CHAPTER 7.

Nanigas ang katawan ng guwardiya, at nang magbalik siya sa ulirat, balak na sana niyang paalisin si Trixie mula sa silid-pulong. Ngunit mabilis na pumasok si Trixie sa loob ng silid at agad lumapit kay Lyca.

"Ate, hindi mo dapat gawin ito sa akin,” ani ni Trixie.

Ate? Nagpapatawa ba ang babaeng ito? Napakahusay naman ng pag-arte niya para magmukhang inosente at kawawa habang tinatawag siyang "ate."

"Trixie, sa pagkakaalam ko. Ako lang ang nag-iisang anak ng aking ina. Hindi ako karapat-dapat tawagin mong kapatid,” walang bakas ng emosyon sa mukha na saad ni Lyca. "Ngayon ay nakikita mong may meeting ako with project team. Kaya secretary Trixie, kung wala kang mahalagang sasabihin, maaaring umalis ka na at huwag kaming gambalain sa trabaho."

"Ate, hindi ako naparito para manggulo. Nandito lang ako para humingi ng tawad!" pagmamatigas ni Trixie at tumangging umalis.

Marahang napabuntong hininga si Lyca. “Hindi mo ba nakikita na busy ako ngayon Trixie? May meeting kami at wala akong oras para diyan sa kahibangan mo!” Hindi napigilan ni Lyca na taasan ng boses ang kapatid dahil sa inis niya rito.

Trixie was stunned for a moment, her eyes fell on the figure of the man standing outside the door. Sa mga sumunod na segundo, bigla na lang nag-iba ang ekspresyon sa kaniyang mukha.

Natulala siya, at namumula ang kanyang mga mata, at unti-unting pumatak ang mga luha.

Humihikbi si Trixie sa harapan niya. At nagulantang pa si Lyca dahil mula sa mahinang hikbi ay lalong lumakas ang pag-iyak ng kaniyang kapatid. "Ate Lyca, gusto ko lang talaga humingi ng tawad. Wala akong masamang intensyon sa ‘yo. Puwede bang tigilan mo na ang pagsasabi ng mga masasakit na salita sa akin at tigilan mo na ang paninira mo sa akin,” hagulhol na pag-iyak ni Trixie sa kaniyang harapan. “Magkatrabaho tayo rito sa Sandoval’s company. I just don’t want to make things difficult for Andrei. Ate, hindi mo ba talaga kayang magbigay-daan kahit konti?"

Malamig ang mga tingin na tinitigan ni Lyca ang kapatid. "Sekretarya Trixie, nasa trabaho tayo. Kaya pwede bang huwag mo siyang tawagin sa first name basis lang! Hindi maganda ang ipinapakita mong ganyang pag-uugali, especially since we are inside the company’s premises. At hindi mo ba alam na dahil diyan sa ginagawa mo ay maaaring maapektuhan si Mr. CEO. Baka isipin pa ng ibang mga empleyado na hindi kayang paghiwalayin ni President Sandoval ang private at public affairs, at iyon ang magpapahirap sa kanya,” mahabang lintaya ni Lyca sa malamig na boses.

"That’s enough!" Suddenly a man’s deep voice came from outside the door..

Napalingon ang lahat sa dumagundong na boses ng isang lalaki. Ito ay walang iba kundi ang CEO ng kompanya, si President Sandoval.

Kaya ganun na lang ang inis na nararamdaman ngayon ni Lyca para sa kanyang kapatid. Napagtanto niya na umaarte lamang ito sa harapan nilang lahat. Umaakto na kaawa-awa para palaging kaawaan.

"Mr. CEO, this is the meeting of the project team, and not the president’s office and the secretarial department,” baling ni Lyca kay Andrei.

Lyca was playing the USB flash drive in her hand with a faint smile on her lips. “Oh, Mr. CEO, is there anything that needs secretary Trixie to tell you about?” She seemed to be giving Trixie a way out, but Trixie immediately grabbed the step.

"Yes, it was Andrei who asked me to come and give instructions!” malakas na sabat ni Trixie.

Napangisi si Lyca saka nagsalita. "Then may I ask, what kind of work does secretary Trixie, want to ask me to do?” tanong ni Lyca na may mapaglarong ngisi sa mga labi.

Bihira siyang ngumiti, pero sa sandaling iyon, tila naging mas maliwanag ang kanyang malamig na mukha. She leaned against the window, the grey curtains on the window frame fluttering in the breeze, making her look even more graceful under the soft light.

“Sasabihin mo ba sa akin ang tungkol sa kooperasyon sa Rivera Pharmaceutical o ang Montero Construction Company?" taas ang isang kilay na tanong ni Lyca sa babae.

Napatigil si Trixie at nag-alinlangan bago sumagot: "Parehas,” tila hindi siguradong sagot ng babae.

Lalong lumalim ang ngiti ni Lyca. Sa sagot ngayon ni Trixie ay alam na alam niyang nagsisinungaling ito. "Walang Rivara Pharmaceutical sa pilipinas, at ang Montero Construction Company naman ay may maruming kasaysayan sa Sandoval family noon. Sila ay mag-kaaway, at hindi magkaibigan, kaya't walang posibilidad ng kooperasyon sa pagitan ng bawat panig,” paliwanag ni Lyca na may nakapaskil na ngiti sa labi.

"Sekretarya Trixie, hindi mo ba alam ang isang bagay na alam mismo maging ng mga guwardiya ng Sandoval Company?" Nang-uuyam na tanong ni Lyca kay Trixie.

Napayuko naman ng ulo si Trixie dahil sa pamumula ng kanyang mukha dahil sa hiya.

"Bilang dating sekretarya ni Mr. CEO, hindi mo alam ang tungkol sa mga pangunahing impormasyon. Secretary Trixie, dapat mas binibigyang pansin mo ang pag-aaral sa kompanya instead of focusing on building relationships with sisters and sisters.

Her words were brutally blunt. Parang sampal sa mukha ni Trixie, ang mga salitang binitawan ni Lyca sa kanya.

Napadako ang tingin ni Lyca kay Andrei. Nagtama ang mga mata nila sa isa’t-isa. The man’s eyes were dark ang deep, filled with coldness.

Inalis niya ang kanyang tingin sa lalaki at ibinaling ang tingin sa mga kasamahan sa loob ng conference room. “Today’s meeting is suspended for some reason. May ibang bagay pa akong dapat asikasuhin. Mr. CEO, please feel free to do as you please.

Bahagya siyang tumango at hindi na muling tiningnan ang ekspresyon ng lalaki.

Tiningnan niya lamang ang lahat ng miyembro ng project team at tinanguan ang mga ito bago umalis.

Tila nakuha naman nila ang pahiwatig niya, kaya't mabilis na nagsitayuan ang lahat at nagmamadaling umalis.

Sa loob nang malaking conference room, tanging sina Andrei at Trixie na lang ang naiwan.

Namumula pa rin ang mga mata ni Trixie sa sama ng loob, habang patuloy pa ring humihikbi at may panginginig ang kanyang boses na nagsalita.

"Andrei, talagang gusto ko lang humingi ng tawad, at wala akong masamang intensyon kay Ate lyca, pero bakit hindi niya ako maintindihan,” humihikbing sambit ni Trixie kay Andrei.

Hindi mapigilan ni Andrei na mahabag sa nakikitang anyo ng dalaga habang umiiyak. Humakbang siya palapit sa babae at pinunasan ang nga luha nito. Banayad ang kanyang galaw habang ginagawa iyon. "Huwag mo na lang siyang pansinin,” saad ni Andrei at sandaling tumigil ang lalaki ngunit nagsalita pa rin. "Hindi mo kailangang pumunta sa project team kung wala kang mahalagang gagawin. Nariyan naman si Jackie, pwede mo siyang utusan na pumunta sa project team kapag may kailangan ka sa kanila,” wika ni Andrei.

Hindi naman na nagsalita si Trixie matapos niyang tumango sa lalaki.

---

Umalis si Lyca sa meeting room at bago siya bumalik sa kanyang opisina, ay nakita niya ang isang delivery man mula sa di kalayuan.

Ang delivery man ay matangkad, at guwapo. Nang makita siya, ay agad itong lumapit ng may ngiti sa labi.

"Excuse me, Ma’am. Are you, Miss Lopez? Narito po pala ang blue daisy flowers at necklace na ipinadala sa inyo ni Mr. Dean Bautista,” aniya ng delivery man.

Dahil sa sinabi ng delivery man ay mabilis na napatingin ang mga ibang empleyado sa gawi nila upang makiusyuso kung sino ang nagpadala ng regalo sa kanya.

Isang malaking bungkos ng Blue daisy flower ang nasa harap nila, at sa ilalim ng maliwanag at malambot na ilaw, tila kumikislap ito sa liwanag.