Hahalikan niya sana akong muli nang may biglang bumukas ang pinto nang malakas. Pumasok ang isang grupo ng mga kababaihan, lahat ay mukhang abala at may dalang mga dokumento. Sa gulat, mabilis ko siyang itinulak nang bahagya palayo sa akin. Tumingin siya sa akin, at sa kanyang mga mata ay may mensahe: Maghintay ka lang… itutuloy natin ito.

“Sir, kailangan na po nating umalis! Nagagalit na ang ating kliyente!” sabi ng isa sa kanila na si Ms. Zevuria, halos hingal na hingal.

“Kumalma lang kayo, aayusin natin iyan,” kalmadong sagot ni Clint.

Isinenyas niya sa akin na lumabas muna sandali habang nakikipag-usap sila. Kaya doon ako sa may pintuan nakasandal at nakikinig sa kanilang mga usapan—parang tsismis lang na nakakaaliw pakinggan.

“At Sir, ang ating Grand Ball… hindi pa maayos ang mga paghahanda. Malapit na ang itinakdang petsa,” paalala naman ni Ms. Xyvielle.

“Maaayos natin iyan bago matapos ang linggong ito,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.

Inilapag naman ni Ms. Raven ang isang makapal na papel sa ibabaw ng mesa. “Tignan niyo po, Sir… unti-unti nang bumababa ang ating mga kita at benta. Kailangan na itong pag-usapan ng lupon ng mga direktor.”

“Handa na ako sa pagpupulong natin. Pag-uusapan nating mabuti ang solusyon,” matatag niyang tugon.

“Paano naman ang mga bagong empleyadong kukunin? Kailan natin itatakda ang panayam?” tanong ni Ms. Haxe.

“Gaganapin natin ito sa Biyernes ng linggong ito, eksaktong 10:00 ng umaga. Itala mo iyan bilang isa sa mga mahahalagang gawain ko,” mahabang utos niya.

“Sir, kailangan niyo ring tingnan ang iyong isusuot sa gabi ng bola. May ilang pagbabago ang ginawa sa disenyo,” paalala pa ni Ms. Luna.

“Sige, titingnan ko iyan matapos kong makausap si Ms. Sheara. Samahan mo ako pagkatapos,” sagot niya.

Grabe, may pa-Grand Ball pa sila! Sana makasama rin ako doon…

“Ahmm… Sir?”

“Ano iyan, Ms. Gia?”

“Pwede po ba tayong mag-usap nang pribado kapag tapos na kayo sa panayam kay Ms. Sheara?”

“Oo naman, sige.”

Napansin kong namula ang pisngi ni Ms. Gia habang nakatingin kay Clint. Ano ba ‘to? Kinikilig siya sa aking… este, sa kanyang amo? Hindi pwede!

“Kayo dalawa, Ms. Beaumont at Ms. Ledezma,” tawag niya sa dalawa pang kasama. “Pumunta kayo sa opisina ko nang eksaktong ika-tres y medya. May pag-uusapan tayo tungkol sa mga gawain para sa bola. At ipatawag mo rin ang mga kaibigan ko, sina Umi at Achilles. Salamat.”

“Iyon lang ba ang lahat ng inyong alalahanin? Kung wala na, maaari na kayong umalis,” wika niya.

Nang dumaan sila sa tabi ko, naramdaman ko ang matatalim na tingin nila—parang mga ibong mandaragit na nagbabantay sa kanilang teritoryo. Grabe pala ang mga babaeng dito! Lahat yata ay nahuhumaling sa kanya.

“Pumasok ka na ulit, Ms. Sheara,” tawag sa akin ni Clint.

Paghakbang ko papasok, agad niya akong hinila papalapit at siniil ng mainit at mapusok na mga halik, parang matagal kaming hindi nagkita.

 

CLINT’S POINT OF VIEW

Pinapasok ko ulit si Sheara dahil kanina pa sumasakit ang puson ko sa pagnanasa. Gusto ko siyang hubarin, ilagay sa ibabaw ng mesa, at gawin ang lahat ng maruruming bagay na nasa isip ko. Pero alam kong hindi pa tamang panahon para magmadali. Kailangan kong damhin muna ang bawat sandali.

Dinaan ko ito sa lambing na alam kong magugustuhan niya. Dinilaan ko ang kanyang mga labi bago ibaba ang mga halik sa kanyang leeg, sinisipsip ito nang dahan-dahan na parang bampirong nagugutom. Tangina, ang init ng katawan niya… napakasarap hawakan.

“Sir, busy pala kayo kanina at hindi niyo man lang sinabi sa akin,” mahina niyang sabi habang humihingal.

“At bakit ko naman sasabihin sa iyo?” sagot ko habang pinaglalaruan ang dulo ng kanyang buhok.

“Para naman hindi ako nakakaabala sa mga gawain ninyo,” sagot niya pabalik.

“Mabuti pa, umuwi ka muna sa ngayon. Tatawagan kita sa oras na itutuloy natin ang iyong panayam—ang tunay na panayam,” dagdag ko habang nakangisi nang mapang-asar sa kanya. “Maghanda ka, baby. Sisiguraduhin kong hahanap-hanapin mo ang init ng katawan ko at ang lasa ng aking mga halik, Ms. Sheara.”

 

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na si Sheara at naghanda na para sa trabaho. Wala siyang ibang mapagpipilian kundi sumunod at magtiis—lalo pa’t ang kanyang amo ay walang ibang ginawa kundi mag-utos nang mag-utos. Sa buong opisina, tila siya lang ang laging pinapahirapan.

Sa bawat oras, binibigyan siya ng mga mabibigat na gawain: maglabas ng daan-daang pahinang dokumento, maghatid ng mga papeles sa malalayong lungsod, at magpaikot sa buong gusali para asikasuhin ang bawat hiling ng kanyang amo.

Sa sandaling nakapahinga na siya sandali, muli siyang tinawag ng boses na puno ng awtoridad at pagkainip.

“Sheara! Kunin mo na ang kape ko—ngayon din!” sigaw ni Clint mula sa loob ng kanyang silid.

Napalabi si Sheara at napabuntong-hininga. Ano ba ‘yan? Parang walang pagod mag-utos! Ang sungit pa ng ugali kahit ang gwapo-gwapo naman ng mukha.

 

FLASHBACK

Pagbukas ng pinto ng elevator ay tumambad ang opisina ni Clint. Iba ito sa karaniwang itsura ng mga opisina sa ibang palapag—walang kulay puti o asul na pader; sa halip ay pinalamutian ng mga larawang tila gumagalaw at may sariling buhay. Madilim ang tono ng mga ito, puno ng mga linya at kulay na nagpaparamdam ng kakaibang takot at pang-akit nang sabay. Parang pumasok ka sa ibang mundo kung saan ang mga alituntunin ay iba, at ang panganib ay nakatago sa ilalim ng bawat ngiti.

“Handa ka na ba sa iyong panayam, Ms. Sheara?” tanong ni Clint habang ang mga matang kulay asul ay tila tumatagos sa kanyang kaluluwa. Tinitigan niya si Sheara mula ulo hanggang paa, na parang nakikita niya ang lahat ng nakatago sa kalooban nito. Para siyang usa na nahuli sa liwanag ng ilaw, nanigas sa kinatatayuan habang mabilis ang tibok ng puso.

Lumunok si Sheara, biglang nanuyo ang kanyang lalamunan. “A-Ako po ay handa na, Sir,” sagot niya nang nanginginig ang boses.

“Mabuti,” sagot ni Clint habang lumalawak ang kanyang ngiti—isang ngiting parang mandaragit na nakakita ng biktima. “Ako mismo ang humiling na ako ang makapanayam sa iyo. May nakikita akong kakaiba sa iyo, Ms. Sheara… isang bagay na espesyal.”

Dahan-dahan niyang tinanggal ang mga butones ng kanyang damit, inilalantad ang matipuno niyang dibdib na nagpadaloy ng init sa buong katawan ni Sheara. Naramdaman niya ang panginginig ng kanyang balikat—halong takot at kakaibang pananabik. Hindi maikakaila ang kagwapuhan ng lalaking ito, ngunit may kung anong bagay sa kanya na nagpaparamdam ng panganib; parang hayop na naghihintay ng tamang oras para kumagat.

“Ang una kong tanong,” wika ni Clint, ang boses ay naging mababa at parang ungol. “May lalaki na ba sa iyong buhay?”

Tumalon ang tibok ng puso ni Sheara. Alam niya ang tunay na ibig sabihin ng tanong na ito. Hindi lang ito tungkol sa nakaraan; sinusukat niya kung may humahawak na sa kanya bago pa man dumating siya.

“Wala po, Sir,” sagot niya nang mahina.

Lumapit pa lalo si Clint, idinampi ang kanyang mga labi sa tabi ng tainga ng dalaga. “Mabuti,” bulong niya. “Dahil sa tingin ko, magiging abala ka nang husto sa piling ko.”

Ang kanyang mga salita ay nagpadaloy ng kuryente sa buong sistema ni Sheara. Isang hakbang pa ang ginawa ng lalaki, at ang init ng kanyang katawan ay tumagos sa balat ng dalaga. Nakaramdam si Sheara ng pagkakulong, ang kanyang likod ay nakadikit na nang husto sa pader.

“Muli kong itatanong,” wika ni Clint, ang boses ay lalong bumaba at mabigat. “May lalaki na ba sa iyong buhay?”

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Sheara, naguguluhan sa takbo ng usapan. Ito ba ay panayam o pagsubok? Ano ang laro niya?

“W-Wala po, Sir,” sagot niya, hindi na mapigilan ang panginginig ng kanyang tinig.

Lumawak ang ngiti ni Clint, puno ng katiyakan. “Handa ka na ba sa matindi at mahabang pakikisama sa akin?” tanong niya, na may halong pang-aakit sa bawat pantig.

Naramdaman ni Sheara ang paghahalo ng takot at matinding pananabik. Alam niyang hindi ito karaniwang panayam sa trabaho—ito ay isang pagsubok, isang laro kung saan hindi niya alam ang mga patakaran.

“Opo, Sir!” sagot niya nang pilitin ang kanyang sarili na maging matatag. Alam niyang nasa malalim na sitwasyon na siya, ngunit wala na siyang ibang daang matatakbuhan pa.

Yumuko si Clint, ang kanyang mga labi ay ilang pulgada na lang ang layo sa kanya. Ipinikit ni Sheara ang kanyang mga mata, handang tanggapin ang kanyang haplos.

Ngunit sa sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto nang malakas at pumasok ang mga babaeng tauhan ng kumpanya. Nanatiling nakatulala si Sheara habang pinapanood kung paano haharapin ni Clint ang mga suliranin nang may kakaibang kapangyarihan at katahimikan.

“Sir, kailangan na po nating umalis—galit na ang ating kliyente!” sigaw ng isa sa kanila, puno ng pagkabalisa.

“Aayusin natin iyan,” sagot ni Clint nang may katiyakan, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatuon kay Sheara.

Pakiramdam ni Sheara ay parang isang piraso lang siya ng dama sa laro ng chess—walang kalayaan, at gumagalaw lamang ayon sa kagustuhan ng kanyang kalaban.

“At Sir, ang paghahanda para sa bola ay magulo pa rin,” dagdag pa ng isa.

“Maaayos iyan bago matapos ang linggo,” sagot ni Clint nang hindi nagbabago ang tono ng pananalita.

Nagpatuloy ang mga babae sa paglalahad ng mga suliranin, habang si Clint ay nanatiling kalmado at makapangyarihan. Siya ang hari ng mundong ito, at si Sheara… ay isa pa lamang sa mga susi na kailangan niya para mabuksan ang mga pinto ng katotohanan at nakaraan.