Mag-log inMagandang gabi po. Sorry po wala pa po akong update ngayon sa book ko na ito. Meron po akong New book na kasali po sa contest baka nais niyo pong basahin.
Ang Pamagat po niya THE BILLIONAIRE'S WHO WATCHED ME DIE basahin niyo po.. hindi po kayo magsisisi... Love you all po..Huling Kabanata: Ang Pamilyang Hindi Nagkawatak-watak Lumipas ang maraming taon—mga taong puno ng pagbabago, paghilom, at tahimik na pamumuhay. Ang dating makapangyarihang pangalang Clinthon–Villamonte ay hindi na umaalingawngaw sa industriya… ngunit nanatili itong buhay sa isang mas mahalagang paraan—sa puso ng isang pamilya. Sa isang malawak ngunit simpleng lupain sa probinsya, naroon ang isang bahay—hindi kasing engrande ng dati nilang mansion, ngunit puno ng halakhakan at init. Isang araw ng pagtitipon. “Dahan-dahan! Huwag kayong tatakbo!” natatawang sigaw ni Rofana habang hinahabol ang kanyang dalawang anak na masayang naglalaro sa damuhan. Hindi na siya ang dating dalagang sugatan at takot. Ngayon, isa na siyang ina—matatag, maalaga, at puno ng pagmamahal. Sa kabilang banda, abala si Roxiel sa pag-iihaw, kasama ang kanyang asawa. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa mga bata, at hindi mapigilang ngumiti. “Hindi ko akalaing darating ako sa ganito,” biro niya. “S
Tahimik ang buong mansion matapos ang insidente. Ngunit sa loob ng silid ng Great Grandmother, hindi katahimikan ang namamayani—kundi isang mabigat na desisyon. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa madilim na bakuran kung saan muntik nang mawala si Rofana. “Isang bala…” mahina niyang bulong. “Isang bala lang… at muntik ko nang mawala ang isa sa kanila.” Marahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata, tila pinipigilan ang emosyon na matagal na niyang kinokontrol. “Hindi na ito simpleng agawan ng kapangyarihan…” dagdag pa niya. “May gustong pumatay.” Ilang sandali siyang nanatiling tahimik… bago tuluyang nagdesisyon. “Kung mananatili silang nasa gitna nito… isa-isa silang mawawala sa akin.” Dahan-dahan siyang umupo, saka tinawag ang kanyang sekretarya. “Ihanda mo ang linya.” “Yes, Madam.” Ilang segundo lang… “Connected na po.” Huminga siya nang malalim bago nagsalita—ngunit sa pagkakataong ito, iba ang tono niya. Hindi na malamig… kundi puno ng bigat at
“ROFANA…!” sigaw ng kambal, sabay takbo pababa ng hagdan. Halos madulas si Roxiel sa pagmamadali habang si Clairox naman ay walang lingon-likod na tumakbo palabas ng mansion. Bumungad sa kanila ang duguang katawan ni Rofana na pilit pa ring humihinga, ngunit halos mawalan na ng malay. “Buhay pa siya!” agad na sigaw ni Clairox, lumuhod sa tabi ng kapatid at hinawakan ang kamay nito. “Rofana! Makinig ka sa’kin—huwag kang bibitaw!” Bahagyang gumalaw ang mga labi ni Rofana, ngunit walang malinaw na salita ang lumabas. Nanlalamig na ang kanyang katawan. “Dalhin siya sa loob! NGAYON NA!” mariing utos ni Roxiel sa mga bodyguard. Mabilis nilang binuhat si Rofana at ipinasok sa loob ng mansion. Halos kasabay nito ay ang pagdating ng personal doctor ng pamilya, na agad na nagmadaling ihanda ang emergency kit. “Bullet wound… sa likod,” seryosong saad ng doktor habang mabilis na sinusuri ang sugat. “Kailangan ko siyang operahan agad. Hindi pwedeng maantala.” “Gawin mo ang lahat,” malamig n
“Sa sobrang bait n’yo, Mama… paano kayo makakapili ng mas karapat-dapat na mamuno sa CVC? ‘CLINTON VILLAMONTE CROWN’?” tanong ni Rofana, bakas sa boses niya ang halong pagdududa at pagtataka. Bahagyang tumigil ang ina niya sa paghinga, saka marahang tumingin sa kanya. Hindi agad sumagot, parang sinusukat muna ang bigat ng tanong na iyon. “Pagdating sa bagay na ‘yan, anak,” mahinahon niyang sagot, “wala akong pinapanigan.” Sandaling katahimikan ang bumalot sa silid. Tanging mahihinang yabag ng mga tao at paghinga ang maririnig. “Uhmm… okay, Mama,” tugon ni Rofana na pilit pinapakalma ang sarili. “Lalabas na muna ako at magpapahangin,” dagdag niya bago bahagyang tumalikod. Tumango lamang ang Great Grandmother, mabigat ngunit kalmadong tingin ang ibinigay sa kanya. Parang may gusto pa siyang sabihin, ngunit pinili niyang manahimik. Si Roxiel at Clairox naman ay tahimik na ring tumayo at umakyat sa kanilang mga silid. Ang buong mansion ay muling binalot ng katahimikan, tanging ilaw
“Ang bait mo, Mama… hindi ba dapat pinarusahan mo si Amando sa ginawa niya?!” saad ni Rofana, bakas sa boses niya ang hindi mapigilang inis at pagkalito. Tahimik sandali ang paligid. Parang ang hangin sa loob ng silid ay biglang naging mabigat, ramdam ang tensyon sa pagitan ng mga naroon. Nakatingin si Rofana sa kanyang ina, naghihintay ng kahit anong senyales na galit, o pagkadismaya, o kahit simpleng pagsang-ayon sa kanya. Ngunit ang ina niya ay kalmado lamang. Mahinahon ang mga mata, at tila ba mas marami siyang alam kaysa sa sinasabi niya. “Hindi na kailangan, anak,” sagot ng kanyang ina sa mahinang tinig. “Nag-iisa kong matalik na kaibigan ang mama niya. Ang papa naman niya ay isang mapagkakatiwalaang bodyguard ng iyong ama noon. Kaya bakit kailangan pa natin siyang parusahan?” Napakurap si Rofana. Parang mas lalo siyang hindi naliwanagan sa sagot na iyon. “Kahit na, Mama,” giit niya, mas tumitindi ang emosyon sa bawat salita. “Iba ang anak sa magulang. Nagkasala siya. Dapat
Hindi nagtagal… unti-unting bumagal ang takbo ng sasakyan. Napakunot ang noo ni Drick. “Amando… saan tayo pupunta?” mahinang tanong niya. Ngunit hindi siya ang nagmamaneho. Sa unahan— isang driver ng Villamonte ang tahimik na nakatuon sa daan. Walang imik. Parang may malinaw na utos na sinusunod. Sandaling napatingin si Amando sa rearview mirror, ngunit hindi pa rin siya nagsalita. Hanggang sa—tuluyan silang huminto. Hindi kalayuan sa Villamonte Mansion. Dahan-dahang bumukas ang malaking bakal na gate sa kanilang harapan. Parang kusang sumalubong sa kanila. Napalingon sina Lyka at Drick. At sa sandaling iyon— tumambad sa kanila ang isang napakalawak na mansion. Tahimik. Marangya. At tila matagal nang naghihintay. “Amando… anong lugar ‘to…?” mahina at naguguluhang tanong ni Lyka. Hindi pa rin sumagot si Amando. Bahagya lang siyang sumandal sa upuan, ngunit nanatiling matalim ang kanyang tingin sa labas. Ipinasok ng driver ang sasakyan sa loob ng gate. Maingat. P
Hindi na naghintay si Clarissa ng sagot. Pagkasabi niya ng “Lumayas. Ngayon na,” saka niya tuluyang tinalikuran ang dalawang taong minsan niyang tinawag na pamilya at pag-ibig. Habang naglakad siya palayo, nanginginig pa ang dibdib niya. Hindi niya alam kung paano siya nakatayo, paano siya humihin
Kailangan kong makatakas dito. Hindi na ito basta takot—para na akong inuuga ng isang bagyong pilit kong nilalabanan habang pilit kong binabaybay ang madilim na pasilyo ng mansyon. Mula sa itaas ng chandeliers hanggang sa malamig na marmol sa ilalim ng paa ko, lahat parang nanunuot ng alaala: ang
Dalawampung taon na ang lumipas mula noong gumuho ang mundo nina Clarissa at Ethan—pero sa kabila ng lahat ng sugat, natutunan nilang muling bumuo. Muling ngumiti. Muling mabuhay. At ang sentro ng lahat ng iyon ay si Marco, ang nag-iisang sanggol na naiwan sa kanila. Lumaki si Marco na puno ng
“Ge-gerald?!…” Mahinang pabulong pero nanginginig na tawag iyon ni Clarissa, halos bumasag sa katahimikan ng buong bahay. Mabigat ang talukap ng mata niya, nanlalabo pa ang paningin habang marahan siyang bumangon mula sa sofa na hindi niya maalalang inupuan kanina. Nangingilo ang sentido niya—para







