Ikinasal Ako sa Kaaway ng Ex-Husband Ko

KATRIANA POV

Habang pinupunasan ko ang kaunting pawis sa noo ng limang taong gulang naming anak na si Liam, hindi ko mapigilang ngumiti. Pitong taon na kaming kasal ni Marco. Pitong taon kong tiniis ang lahat, tinulungan siyang itayo ang kumpanya niya mula sa wala, at isinantabi ang sarili kong pangarap bilang arkitekto para lang maging maayos ang buhay ng pamilya namin. Akala ko noon, kailangan ko lang magsakripisyo para makaahon kami sa hirap.

Ngayong gabi, si Marco pa mismo ang nagyayang mag-celebrate kami sa isang sikat at eksklusibong rooftop restaurant sa BGC. "Para naman ito sa pamilya natin, Kat," sabi niya kanina habang inaayos ko ang kwelyo ng mamahalin niyang suit. Suot ko ang paborito kong pulang damit, ang huling damit na binili ko para sa sarili ko bago ko tuluyang ilaan ang bawat sentimo sa tuition at mga bayarin ni Liam.

Pagpasok namin sa private dining room, nagulat ako nang makita ang buong pamilya ni Marco. Nandoon din ang pinakamatalik kong kaibigan na si Chloe. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa nilang imbitahan ang lahat kung simpleng family dinner lang naman ang okasyon.

"Anong meron?" mahina kong tanong kay Marco habang pinapaupo niya si Liam sa tabi ko.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tumayo ang nanay niyang si Tita Carmen, hawak ang isang baso ng champagne at may kakaibang ngisi sa labi. Tumikhim siya bago nagsalita sa harap ng mahabang mesa.

"Everyone, thank you for coming to celebrate this momentous evening," panimula ni Tita Carmen habang diretso ang tingin sa akin. "Tonight marks the official legal restructuring of Fuentes-Alcantara Holdings. And more importantly, it marks a new chapter for my son, Marco."

Kumunot ang noo ko. "Restructuring? Marco, anong ibig sabihin nito?"

Tumayo si Marco. Lalo akong kinabahan nang hindi man lang niya ako matingnan sa mata. Pero mas nanlaki ang mga mata ko nang lumapit sa kanya si Chloe at hawakan ang kamay niya. Hindi basta hawak ng magkaibigan ang nakita ko. Para silang magkasintahang wala nang pakialam kung sino ang makakita sa kanila.

"Kat," malamig na sabi ni Marco. "Let's cut to the chase. Matagal nang tapos ang lahat ng ito. Seven years is long enough to pretend."

"Ano bang sinasabi mo, Marco?" nanginginig kong tanong. Pinilit kong hinaan ang boses ko dahil ayokong marinig ni Liam ang pinag-uusapan namin. "Sino ang babaeng 'yan? Bakit hawak ni Chloe ang kamay mo?"

"Because Chloe is the woman who actually belongs in my life," diretsong sagot ni Marco. Wala man lang akong nakitang kahit katiting na pagsisisi sa mukha niya. "And to answer your question about the company—you don't own a single percent of it anymore."

Napatawa ako nang mahina dahil sa sobrang gulat, kahit nanginginig na ang buong katawan ko. "Anong sinasabi mo? Mana ko 'yun mula kina Mommy at Daddy. Ako ang nagbigay ng lupa at kapital para maitayo mo ang unang opisina mo gamit ang inheritance ko!"

"Dati 'yun, Kat," singit ni Tita Carmen habang umiiling at humihigop ng alak. "Wala kang alam sa pagpapatakbo ng negosyo. Noong pinapirma ka ni Marco ng mga dokumento noong nakaraang taon at sinabi niyang para sa tax exemptions, hindi mo man lang binasa. Pumirma ka lang nang pumirma. Hindi mo alam na pinirmahan mo na rin pala ang sarili mong pagtanggal sa kumpanya."

Biglang nanlamig ang buong katawan ko. Naalala ko ang gabing pagod na pagod akong umuwi mula sa ospital dahil nagkasakit si Liam. Inabot sa akin ni Marco ang ilang papel at sinabing kailangan kong pirmahan ang mga iyon para sa seguridad ng anak namin. Wala akong naging duda. Hindi ko man lang naisip na kaya niya akong lokohin. Dahil nagtiwala ako sa kanya. Buong puso akong nagtiwala.

"Mga sinungaling kayo..." bulong ko habang tuluyan nang tumulo ang mga luha ko. Hindi ko maalis ang tingin ko sa lalaking minahal ko nang higit pa sa sarili ko. "Inubos ko ang kabataan ko para sa kumpanyang 'yan, Marco. Ako ang nagpupuyat at gumagawa ng paraan noong nagsisimula ka pa lang!"

"At binayaran ka na namin ng sapat na karangyaan sa mga nakaraang taon," malamig na sagot ni Marco. Ni hindi man lang siya nagdalawang-isip habang yakap-yakap pa niya sa baywang si Chloe. "Kaya huwag kang umasta na parang ikaw ang kawawa rito. Tinatapos na namin ang dapat matagal nang natapos."

Tumayo ako, kahit halos hindi na ako makatayo nang maayos sa sobrang panginginig ng mga tuhod ko. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Liam, na umiiyak na rin dahil sa nangyayari.

"Aalis na kami," sabi ko habang pilit pinipigilang manginig ang boses ko. Ayokong makita nilang tuluyan akong nasira. "Sisingilin ko kayo sa bawat sentimong kinuha ninyo sa amin. Magkita tayo sa korte. Handa akong lumaban."

"Anong korte?" malakas na tumawa si Tita Carmen. "Lahat ng abogado sa siyudad na ito ay kaibigan namin, Katriana. Wala kang laban sa amin. Subukan mo lang humingi ng tulong, at sisiguraduhin kong pati anak mo ay mawawala sa'yo."

Hindi pa ako nakakasagot nang lumapit sa mesa ang dalawang security guard ng restaurant. Hindi ko na hinintay na paalisin nila kami. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Liam at mabilis kaming lumabas ng silid. Ramdam ko ang mga matang nakasunod sa amin, pati ang mga tingin ng pamilya ni Marco na para bang natutuwa silang makita akong bumagsak.

Paglabas namin ng gusali, sinalubong kami ng malakas na ulan. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Habang bumubuhos ang ulan, tuluyan na ring bumigay ang puso ko. Wala kaming dalang sasakyan dahil si Marco ang nagmaneho papunta roon. Wala rin kaming matutuluyan kundi ang maliit na kuwarto sa lumang apartment na pinag-iipunan ko pa lang sana bilang emergency fund.

Habang karga ko si Liam at ramdam ang lamig ng ulan sa manipis kong damit, pinunasan ko ang mga luha sa mukha ko. Yumuko ako at hinalikan ang ulo ng anak ko.

"Wala na tayong babalikan, anak," bulong ko habang nakatayo sa gilid ng kalsada, naghihintay ng masasakyan sa gitna ng baha at dilim. "Mula ngayon, ibang Katriana na ang haharap sa kanila."