LOGINJACOB ALDEGUIRE’S POV I don’t remember when I fell asleep. All I knew is that...for the first time in days… My mind went quiet. No noise. No thoughts. No her…or maybe it was exactly because of her. Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata. Mabigat pa ang talukap, pero unti-unting luminaw ang paningin ko habang sinasanay ang sarili sa liwanag ng kwarto. The first thing I did was instinctively..was looking at her table. And there she was. Sitting quietly. Focused. Like nothing in the world could touch her. Her eyes were on the papers in front of her, her expression calm, composed… professional. Parang wala kaming pinagdaanan. At parang wala ako ngayon rito sa opisina niya. My jaw tightened slightly. I pushed myself up from the couch, napaupo ako habang inaayos ang ilang hibla ng buhok ko na nagulo sa pagkakahiga. “...You didn’t wake me up?” My voice came out a little rough. Sleep still clinging to it. Hindi siya agad tumingin sa akin. She just continued reading for a s
ELOWEN GARCIA'S POV "Thank you, Jax..." usal ko pagkalabas ko sa kotse. Tumango ito. Isinara ang pinto ng kotse sa likuran ko at pagkatapos ay gumilid siya at hinintay na makapasok ako sa loob bago siya umalis. "Good morning, Miss Hernandez.." bati ng iilang empleyado na nadadaan ko habang naglalakad ako papasok sa loob ng building. Tanging ngiti at pagtango lamang ang naging tugon ko sa kanila. At maya-maya pa ay natanaw ko ang sekretarya/Personal assistant kong si Kelly. At nang makumpirma kong patungo siya sa direksyon ko ay agad akong huminto sa paghakbang upang hintayin siyang makalapit sa akin. "Mukhang nagmamadali ka yata?" iyon ang bungad ko sa kanya ng nasa harapan ko na siya. Huminga ito nang malalim bago ibinigay sa akin ang isang folder. "That was sent here two hours ago. Walang pangalan at ang sabi ay para sa 'yo..." hinihingal pa rin sambit nito. Kinuha ko ang folder sa kanya at humakbang nang isang beses. "Pahinga ka muna saglit rito sa lobby..."
ELOWEN GARCIA'S POV "I've been looking for you..I thought you were de∆d! Pero kahit gano'n pa man ay naghintay pa rin ako ng ilang taon.. naghintay ako hanggang sa nakilala ko so Charity!" "She reminds me so much about you... she has the same eyes as yours, same smile and even your voice! everything about her reminds me of you..." Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa utak ko habang nakaupo ako sa harapan ng mahabang hapagkainan. Ako lang mag-isa ang nasa bahay ngayon...at wala akong ideya kung saan nagpunta si Alexander. Habang kumakain ako at paminsan-minsan king minamasahe ang balikat ko. Sumasakit pa rin ang katawan ko dahil sa nangyari doon sa site. "T*ngina...hindi ko man lang napigilan ang sarili ko at muli akong bumigay sa kanya..." bulong ko sa kawalan at pagkatapos ay isinubo ang maliit na hiwa ng apple sa aking bibig. Kalmado ko iyong nginuya hanggang sa bigla akong napatulala... nakatitig lamang ako sa pader na nasa harapan ko. At sa muling pagka
ALEXANDER'S POV "You're telling me that Jacob paid you to protect Elowen... quietly?" naguguluhang tanong ko sa kanya. Sunod-sunod naman siyang tumango habang nakaluhod sa harapan ko. Hawak ko ang business card na ibinigay niya sa akin...at nakita ko nga roon ang pangalan ni Jacob. "And why is he doing this?" muling tanong ko, hindi na maitago pa ang inis sa boses. The man looked at me then he started talking. "Noong nakaraang araw kasi ay naabutan niya akong nagmamanman sa dating bahay ni Miss Hernandez.. naabutan niya ako roon dahil inutusan ako na maghanap ng bagay na puwedeng gamitin bilang ebidensya laban kay Ms Hernandez..." aniya. Doon pa lang ay biglang uminit ang ulo ko. Alam ko na maraming gustong pabagsakin si Elowen dahil wala itong sinasanto lalo na sa negosyo. She's ruthless and won't tolerate any bullsh!ts especially when she pays well. "H-hindi ko rin naman kasi alam kung sino ang nag-utos. Basta may dumating na isang package sa bahay at kasama na doo
ALEXANDER'S POV "Jax..." sambit ko ng makita ko ito sa loob ng kusina.Agad siyang humarap sa akin at tinanguhan ako bilang pagbati."Nakauwi na ba si Elowen?" tanong ko.Bahagya itong natigilan, hindi alam kung ano ang dapat na maging reaksyon habang nakatingin sa akin. "Hindi pa po eh..." mahinang tugon niya.Pinag-krus ko ang aking braso. Salubong ang kilay sabay muling kinapa sa loob ng bulsa ang cellphone. "I thought she was already here..." bulong ko habang hinahanap ang number niya sa contact list ko.Ilang segundo lamang ay nahanap ko na ito.. pinindot ko ang numero at tinawagan siya. Sumandal ako sa counter habang pinapakinggan ang paulit-ulit na pag-ring ng cellphone niya. Ngunit natapos na lamang iyon at hindi niya sinagot. Isang malalim na pagbuntong-hininga ang ginawa ko at muli itong tinawagan. Nag-ring lang iyon ng nag-ring.. hanggang sa pareho kaming natigilan ni Jax ng umalingawngaw ang malakas na pagsara pintuan mula sa ikalawang palapag. At sa matinding kyuryu
JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation.....) Naghihintay ako ngunit hindi niya ako tinulak palayo. And that… That was all the permission I needed. My breath slowed, but my chest felt tighter. Heavier. “Elowen…” I murmured again, softer this time... almost a warning. Because I knew… Once I crossed this line, there’s no going back. Pero hindi pa rin siya gumalaw. Her eyes stayed on mine. Slowly... I closed the distance. At sa isang iglap ay tuluyang naglapat ang labi naming dalawa. Soft. Barely there at first. Parang sinusubukan ko lang kung totoo ba ‘to.... kung totoo ba na hinahayaan niya akong halikan siya o baka panaginip ko lamang lahat ng ito. But she didn’t push me. And that was my undoing. My hand instinctively moved, resting against the table beside her, caging her in without fully trapping her. I leaned in deeper. The kiss changed. From hesitant to something more certain. More consuming. Mas naging mabigat ang bawat galaw. Mas naging totoo ang lahat at la
ELOWEN GARCIA'S POV The moment I stepped inside the living room, I already knew it was a mistake. The air was thick, heavy with expectation. My mother sat on the couch, arms crossed. My father stood near the window, his back to me. And obviously... they have been waiting for me. “Umupo ka,” s
ELOWEN GARCIA’S POV “Who did this?” he asked again. Mas mababa na ang boses niya ngayon, mas pamanganib at puno ng awtoridad. I couldn’t answer. Hindi dahil ayaw ko. So I ended up looking down as I shook my head. “Please…” mahina kong sabi, halos hindi lumabas ang boses ko. “I just want to le
JACOB ALDEGUIRE’S POV The streetlights blurred past us as I drove, one hand on the wheel, the other clenched tight against my thigh. We were only a few meters away, from her house. I know it because I could recognized the street instantly. And then I saw it. A familiar car parked right in f
JACOB ALDEGUIRE'S POV "Ano bang sinasabi mo na ayaw mo pa din magpakasal?!" nanggagalaiting asik sa akin ni Mama. "Ang tanda-tanda mo na, Jacob! Kapag ganito lagi mauunahan ka pa ng pamangkin mong mag-asawa!" dugtong niya. Napangiwi ako at hindi na nagsalita. Inaabala ko namang ang sarili sa pa







