MRS VALDEZ

CHAPTER 5

Mrs. Valdez

Pagkatapos kong pirmahan ang kontrata, ilang segundo akong nakatitig sa pangalan ko.

Elena Reyes.

Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko.

“Congratulations.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Congratulations?”

Tumango siya.

“You’re officially my wife.”

Napatingin ako sa kontrata.

“Hindi naman siguro official. Contract lang naman ito.”

“For my family, it’s real.”

Tumayo siya at kinuha ang isang folder.

“Pack your things.”

Napakunot-noo ako.

“Why?”

“You’re moving into my house.”

“Ngayon?”

“Yes.”

“Hindi ba puwedeng bukas?”

“No.”

Napabuntong-hininga ako.

“Adrian, may trabaho pa ako.”

“You’re working for me.”

“Exactly. Kaya kailangan kong magtrabaho.”

“Your office is in the house.”

Napatingin ako sa kanya.

“May office ka sa bahay?”

“Yes.”

“Of course you do.”

Hindi niya pinansin ang sinabi ko.

“Someone will pick up your things.”

“Hindi kailangan. Kaya ko.”

“Fine.”

Kinuha ko ang bag ko at tumayo.

Bago ako makalabas, tinawag niya ako.

“Elena.”

Lumingon ako.

“One more thing.”

“Ano?”

“Don’t tell anyone about the contract.”

Tumango ako.

“Hindi ko sasabihin.”

“Not even your closest friends.”

“Okay.”

“Good.”

Lumabas ako ng office.

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa sarili ko ang nangyari.

Kahapon lang, naghahanap ako ng trabaho.

Ngayon, may asawa na ako.

At ang asawa ko ay ang boss ko.

⸻

Kinahapunan, dumating ako sa bahay ni Adrian kasama ang dalawang maleta.

Pagpasok ko, agad akong sinalubong ng isang housekeeper.

“Mrs. Valdez?”

Napahinto ako.

Hindi pa rin ako sanay marinig ang tawag na iyon.

“Yes?”

“Your room is ready.”

“My room?”

“Yes, ma’am.”

Sumunod ako sa kanya sa second floor.

Pagbukas ng p***o, napatingin ako sa malaking kwarto.

Malaki iyon. May king-size bed, sariling bathroom, walk-in closet, at malaking bintana na tanaw ang garden.

“Wow.”

Hindi ko napigilang sabihin iyon.

“Everything you need is already here.”

Tumango ako.

“Thank you.”

Nang maiwan akong mag-isa, naupo ako sa gilid ng kama.

Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ang messages ko.

May message mula kay Mara.

Mara: How’s your second day with Mr. Valdez?

Napangiti ako nang kaunti.

Hindi ko puwedeng sabihin ang totoo.

Me: Okay naman. Busy lang.

Hindi na ako nagreply pa.

Maya-maya, may kumatok sa p***o.

“Elena.”

Boses ni Adrian.

Tumayo ako.

“Come in.”

Pumasok siya.

“Dinner is at seven.”

“Okay.”

“Wear something formal.”

“Why?”

“My family is coming.”

Napatingin ako sa kanya.

“Tonight?”

“Yes.”

“Adrian, you should’ve told me earlier.”

“I just did.”

Napailing ako.

“Your family knows already?”

“They know I’m married.”

“Pero hindi nila alam na contract lang?”

“No.”

Napabuntong-hininga ako.

“So I have to pretend that we’re a real couple?”

“Yes.”

“Okay.”

Bago siya lumabas, bigla siyang tumigil.

“There’s something else.”

“What?”

“Don’t call me Adrian in front of my family.”

Napakunot-noo ako.

“What should I call you?”

Tumingin siya sa akin.

“Darling.”

Nanlaki ang mata ko.

“What?”

“That’s what married couples call each other.”

“I’m not calling you that.”

“Then think of something else.”

Napailing ako.

“Fine. I’ll call you Adrian.”

“Not in front of my mother.”

At tuluyan na siyang lumabas.

Napatingin ako sa saradong p***o.

“Ang hirap naman maging asawa ng taong ’to.”

⸻

Alas-siyete nang bumaba ako.

Naka-simple pero eleganteng dress lang ako. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng dinner, kaya ilang beses kong inayos ang damit ko bago ako tuluyang bumaba.

Pagdating ko sa dining area, naroon na ang pamilya ni Adrian.

Tumigil ang lahat nang makita ako.

Tumayo ang isang eleganteng babae.

Ngumiti siya sa akin.

“Elena.”

Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko.

“Welcome to the family.”

Ngumiti ako.

“Thank you.”

Maya-maya, narinig ko ang boses ni Adrian sa likuran ko.

“Mother.”

Tumabi siya sa akin.

Inilagay niya ang kamay niya sa baywang ko.

Bigla akong nanigas.

Tumingin siya sa akin.

“Relax.”

Mahina ang boses niya.

“Smile.”

Napangiti ako kahit kinakabahan.

“I’m trying.”

“Good.”

Umupo kami sa tabi ng isa’t isa.

Nagsimula ang dinner, pero hindi ko maiwasang mapansin ang kakaibang tinginan ng pamilya niya.

Parang may hinihintay silang mangyari.

Hanggang sa magsalita ang isang lalaki sa kabilang dulo ng table.

“So, Elena…”

Tumingin ako sa kanya.

“How did you and Adrian meet?”

Napatingin ako kay Adrian.

Saglit kaming nagkatinginan.

At doon ko napagtanto na hindi pala magiging ganoon kadali ang pagiging Mrs. Adrian Valdez.

Kailangan naming gumawa ng isang buong kuwento.

At kailangan kong siguraduhing walang makakahalata na ang kasal namin ay isang kontrata.