Judge Me Now. My Billionaire Husband

Chapter 1

Claudia Diaz  POV

Hinahabol ko ang hininga ko. Pagod na pagod na ako.  Sa bawat hakbang, nararamdaman ko ang bigat ng dalawang malalaking plastic bag na bitbit ko.

Tirik na tirik ang araw dito sa Divisoria, pero mas matindi ang init na nagmumula sa semento at sa dikit-dikit na katawan ng mga taong naghahanap din ng mura. Maliliit na hakbang lamang ang nagagawa ko para makapunta sa patutunguhan. Wala namang ibang magawa dahil gusto rin nilang mabuhay, kaya naisip kong konting tiis pa.

Nakakainis,​ biglang bumuhos ang ulan. Sa isang iglap, ang kalsada ay nagiging putikan, napakabaho na rin ang amoy nito.  Ramdam ko ang mga talsik ng maduming tubig sa pantalon ko, pero wala akong pakialam. Mas masangsang pa ang amoy ng kanal dito kaysa sa sarili kong pawis. ​

Napapapikit ako. Bakit ako nandito? ​

Limang taon na ang nakalipas... ​"Happy Anniversary, Miguel," bulong ko sa sarili ko habang maingat na binubuksan ang pinto ng CEO’s Office. ​May dala akong paborito niyang pagkain, tamang-tama at mainit pa ito. Siguradong magugustuhan niya ito.

Gusto ko siyang isurpresa dahil nitong mga nakaraang buwan, ramdam ko ang panlalamig niya. Akala ko, dahil lang sa stress sa kumpanya ng mga Montefalco. Akala ko, kailangan lang niya ng suporta ko. ​Pero tumitigil ang mundo ko sa naririnig ko. ​Mula sa bahagyang nakabukas na pinto, umaabot sa pandinig ko ang malalakas na halinghing. Hindi lang 'yun basta tunog ng pagod—tunog 'yun ng pagnanasa. Maririnig mong sarap na sarap ang isang babae.  ​Dahan-dahan kong itinutulak ang pinto. Ang bawat sentimetro ng pag-awang nito ay parang kutsilyong sumasaksak sa dibdib ko. At doon, sa mismong mesa kung saan kami madalas mag-usap tungkol sa aming pangarap, nakikita ko ang asawa ko. ​Nakaibabaw siya sa isang babaeng hindi ko kilala. Ang mga kamay ni Miguel—ang mga kamay na humahaplos sa akin kagabi lang—ay mahigpit na nakakapit sa baywang ng babae. ​"Miguel..." halos walang boses na tawag ko. ​Humihinto siya. Lumingon siya sa akin, pawis na pawis at gulo-gulo ang buhok. Pero sa halip na takot  at hiya sa kataksilan niya, iritasyon ang nakikita ko sa mga mata niya. ​"Anong ginagawa mo rito, Claudia? Hindi ba’t sinabi ko sa iyo na may meeting ako? Bakit ka andito?" malamig na tanong niya, habang ang babae ay dahan-dahang nag-aayos ng damit na parang wala lang. ​"Miguel. anniversary natin..." Ang boses ko ay nanginginig na. Ang dala kong pagkain ay nahuhulog sa sahig. Pero para sa kanya, ako ay walang halaga at pang-abala lamang. 

"Sino siya, Miguel? Bakit? Ano ang ibig sabihin nito?”

Tumatawa ang babae. Isang mapait at mapang-asar na tawa.

"Poor Claudia. Did you think na sapat na ang pagiging 'mabuting asawa' para manatili sa iyo si Miguel? You’re a bore. You can't even satisfy a man. Hindi ka nababagay sa mundo namin." ​pangiinsulto pa nito.

"Umuwi ka na, Claudia. Mag-usap tayo mamaya." utos ni Miguel.

Hindi niya man lang ako nilalapitan para patahanin at sabihing nagkamali siya.

Tumalikod ako at tumatakbo papalabas ng opisina. Nasusuka ako at nandidiri. Ang bawat halik niya sa akin, ang bawat "I love you" niya, lahat 'yun ay kasinungalingan, Naghihinagpis ako.

Pagdating ko sa mansyon, hindi pa ako nakakaakyat sa kuwarto nang harangin ako ni Senyora Ingrid. Nakapamewang siya, ang kilay ay nakataas sa akin. ​"Saan ka pupunta? Mag-iimpake?" tanong niya.         May hawak siyang mga dokumento at ibinato sa akin. Kumalat iyon sa sahig. Wala akong naiintindihan sa mga tinutukoy niya."  Hindi ka na makakatungtong sa aming pamamahay. 

Masama kang babae, isa kang linta.  Simula ngayong araw, wala ka nang puwang sa pamilyang ito. Magnanakaw ka, Claudia. Nilimas mo ang pondo ng kumpanya."

​"Ano? Wala akong kinalaman diyan! Hindi totoo iyan," sigaw ko, pero bago pa ako makalapit at makalaban, dalawang armadong lalaki ang humahawak sa mga braso ko. ​"Kaladkarin niyo siya sa bodega!" utos ni Senyora.

​Sinusubukan kong manlaban, pero isang malakas na sampal ang nagpapatigil sa akin. Dumidilim ang paningin ko. Ang huling nakikita ko ay ang malamig na mukha ni Miguel na nakatayo sa pinto, pinapanood niya lang kung paano ako hamakin at itapon na parang basura.

“I can make it all go away Claudia.” habang bumubulong sa tenga ko ang hayop na si Senyora Ingrid.

Gusto niyang umalis ako sa aming bayan sa Luisiana, iwan ang lahat at huwag ng bumalik pa. 

“Kapag hindi mo ito ginawa, ipapakulong kita at pati ang pamilya ko ay idadamay ko. Lahat kayo! Pare-pareho kayong mabubulok sa kulungan.  Marami akong ebidensiya laban sa iyo. Claudia.” ang sinabi ni Senyora Ingrid. 

Wala akong nagawa. Wala akong ibang opsiyon kundi ang tumakas. Magang-maga pa ang mukha ko dulot ng paulit-ulit na pambubugbog nila sa akin.  Dala-dala ko ang isang maleta na in-empake  nila. Nagbigay ng kaunting awa si Miguel para linisin ang kanyang kaunting konsiyensang natitira. Nagsilid siya ng kaunting halaga sa bulsa ng damit na suot-suot ko, para makaalis na ako sa harap niya.  Hindi ko na tiningnan iyon, kahit hinang-hina pa.  Binuhat ko ang mga paa ko at nagsimulang maglakad papalayo sa mansiyon.  Nilingon ko ang tahanang minsan naging bahagi ng buhay ko.  Baon-baon ko ang napakalaking galit sa puso ko. Nangangatal ako at tahimik na nagbanta sa isip ko.

“May araw din kayong lahat.”

“ Isinusumpa ko mula sa araw na ito, darating ang panahon na luluhod at iiyak ng dugo at magmamakaawa kayo sa akin.”

“At ikaw Miguel, ipaparanas ko ang pait at pagdurusa, na mas gugustuhin mo pang mamatay na lang.”

Natuyo na ang luha sa mga mata ko, dahil sa kakaiyak naubos na ito.

 Sumakay na ako sa bus.  Walang tiyak na patutunguhan. Basta malayo sa pamilyang Montefalco  na nagdusta sa buo kong pagkatao.