Mag-log inCHAPTER 3
KABANATA 3 The Unexpected Call Alas-sais na ng gabi nang matapos ang trabaho ko. Nasa desk pa rin ako at inaayos ang mga huling documents nang marinig ko ang tunog ng phone ko. Tiningnan ko ang screen. Unknown number. Sinagot ko iyon. “Hello?” “Is this Elena Reyes?” “Yes. Who is this?” “A representative of the Valdez family.” Napakunot-noo ako. “Is there a problem?” “I need you to come to Mr. Valdez’s residence tonight.” “Tonight?” “Yes. As soon as possible.” Napatingin ako sa orasan. Six fifteen na. “I’m sorry, but I’m already off duty.” May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya. “Mr. Valdez specifically asked for you.” Napabuntong-hininga ako. Iyon ang problema kapag nagtatrabaho ka para sa isang bilyonaryo. Kahit tapos na ang office hours mo, parang hindi ibig sabihin na tapos na rin ang trabaho. “Okay. Send me the address.” Matapos ang tawag, agad akong nag-message kay Adrian. Me: I’m on my way. May I know what’s the matter? Hindi siya nagreply. Makalipas ang ilang minuto, dumating ang address. Hindi ko pa napupuntahan ang lugar na iyon, pero alam kong isa iyon sa mga exclusive residential areas sa lungsod. Pagdating ko roon, halos mapatigil ako sa laki ng bahay. “Grabe,” bulong ko. Isang guard ang lumapit at chineck ang pangalan ko bago ako papasukin. Nang bumaba ako sa sasakyan, isang babae ang naghihintay sa may entrance. “You’re Elena?” “Yes.” “I’m Mrs. Valdez.” Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung ina ba siya ni Adrian o isa sa mga kamag-anak niya. “Come inside.” Tahimik akong sumunod. Pagpasok namin sa living room, nakita ko si Adrian na nakaupo sa sofa. Nakasuot siya ng simpleng dark shirt at hindi na ng suit tulad kanina sa office. Tumayo siya nang makita ako. “You came.” “Sinabi nilang kailangan ninyo ako.” “Sit.” Umupo ako sa kabilang sofa. Hindi ko alam kung bakit naroon ang nanay niya, pero halatang may mahalagang pag-uusapan. Tumingin si Mrs. Valdez sa anak niya. “Adrian, you explain it.” Umayos ng upo si Adrian. “Elena, I need your help.” “About what?” Hindi agad siya sumagot. Sa halip, kumuha siya ng isang document mula sa coffee table. Iniabot niya iyon sa akin. Binasa ko ang unang ilang linya. Unti-unting nagbago ang expression ko. “What’s this?” “A contract.” “Contract for what?” Diretso siyang tumingin sa akin. “Marriage.” Napatingin ako sa kanya. “I’m sorry… what?” “Marriage contract.” Natawa ako nang kaunti dahil akala ko nagbibiro siya. Pero walang pagbabago sa mukha niya. “You want me to sign a marriage contract?” “Yes.” “Why me?” “Because I need someone I can trust.” Napailing ako. “Adrian, I’m your secretary. We’ve known each other for one day.” “I know.” “Then how can you trust me?” “That’s exactly why.” Hindi ko maintindihan ang sagot niya. Tumayo ako. “I think there’s been a mistake.” “Elena.” Huminto ako. “Listen to the offer first.” “I’m not interested.” “Ten million pesos.” Napatigil ako. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. “Excuse me?” “Ten million pesos. That’s what you’ll receive after the contract is completed.” Napatingin ako sa document na hawak ko. Hindi ko alam kung matatawa ako, magagalit, o aalis. “Why would a billionaire need to pay someone to marry him?” Tumayo si Adrian. “Because I don’t have much time.” “Time for what?” Hindi siya sumagot agad. Tumingin siya sa kanyang ina bago bumalik ang tingin sa akin. “My family gave me three months.” “Three months for what?” Huminga siya nang malalim. “To get married.” Nanlaki ang mata ko. “Three months?” “Yes.” “That’s your problem, Adrian. Not mine.” Tumalikod na sana ako nang magsalita siya ulit. “If you refuse, you can walk out.” Napahinto ako. “But if you accept, your life will change.” Tumingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang pagtanggap sa alok niya o ang pagtanggi dito. At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong hindi lang pera ang dahilan kung bakit kailangan niya ng asawa. May tinatago si Adrian Valdez. At pakiramdam ko, ang kontratang iyon ang susi para malaman ko kung ano iyon.CHAPTER-16“Akala ko hindi mo na maaalala ang bahay na ito.”Si Marcus.Parang biglang nawala ang ingay sa paligid.Napatigil ako sa paghinga habang nakatitig sa lalaking ilang hakbang lamang ang layo sa amin. Nandoon pa rin ang malamig niyang tingin, pero may kakaiba sa mukha niya ngayon. Hindi galit. Hindi rin siya mukhang nagulat.Para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.“Marcus…” mahina kong sambit.Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon ngiting pamilyar sa akin.Matagal na.”Napatingin ako kay Adrian. Kita ko ang pagbabago sa kaniyang mukha. Kanina lamang ay kalmado siya, pero ngayon ay parang may biglang nagpaalala sa kaniya ng isang bagay na ayaw niyang maalala.“Kilala mo siya?” tanong ko.Hindi agad sumagot si Adrian.Sa halip, tumingin siya kay Marcus.“At bakit ka nandito?”“Mas magandang tanong,” sagot ni Marcus, “ay bakit kayo nandito?”Napakunot ang noo ko.Hindi ko gusto ang paraan ng pag-uusap nila. Parang may isang lihim sa pagitan nilang dalawa na h
CHAPTER 15“Ang lalaking kumuha sa akin kay Elena.”Parang nanigas ang buong katawan ko nang sabihin ko iyon.Napatingin sa akin si Adrian.“Sino?”Hindi ako agad nakasagot.Ang alaala ay malinaw na ngayon.Isang malaking bahay.Isang madilim na gabi.Ako, isang maliit na batang babae, ay umiiyak habang mahigpit na nakakapit sa kamay ni Elena.At sa harap namin ay isang lalaki.Matangkad.Nakasuot ng itim.Hindi ko makita nang malinaw ang buong mukha niya, pero hinding-hindi ko makakalimutan ang kaniyang mga mata.Malamig.Walang emosyon.At bago ako tuluyang kinuha mula kay Elena, narinig ko ang sinabi niya.“Hindi mo na siya makikita.”Napapikit ako.“Siya…”Lumapit si Adrian sa akin.“Kilalang-kilala mo ba siya?”“Hindi ko alam ang pangalan niya.”“Pero kilala mo ang mukha?”Tumango ako.“Kaunti lang ang naaalala ko.”Biglang bumukas ang pinto ng sala.Dalawang security guard ang pumasok.“Sir Adrian, wala na po siya.”“Check every entrance,” utos niya. “Walang lalabas o papasok na
CHAPTER 14“At sa tingin ko…”Napahinto ako.Tinitigan ko ang kuwintas na hawak ni Adrian. Hindi ko maipaliwanag kung bakit parang may kung anong humihila sa akin patungo rito.“Alam ko na kung sino ang nagbigay nito sa akin.”Hindi gumalaw si Adrian.“Sino?”Napapikit ako.Isang imahe ang biglang sumagi sa isip ko.Isang babae.Mahaba ang buhok niya. Nakangiti siya habang nakaluhod sa harap ko. Maliit pa ako noon at hawak niya ang magkabilang kamay ko.“Anak…”Napadilat ako.“Elena.”Napatingin sa akin ang ina ni Adrian.“Naalala mo siya?”“Hindi ko alam,” sagot ko. “Parang panaginip lang. Pero naririnig ko ang boses niya.”Lumapit si Adrian.“Ano ang sinabi niya?”Napahawak ako sa ulo ko.“Sinabi niya sa akin na huwag kong kakalimutan ang pangalan ko.”Napatingin ako sa kaniyang ina.“Pero bakit kailangan niyang sabihin iyon?”Walang sumagot.At doon ko napansin ang kakaibang ekspresyon sa mukha ng babae.Parang may takot.“May alam kayo.”“Hindi ganoon kasimple,” mahina niyang sabi
CHAPTER 13Ang Babaeng Tinawag Kong Ina“Si Elena… ang tunay mong ina.”Parang may biglang humampas sa akin.Hindi ako nakagalaw.Hindi ako makahinga.“Tunay kong… ina?”Paulit-ulit kong binigkas ang mga salita, na para bang kapag inulit ko iyon ay magbabago ang kahulugan.Pero hindi.Naroon pa rin ang bigat sa dibdib ko.Tumingin ako kay Adrian.Hindi siya nagsalita.At ang katahimikan niya ang lalong nagpatibay sa sinabi ng kaniyang ina.“Hindi… imposible iyon.”Umiling ako.“Buong buhay ko, alam kong—”Naputol ang salita ko.Buong buhay ko?Ano nga ba talaga ang alam ko tungkol sa sarili ko?Ang mga alaala ko noong bata pa ako ay malabo. May mga panahong pakiramdam ko ay may mga bagay akong nakalimutan. Akala ko normal lamang iyon.Pero ngayon…May dahilan pala.“Bakit hindi ko siya kilala?” tanong ko, nanginginig ang boses.Hindi agad sumagot ang ina ni Adrian.Sa halip, umupo siya sa sofa at tila ba biglang bumigat ang kaniyang katawan.“Dahil kinuha ka sa kaniya.”Napaatras ako.
CHAPTER 12Ang Dahilan Kung Bakit Ako ang Pinili Niya“Bakit ako ang pinili ni Adrian?”Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang tanong na iyon.Hindi ako makatulog nang gabing iyon.Nakaupo ako sa gilid ng kama habang hawak ko pa rin ang lumang litrato na nakita ko sa dokumento. Ilang beses ko iyong tinitigan, umaasang may mapapansin akong iba.Pero wala.Ang tanging malinaw ay ang pangalan ng taong nasa ibaba ng litrato.Valdez.Pamilya ni Adrian.At higit sa lahat, may isang bagay na hindi ko maipaliwanag.Bakit parang kilala ko ang lugar na nasa likod ng litrato?Napakunot ang noo ko.“Hindi maaari…”Ipinikit ko ang mga mata ko at sinubukang alalahanin ang mga alaala ko noong bata pa ako.Isang malaking bahay.Isang hardin.Isang babae na nakangiti habang hawak ang kamay ko.At isang maliit na batang lalaki na palaging sumusunod sa akin.Ngunit bago ko pa maalala ang mukha niya, biglang naglaho ang alaala.Napahawak ako sa ulo ko.Bakit parang may bahagi ng nakaraan ko na pilit kong
CHAPTER 11Ang Narinig NiyaHindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo sa harap ng ina ni Adrian.Parang biglang nawala ang ingay sa paligid. Kahit naririnig ko ang mahinang tawanan sa dining area, ang tanging malinaw sa isip ko ay ang tanong niya.“May nararamdaman ka na ba para kay Adrian?”Hindi ako agad nakasagot.Napayuko ako at pinaglaruan ang mga daliri ko.“Hindi ko po alam,” mahina kong sagot.Hindi na siya nagsalita agad. Tinitigan lang niya ako na para bang sinusubukan niyang basahin ang laman ng isip ko.“Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong sagutin ngayon,” sabi niya. “Pero tandaan mo, Elena, minsan ang puso natin ang unang nakakaalam bago pa man natin aminin sa sarili natin.”Napatingin ako sa kanya.“Pero may kontrata po kami.”“Alam ko.”“At pagkatapos ng kontrata…”Hindi ko naituloy.“Pagkatapos ng kontrata, malaya ka na,” dugtong niya.Tumango ako.Pero bakit parang hindi ako natuwa sa ideyang iyon?Iyon ang tanong na lalo kong ayaw sagutin.Biglang may n







