LOGINKENAN’S EXPRESSION HELD a hint of helplessness. Hindi maipaliwanag ni Phoebe kung ano ang emosyon ni Kenan sa mukha. Naghalo-halo na. Malungkot. Nag-aalala. May kasama pa iyong tila nahihirapan siyang makita ang babang ganun.“You need to take care of yourself. Don't overwork yourself. Ano pa bang n
PAYAK NA NGUMITI lang si Phoebe. Gaya ng sabi niya kanina. Nadala ang kaibigan sa sitwasyon na mayroon sila at di nakapag-isip nang tama. Naiintindihan niya ang sitwasyon na iyon dahil malawak ang kanyang pang-unawa sa nangyari.“Magkaibigan pa rin ba tayo, Phoebe?” nahihikbing tanong ni Scarlyn nan
PHOEBE STEADIED HERSELF with Dunny's outstretched hand. Pinuwersa ang kanyang sarili na bumalik sa tamang katinuan dahil nasa harap ang kanyang manager. Hindi siya pwedeng patuloy na maging lutang at wala sa kanyang sarili.“Alright, let's go then. Ihanda mo na ang sarili at sasabay ka na sa akin.”
BEFORE SHE COULD react, Phoebe instinctively moved aside to avoid being seen by Kenan. Natatakot siya na baka kapag nakita siya ng lalaki ay kung ano ang kalokohang isipin nito o baka pagbintangan pa siyang nanunubok sa kanila. Sa kabilang panig ng p***o, malinaw niyang narinig ang magandang boses n
KENAN FROWNED, WATCHING Phoebe's constant pushing and shoving him. Sa unang pagkakataon, nakaramdam si Kenan ng kawalan ng kapangyarihan pagdating sa mga bagay-bagay habang nakatitig sa babae. Nakakainis ang kawalang-malay ni Phoebe pagdating sa mga bagay na may kinalaman sa puso. Hinablot ni Kenan
AS PHOEBE STARED at Kenan, she suddenly felt guilty. She lowered her head, not daring to meet Kenan’s gaze. Gusto sana niyang tumalikod, pero hinawakan ni Kenan ang kamay niya at hinila siya nito upang ikulong sa mga bisig ng binata. Napasinghap na si Phoebe sa ginawang iyon ni Kenan. Tila mauupos s
PUNO NG PANG-AAKIT ang mga matang tumingala siya upang tingnan ang reaction nito na halatang puno ng pagpipigil sa kanyang sarili habang tutok ang mga mata niya sa kanya; sa inosenteng mukha ni Helvy na mas bumuhay pa ng dugo ni Yasser.“Save it for later, Baby…” “Ha? Mamaya pa? Bakit? Ayaw mo ngay
NANGATAL NA ANG labi ni Charlotte matapos bitawan ang mga salitang iyon. Nadama niya pa ang sakit na bumabalot sa kanyang puso. Ang guwang na iniwan ng kanilang magiging unang baby isang araw matapos nilang malaman ang tungkol dito. She truly didn't blame her husband for the miscarriage. Ang tanging
NAPAKURAP NA ANG mga mata ni Charlotte na ang dalawa sa kanila ay pumasok na sa loob ng silid dala ang mga panlinis. Bago pa man siya makapag-react, nagawa na nilang isara ang pintuan noon. Napakamot na siya sa kanyang batok. Hindi niya inaasahan na magbabago ang pakikitungo nila sa kanya oras na ma
UMAYOS NG UPO si Helvy na hinarap na si Hazel. Nanatiling nakatayo pa rin doon sa gilid nila ang babae na animo walang pakialam sa pahaging na kanyang sinabi kanina. Aba, at mukhang tini-testing yata nito ang haba ng kanyang pasensya.“Hindi ka pa rin maka-move on sa asawa ko? Anong gusto mong palab







