Chapter 2

Kinabukasan, maagang nasa set na si Fiona. Suot na naman niya ang makapal na make-up na nagtatago sa tunay niyang mukha, nakangiti nang pilit habang inaayos ng mga staff ang kanyang damit. Sa harap ng lahat, siya ang sikat na si Luna,masigla, matatag, walang ipinapakitang kahinaan. Pero sa likod ng ngiti at galing sa pag arte niya may nakatagong mukha ,isang mukha ng babaeng parang nakakulong sa isang madilim na kulungan.

Ang ningning niyang mga mata ay peke lang at ganun din lahat ng nakikita sa kanya para syang robot na kailangan sumunod sa bWat utos .

Kalahati na ng script ang natapos nang tumunog ang kanyang cellphone .aNakita niya ang pangalan ng doktor ng kanyang ina. Agad siyang lumayo sa lahat, sa isang madilim na sulok ng likod ng entablado, nanginginig ang kamay habang sinasagot ito.

"Hello , Dok..." ang boses niya ay halos pabulong na lang.

"I am sorry to bother you but you need to know. Kailangan kong sabihin sa'yo ang totoo. Lalong humina ang lagay ng mama mo. Masyado na ring matagal ang pagiging koma niya. Nahihirapan na ang katawan niyang lumaban " napahawak si Fiona sa kanyang bibig para hindi makalabas ang iyak. Parang dinudurog ang kanyang puso sa bawat salitang naririnig niya mula sa kabilang linya .

" paki-usapan po... ayusin niyo po.Dok.. gagawin ko po ang lahat. Magbibigay ako ng kahit anong halaga... huwag niyo po siyang hayaan..." humahagulgol na siyang nagsasalita, hindi na alintana kung may makakarinig man sa kanya.

"Alam naming ginagawa mo ang lahat, Fiona. Pero tao lang din ang katawan niya. Darating ang panahon... kailangan na nating tanggapin ang hindi maiiwasan. Pumunta ka rito kung kailangan mo siyang makita habang maaga pa Fiona ..I am sorry in advance hopefully you understand it ..Alam ko ipaglalaban mo sya hanggang sa huli . Pero Fiona isipin mo din ang kalagayan ng mama mo "

" by the way I'm gonna go na dahil may trabaho pa ako .Tinawagan lang kita para kahit papaano malaman mo ang totoo para pumunta ka dito at dalawin" hindi pa sya nakakapagsalita namatay na ang tawag mula sa kabilang linya .

. Napaupo na lang siya sa malamig na semento. Tila gumuho ang lahat ng lakas na pinanghahawakan niya. Ang lahat ng pagpapanggap, ang lahat ng paghihirap, ang lahat ng pagtitiis sa pamilya... para sa mama niya ang lahat. Ngunit parang unti-unti na ring inaalis sa kanya ang tanging dahilan kung bakit siya lumalaban.

"Tama pa nga si Beatriz..." bulong niya sa gitna ng pag-iyak.

"Wala nga talaga akong magawang tama. Kahit ang buhay ng mama ko, hindi ko maipaglaban..."

Hinawakan niya nang mahigpit ang dibdib, parang sinasakal ng sakit. Walang ibang naririnig kundi ang sarili niyang paghikbi, habang sa di kalayuan naririnig niya ang tawag ng mga staff na hinihintay na siyang bumalik sa pagganap upang maging masaya ulit, habang ang buong mundo niya ay unti-unti nang nasisira.

Pinilit niyang itigil ang pag-iyak. Pinunasan niya nang mabilis ang mga luha, kahit alam niyang nagmantsa na ang makapal na make-up sa kanyang mukha. Tumayo siya nang pilit, huminga nang malalim ipinilit niyang ibalik ang natitira pang lakas. Hindi siya pwedeng sumuko ngayon. Kailangan niyang tapusin ang trabaho. Para sa Mama nya .

Bumalik siya sa set. Sa harap ng kamera, muli niyang isinuot ang maskara ng pagiging masigla at matapang na si Luna. Pero bawat ngiti, bawat salitang binibitawan niya, parang may kutsilyong dahan-dahang tumutusok sa kanyang puso. Parang lumalamig ang lahat ng kanyang galaw, parang anino na lang ang kanyang sarili.

Sa wakas, natapos na ang huling eksena. Agad siyang lumapit sa kanyang manager, si Tess. Nakita ni Tess ang pagod at sakit sa mga mata ni Fiona, kaya agad siyang nilapitan.

"Tess..." garalgal ang boses ni Fiona, halos hindi na makatingin nang diretso.

"Pwede ba!!!!... pwede ba akong umalis na? May kailangan lang po akong puntahan."

Nag-alala si Tess. "Fiona, maaga pa naman. May schedule pa tayo mamaya sa press..."

Hinawakan ni Fiona ang kamay nito, nanginginig ang buong katawan.

"Tess, pakiusap... tumawag ang doktor ng Mama ko. Lalong humina ang lagay niya. Kailangan ko siyang makita. Baka... baka huli na ang lahat."

Nakita ni Tess ang desperasyon sa mukha ng dalaga. Agad siyang tumango at hinawakan nang mahigpit ang kamay ni Fiona.

"Sige, sige. Sige na, umalis ka na. Ako na ang bahala dito. Huwag kang mag-alala, sasabihin ko sa lahat na may importanteng lakad ka. Mag-ingat ka, Fiona. Lakasan mo ang loob mo."

Alam ni Tess ang tunay niyang pagkatao kung sino talaga sya kaya tinatawag sya nito sa totoong pangalan dahil ang mismong pamilya niya ang nagbigay kay Tess bilang manager niya sa industria wala syang kalayaan dahil bawat galaw niya ay kailangang ipaalam ang lahat . Pero ngayon nararamdaman niya na naintindihan ni Tess ang kanyang sitwasyon .

"Maraming salamat .." bulong ni Fiona. Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Agad niyang tinanggal ang mga palamuti sa katawan, nagbihis ng pinakasimpleng damit na meron siya, at tumakbo palabas pumunta sa tanging taong nag-iisa niyang sandigan sa buhay.

Malungkot naman na tinitigan ni Tess ang kanyang alaga na simpleng umalis sa set habang nakasuot ito ng jacket na hood at sumbrero ..Hindi man halata na si Luna ito dahil sa pagiging simple ni Fiona .Alam niyang kailangan din ng dalaga ang mag disguise dahil may mga taong nakabantay sa bawat galaw ng kanyang alaga para ibalita sa mga Monticello .Naawa na sya ngunit wala man lang syang magawa .

Pagkarating niya sa hospital sakto naging busy ang mga elevator kaya dali dali syang tumakbo sa may hagdan nasa 10th floor pa naman ang kwarto ng kanyang ina .

Bawat hakbang sa kanya ay mahalaga dahil ang nasa isip lang niya ay makarating agad sa kwarto ng mama niya . Bawat segundo ay parang orasan na tumitibok sa kanyang dibdib na puno ng takot.

Pagpasok niya sa kwarto ng ina, parang gumuho ang mundo niya. Mas lalong namutla si Mama Fely niya, at mas marami na ang nakakabit na mga makina sa katawan nito. Dahan-dahan siyang lumapit, nanginginig ang tuhod hanggang sa lumuhod siya sa tabi ng kama. Hinawakan niya ang malamig na kamay ng ina.

"Mama..." pabulong niyang tawag, basag na basag ang boses.

"Nandito na po ako. Huwag po kayong susuko... nakikiusap po ako.huwag niyo akong iwan ." parang bata na nagsusumamo habang sinasambit ang mga salitang iyon .Wala na syang pakialam kung manlabo ang kanyang paningin dahil sa pag iyak .

Walang sagot. Tahimik lang ang ina niya, at ang tanging naririnig ay ang paulit-ulit na tunog ng makina.

"Dok..." lumingon siya sa doktor na nakatayo sa gilid.

"dok wala na bang pag asa .. pakiusap naman oh iligtas nyo sya" humagulgol niyang pakiusap sa doktor .

Umiling lang ang doktor nang malungkot. Hinawakan siya sa balikat.

"Fiona, ginagawa na natin ang lahat. Pero ang katawan ng mama mo ay pagod na pagod na. Ang kailangan niya ngayon ay marinig ang boses mo. Kausapin mo siya. Sigurado akong naririnig ka pa rin niya."

Buong gabi ay hindi umalis si Fiona sa tabi ng ina. Kinakausap niya ito, ikinukuwento ang lahat ,ang hirap, ang pangarap, at kung gaano niya ito kamahal. Paulit-ulit niyang sinasabi na para sa kanya ang lahat ng kanyang paghihirap. Pero habang tumatagal, lalong lumalamig ang pakiramdam, at parang unti-unti na ring nawawalan ng pag-asa ang kanyang puso.

Kinabukasan, maaga pa lang ay nagpaalam na siya sa doktor. Kailangan niyang bumalik,kailangan niyang magtrabaho, kailangan niyang magpatuloy kahit gumuho na ang kanyang mundo.

Kung mawawala man ang kanyang ina hindi parin sya agad makakawala sa mga Monticello dahil may lolo pa syang nagmamahal sa kanya . Ayaw niyang iwan ito at baka kung ano ang gawin ng mga sakim sa mana .