Prologue

Warning!

⚠️🔞 This story contains R18+ scene. If you are minor you shouldn't read this! Typo grammatical error aheads, amigos!!!

Prologue

"I can't handle this anymore," sambit ko. When she keep rubbing my b*lg*. She keep saying that she always love me and making me insane whenever that I staring at her legs. Bakit ba? tao rin ako may pagnanasa rin. But I'll control myself kapag nandiyan siya. I keep staring at her legs and b**bs. Shit this woman, damn her sexy lips. She drives me insane.

I'm here at my office as usual I'm checking the papers that need to follow-up to the board of directors. Tinawag ko naman ang sekretarya ko dahil sa ubos na ang kape ko. Sanay na ako na kaming dalawa na lang ang natitira dahil maaga kong pinapauwi ang ibang employees bukod sa kan'ya. Nagulat naman ako nang magsalita siyang bigla sa harapan ko.

"Sir, here's your coffee." Sambit niya na may halong pang a-akit.

"Ms. Sheara, button your polo." Iwas tingin kong sambit dahil nakikita ko na ang malulusog na papaya nito.

"Oh c'mon, Clint... don't be too formal tayong dalawa lang naman ang nandito." She said and sit down above the table of mine. She spread her legs, siya namang pagsilip nang kan'yang perlas. Shit, halatang pinaghandaan niya ito. I check the last paper and stand up. I stare at her for a while then come closer to her, lean on para magkapantay kami.

"Sheara, don't be so naughty. Stop playing around," pagkatapos kong sabihin iyon ay siya namang pagtikhim niya. "Sorry sir, but wala sa bokabularyo ko ang salitang stop," hinila niya ang necktie ko na nagpasakal sakin at hinalikan ako nang mariin. Hinalikan ko siya pabalik na nagpaungol sa kan'ya. Unti-unti kong pinagapang ang mga kamay ko sa mga hita niya pataas sa skirt hanggang sa napunta na ang aking mga kamay sa perlas niyang mamasa-masa na. I rub her clit while she unbutton my polo. I see her face begging for more so I gave her a kiss down to her neck and sucking it like I'm a vampire longing for blood. Lick it like I'm licking an ice cream. Unting-unting bumaba ang mga halik ko sa malulusog niyang mga papaya. Nilamas ko ang isa habang sinisipsip ang isa pa.

"Dream if you can, hangga't maaari wag kang susuko Ms. Sheara. Lagi mong tatandaan lagi akong naka suporta sa'yo. If I can change the world for you ay ginawa ko na. Ngunit hindi. I let you go to be with Trev. To be his lovely wife. I will miss you, Sheara"

"Kuhang kuha mo, Clint"---

"Kaso kulang ka sa feelings e. You need more emotion, Clint. Moreee emotion!"---

"Di ko nga magawa napaka arte mo naman! Bahala ka, mag practice ka mag-isa. Mag a-artista ka tapos idadamay mo pa ako?!"

I pulled away abruptly, my chest still heaving, and ran a hand through my messy hair. The heavy, charged atmosphere melted in an instant, replaced by the familiar hum of the empty rehearsal studio. The “office desk” was just a prop made of plywood and old paint, the scattered papers nothing but printed script pages.

“Tingnan mo nga ‘to,” reklamo ko, tossing the necktie onto the chair. “Kanina pa ako nagpapasiklab dito, tapos sasabihin mong kulang pa sa damdamin? Paano ko ba ibibigay kung hindi ko naman talaga nararamdaman? It’s just a scene, Sheara.”

Sheara hopped off the prop table, straightening her blouse and adjusting her skirt, her playful expression shifting to something more serious. She picked up the script from the edge and flipped through the marked pages, her voice softening this time.

“Alam ko puro lang ito linya, Clint. Pero ang layunin ng eksenang ito ay ipakita ‘yung pinaghalong pagnanasa at sakripisyo—‘yung pagpipigil mo sa gusto mo dahil alam mong hindi kayo pwedeng magkatuluyan. Hindi lang ito basta pisikal na eksena; ito ‘yung rason kung bakit mo siya bibitaw sa huli.”

I sighed, leaning back against the wall. “Mahirap gawin. Paano ko ipapakita ‘yung ganoong bigat kung sa totoo lang, magkaibigan lang naman tayo at ilang linggo pa lang tayong nagsasanay?”

Lumapit siya nang kaunti, hawak pa rin ang script. “Isipin mo na lang… paano kung may taong mahal mo nang sobra, pero may ibang tadhana na nakalaan para sa kanya? Lahat ng pagnanasa, lahat ng pangarap na makasama siya—kailangan mong itago, kailangan mong bitawan para sa ikabubuti niya. ‘Yung emosyon na ‘yun ang kailangan nating ilabas, hindi lang ‘yung mga galaw ng katawan.”

Napatingin ako sa kanya, at sa pagkakataong ito, hindi ko na nakita ang kasama ko sa pagsasanay lang. Nakita ko ang karakter na ginagampanan niya—ang babaeng gusto kong mahalin, pero hindi ko pwedeng angkinin. Dahan-dahan akong lumapit ulit, pero iba na ang tingin ko ngayon; may lungkot, may pagnanais, at may matinding pagtanggap sa katotohanan.

“Try natin ulit,” sabi ko nang mahinahon. “Pero ngayon, isipin ko na lang na totoo ang lahat ng sinasabi mo.”

Ngumiti siya nang bahagya, bumalik sa pwesto sa ibabaw ng mesa, at ibinalik ang dating tono ng boses—may halong panunukso, pero sa likod nito ay may lungkot na nakatago.

“Sige, sir… handa na akong makinig. Pero sana ngayon, damang-dama ko na ang bawat salita mo.”

Huminga ako nang malalim, inayos ang aking tindig, at sinimulan muli ang mga linya—ngayon, hindi lang basta binibigkas, kundi nararamdaman ko rin ang bigat ng bawat salita.