Chapter 2: Ang Araw ng Diborsyo

Nakaparada sa harap ng korte ang itim na Mythos ni Billie Walter.

Nakaupo siya sa loob,habang naghihintay kay Mariel.

Nang biglang tumunog ang kanyang cellphone, boses ng matandang babae—ang kanyang lola, si Doña Beatrice Walter—malumanay pero tunog nag-uutos.

“Billie, isang taon na kayong kasal ni Mariel. Hindi mo ba naisip na panahon na para magkaanak kayo?”

Napapikit si Billie, marahang huminga ng malalim.

“Lola, bata pa po kami. Hindi naman kailangang magmadali. Dapat isipin niyo muna ni Lolo ang kalusugan ninyo.”

“Ano’ng hindi kailangang magmadali?!”

Biglang tumindi ang tinig ni Doña Beatrice.

“Hindi na kami bumabata! Kung totoong mahal mo si Mariel, ipakita mo, hindi puro dahilan!”

“Lola…”

“Huwag mo akong ‘Lola-Lola’-in diyan, Billie Walter! Naririnig ko na ang mga balita tungkol sa inyo. Maging mabuti ka kay Mariel.”

“Billie, naririnig mo ba ako?”

“Opo, Lola,” sagot niya, pinisil ang sentido. “Naiintindihan ko po.”

Pagkababa ng tawag, saglit siyang natigilan.

Tinitigan ang gusali ng korte sa di kalayuan.

Ang lugar kung saan tuluyan na niyang tatapusin ang pitong taon nilang pagsasama..

Binuksan niya ang kanyang cellphone.

Sa messages, naroon pa ang huling mensahe kay Mariel:

“10 A.M. sa harap ng korte. Don’t be late.”

Ngunit walang reply.

Hanggang sa may kumatok sa bintana.

Paglingon niya—naroon si Mariel.

Maputla, tahimik, ngunit buo ang tindig di halatang nalulungkot..

Nakatitig lang sa kanya, parang may pader na sa pagitan nila, tila hindi na nila kilala ang isa’t isa..

Binuksan ni Billie ang pinto.

Tahimik na pumasok si Mariel sa passenger seat.

Hindi man lang sila nagkibuan.

Amoy pa rin ni Billie ang pabango niyang siya mismo ang pumili noon—pero ngayong araw, tila amoy ng alaala na gusto na niyang kalimutan.

“Bakit ka nahuli?” tanong ni Billie.

Tumingin lang si Mariel sa labas ng bintana.

“Hindi ako nahuli,” mahinang tugon niya.

“Hindi lang ako nagmadali.”

Tahimik.

Minsan lang silang ganito katahimik, pero ngayon, ibang klase—hindi katahimikan ng kapayapaan, kundi ng pagtatapos.

“Tumawag si Lola kanina,” sabi ni Billie. “Wag mong sasabihin sa kanila ‘to. Hindi nila kakayanin.”

“Ano’ng sinabi niya?”

“Gusto niyang magkaanak tayo.”

“Ha?” mapait ang tawa ni Mariel. “Magkaanak? Sa gitna ng ganito?”

Napatingin si Billie, medyo inis.

“Huwag mo akong tinitingnan ng ganyan.”

“Paano ko ba dapat tingnan, Billie? Asawa kita… o stranger na may ginawang kabaliwan?”

Sandaling natahimik si Billie.

Naalala niya ang mga gabing sabay silang nangangarap ng pamilya—habang ngayon, nasa korte sila para maghiwalay.

“Billie…” mahinang sabi ni Mariel. “Sigurado ka na ba talaga?” “Ito ba talaga ang gusto mo?”

“Mariel, huwag mo akong paikutin. May naghihintay sa akin.”

Napayuko si Mariel, kinuha ang brown envelope mula sa bag.

“Ito na ang divorce agreement. Lahat ng karapatan ko bilang asawa mo, kukunin ko lang ‘yung dapat sa akin. Wala akong hihilingin na iba. Wala akong hahabulin sa’yo.”

Inilapag niya ang ballpen sa harap nito.

“Pirmahan mo at ng matapos na ito.”

Tinitigan ni Billie ang dokumento.

Napakunot ang kanyang noo.

Simple. Diretso. Walang drama.

Pero doon siya kinabahan.

Parang may mas malalim na ibig sabihin sa katahimikan ni Mariel.

“Gusto mo bang saktan ako?”

“Hindi. Pagod na akong masaktan ka pa.”

Diretsong sagot ni Mariel, walang panginginig sa boses.

Ngumiti si Billie, pilit.

“So, ganun lang? Tapos na tayo, Mariel.”

At pinirmahan niya ang papel.

Tahimik.

Dalawang pirma, dalawang kopya, isang relasyon na tuluyang gumuho.

Paglabas nila ng korte, mainit ang sikat ng araw, pero malamig ang pakiramdam ni Mariel.

Sa gilid ng kalsada, may dumaan na magkasintahan, magkahawak ang kamay.

Ngumiti ang babae, at saglit na natigilan si Billie.

Parang nakita niya ulit si Mariel noong araw ng kasal nila—ngiting totoo, ngiting hindi na niya makikita muli.

“I’ll send your allowance every month,” sabi ni Billie, malamig pa rin. “At huwag na huwag mong ipagsabi sa pamilya natin.”

Wala nang sinabi si Mariel.

Tumalikod siya, pumasok sa taxi, at hindi na lumingon.

Habang lumalayo, naiwan si Billie sa bangketa—at doon niya naramdaman ang kakaibang lungkot na hindi niya inaasahan.

Ngayon lang. Ngayon lang niya naramdaman… ang pagkawala nito. At tuluyan na rin siyang umalis patungo sa ibang direksyon.

“Tapos na,” sabi ni Billie, habang hawak ni Vicky ang bouquet ng mga bagong order.

“Hindi siya gumawa ng kahit konting gulo.”

Ngumiti si Vicky..

“Salamat, Billie. Ngayon, makakapag-pahinga na ako.”

Ngunit napansin ni Billie—ang ngiti ni Vicky, pilit.

Ang balat niya, walang bakas ng sakit.

Parang biglang napawi ang “may cancer” na drama.

Tumaas ang kilay ni Billie.

“Mukhang maganda ang pakiramdam mo ah.”

“Oo,” sagot ni Vicky, mabilis. “Nag-improve daw ako. Miracle, ‘di ba?”

Ngumiti ito, pero may bakas ng pagdududa. Hindi niya maexplain bakit nakaramdam sya ng ganon bigla..

Habang tumalikod siya, hindi maiwasang sumagi sa isip ni Billie ang mga nakaraan—ang bawat tawa, bawat haplos, bawat alaala ni Mariel na iniwan na siya.

At sa unang pagkakataon, hindi siya sigurado kung tama ang ginawa niya.

—------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Samantalang sa dako roon, tahimik na pumasok si Mariel sa OB-Gyne wing ng Anaheim Hospital, upang puntahan ang kaibigan niyang doktor, si Alexis Hoffman.

“Mariel,” sabi ni Alexis, malumanay pero seryoso. “Sigurado ka ba? Noon, halos ipagdasal mo na mabuntis ka.”

Marahan niyang inilapag sa mesa ang resibo ng diborsyo.

“Oo, Lex. Ituloy mo na. Ayoko na.”

Tumulo ang luha niya, dahan-dahan, walang hikbi.

Bawat patak, tanda ng pagbitaw.

“Sigurado ka na ba talaga?, walang atrasan na ito?” 

“Yes!, ituloy mo na.”

Binigyan na nga siya ni Alexis ng gamot para sa nirequest niya. Pagkatapos niyang inumin ito, nagpaalam siyang lalabas muna sandali.

Habang naglalakad palabas si Mariel, may kumislap na flash mula sa gilid.

Isang lalaki, may dalang kamera, nakayukod habang kinukunan ang langit na kulay abo.

Paglingon nito—nagtagpo ulit ang kanilang mga mata.

“Ikaw ulit,” sabi ng lalaki, may ngiti.

“Rafael?” gulat ni Mariel.

“Oo. Sabi ko na nga ba, magkikita pa tayo.”

Tahimik sandali.

“Hindi maganda ang araw na ‘to, Rafael,” mahina niyang sabi.

“Mas maganda nga eh,” sagot ni Rafael, seryoso. “Kasi kahit ang pinakamasakit na araw, puwedeng maging simula.”

Napangiti si Mariel, mapait pero totoo.

“Hindi mo maiintindihan.”

Lumapit si Rafael, dahan-dahan.

“Subukan mo lang akong paniwalaan. Lahat ng mga pusong durog na nakunan ko sa camera, sila rin ‘yung natutong bumangon. At mas maganda ang kalalabasan nila pagkatapos ng unos.”

Napayuko si Mariel.

“Pagod na akong magmahal.”

“Then don’t,” sagot ni Rafael. “Pahinga ka muna. Hayaan mong mamahalin kita ng sa paraang alam ko—sa tahimik na paraan.”

At doon, sa pagitan ng sakit at paghilom,

nagsimulang gumuhit ang bagong liwanag sa buhay ni Mariel.

Isang pag-ibig na hindi minadali.

Isang pagbangon na may saysay.

At isang simula… na hindi niya inaasahan.