LOGINKAPITULO 22WALANG TRABAHO AT WALANG TIRAHANSa kauna-unahang pagkakataon, ang larawang nakatitig sa kanya sa pamamagitan ng salamin ay tila lubos na naiiba. Tuwing umaga, nakangiti siya sa salamin sa sandaling tumingin siya sa repleksyon ng kanyang sarili. Isang babaeng ang mukha ay palaging nagliliwanag kahit sa mga pagod na gabi ng Lunes.Ngunit ngayon, ang tanging nakikita niya ay isang babaeng may namumugtong mga mata at mukhang tila pinuwersang pigain at inihain upang matuyo.Lumingon siya at sumandal sa nightstand sa tabi ng kama, ang kanyang mga braso ay nakabalot sa kanyang dibdib habang iniyuyuko ang kanyang ulo hanggang sa maramdaman niyang may isang maliit na kamay na biglang yumakap sa kanyang baywang. "Huwag kang mag-alala, Mummy. Siguradong-sigurado ako na tatawagan ka agad ni Mr. Adrian. Narinig ko na hindi pa siya kasal, kaya inilakip ko ang iyong magandang larawan sa resume na ibinigay ko sa kanya. Huwag ka nang umiyak muli, Mummy. Ako... Ako ay malaking bata na ngay
KAPITULO 21ANO ANG SUSUNOD??Hindi na kayang manahimik pa ni Flora dahil ang patuloy na mga tanong ni Dan ay hindi titigil hanggang sa makahanap siya ng sagot."Huwag kang mag-alala mahal ko; sasabihin ko sa iyo ang lahat kapag nakauwi na tayo." Sabi niya sa isang mahina ngunit pagod na boses.Ang sagot na iyon ay hindi naging maayos kay Dan, at nagsimula siyang magkaroon ng ilang alinlangan. Bagama't bata pa siya, kilalang-kilala niya ang kanyang ina at man lang ay masasabi niya mula sa ekspresyon nito kung kailan ito hindi masaya.Habang humihinto ang sasakyan sa gate, halos naglalakad si Flora bilang isang taong ang katawan ay naging lubos na mahina pagkatapos ng mahabang takbo ng ehersisyo sa umaga. Sa sandaling humakbang sila sa sala, huminto siya, isinandal ang kanyang katawan sa sopa; halos bumagsak siya sa lupa sa pag-iyak nang ang kanyang mga mata ay direktang napunta sa isa sa mga painting sa dingding.Ginawa ito ni Dan. Ito ay isang painting ni Dan na nakangiti sa pagitan
KAPITULO 20ISANG BUHAY NA HINDI NIYA KAILANMAN PINLANOHindi man lang nag-angat ng tingin si Bb. Elizabeth mula sa kanyang lamesa; sa halip, ipinagpatuloy niya ang pagbubukas ng ilang file sa mesa, na tila ang mga salitang katatapos lang niyang sabihin ay mga karaniwang salita para sa pang-araw-araw na pagkonsumo ng tao.Higit na humigpit ang hawak ni Flora sa kanyang bag. "Hindi ko na iniisip na kailangan pa ng kumpanya ang iyong mga serbisyo." Ang mga salita ay patuloy na nag-uulit-ulit sa kanyang ulo tulad ng ilang hindi malilimutang linyang pampatandaan ng isang kaganapan. Bumuka ang kanyang mga labi, na tila gusto niyang magsalita, ngunit walang salitang lumalabas.Basta na lang nangyari.Hindi na siya kailangan.“Nakararanas ba si Bb. Elizabeth ng ilang migraine na maaaring nakaapekto sa kanyang kakayahang mag-isip?” Iba't ibang kaisipan ang nag-unahan at nagkakagulo sa isip ni Flora."Patawad? Tama... tama ba ang narinig ko? Ang aking appointment..." Nauutal na sabi ni Flora n
## KABANATA 19### WINAWAKASAN NA ANG IYONG APPOINTMENT"Tanggap o hindi tanggap?" Ang mga salitang iyon ay patuloy na tumatakbo nang mabilis sa isip ni Elizabeth habang nakatayo siya sa bintana ng kaniyang opisina, ang kaniyang mga kamay ay nakakahawak sa kaniyang baywang habang nakatitig sa kalangitan sa pagkalito.'Labinlimang milyon?' Isip-isip niya at huminga nang malalim bago inabot ang kaniyang telepono sa talahanayan.'Paano kung alisin ko si Flora sa trabaho, at mahirapan akong makakuha ng isang natatanging kamay na tulad niya para sa kapalit?''Paano ang ating mga kliyente sa hinaharap?''Elizabeth, kailangan mong malaman na si Ginang Wilson ay laban lamang sa mga gawa ni Flora dahil sa kaniyang sariling makasariling dahilan, hindi dahil masama ang mga disenyo ni Flora. Ano ang mangyayari kung pagkatapos na sisantehin si Flora, si Ginang Wilson o ang ibang kliyente ay patuloy na magreklamo tungkol sa susunod na tapat na kawani ng kumpanya?''Sino ang nakakaalam? Kung idadagd
## KABANATA 18### TANGGAP O HINDI TANGGAP?"Paghintayin mo siya sa loob ng dalawang oras." 'Yan ang utos na ibinigay ni Ginang Wilson nang itanong ng guwardiya sa pinuno ng mga kasambahay upang ipagbigay-alam sa kaniyang amo ang tungkol sa pakikipagtagpo ni Flora."Patawad po, Ginang. Kailangan niyo pong maghintay sa labas hanggang sa makabalik siya pagkaraan ng dalawang oras. Umalis siya para sa isang importanteng pagpupulong ngayong umaga."Nakatayo ang guwardiya mula sa loob at sinabi ang impormasyon sa kaniya."Dalawang oras? Inaasahan ba ng amo mo na ganoon ako nawawalan ng gagawin?" Sumabog si Flora at sinimulang i-scroll ang kaniyang telepono upang iulat ang lahat sa kaniyang nakatataas."Flora, kailangan mong maging pasensyoso. Pangako, ito na ang huling beses na hahayaan ko ang babaeng 'yan na iparanas sa'yo ang ganitong uri ng paghihirap. Kapag nakuha na natin ang buong bayad mula sa kontratang ito, titiyakin ng kumpanya na hindi na tatanggap ng anumang mahirap na kasunduan
## KABANATA 17### ISANG PAGTITIPON SA KANIYANG TAHANANNakatayo si Christine na walang masabi; hindi pa niya kailanman nakita ang kaniyang amo sa ganoong hindi mapagpalagay na estado ng pag-iisip.'Hindi ba pamangkin niya ulit ang bata? Bakit humihingi ng DNA test para sa isang pamangkin? Talagang nakalilitaw ito!' Isip-isip niya sa sarili, ngunit kinuha pa rin niya ang mga sample at tahimik na umalis.---Sa ADVs design hub, halos magsimula nang lumuha si Flora habang walang kapagurang hinahanap ang kaniyang anak.Nagmamadali si Dan para salubungin ang kaniyang ina nang makarinig siya ng ilang boses."Nawawala ang kyut na anak ng chief designer. Nakita niyo ba siya sa anumang pagkakataon?" Ang isa sa mga nakatatandang babae, isang tagalinis, ay nagtatanong sa guwardiya sa gate."Hindi po ako nawawala. Narito po ako." Mabilis na sagot ng bata habang nagmamadali patungo sa reception."O batang lalaki. Saan ka nanggaling? Kanina ka pa hinahanap ng nanay mo!" Anunsyo ng receptionist nan







