로그인CHAPTER 3
KABANATA 3 The Unexpected Call Alas-sais na ng gabi nang matapos ang trabaho ko. Nasa desk pa rin ako at inaayos ang mga huling documents nang marinig ko ang tunog ng phone ko. Tiningnan ko ang screen. Unknown number. Sinagot ko iyon. “Hello?” “Is this Elena Reyes?” “Yes. Who is this?” “A representative of the Valdez family.” Napakunot-noo ako. “Is there a problem?” “I need you to come to Mr. Valdez’s residence tonight.” “Tonight?” “Yes. As soon as possible.” Napatingin ako sa orasan. Six fifteen na. “I’m sorry, but I’m already off duty.” May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya. “Mr. Valdez specifically asked for you.” Napabuntong-hininga ako. Iyon ang problema kapag nagtatrabaho ka para sa isang bilyonaryo. Kahit tapos na ang office hours mo, parang hindi ibig sabihin na tapos na rin ang trabaho. “Okay. Send me the address.” Matapos ang tawag, agad akong nag-message kay Adrian. Me: I’m on my way. May I know what’s the matter? Hindi siya nagreply. Makalipas ang ilang minuto, dumating ang address. Hindi ko pa napupuntahan ang lugar na iyon, pero alam kong isa iyon sa mga exclusive residential areas sa lungsod. Pagdating ko roon, halos mapatigil ako sa laki ng bahay. “Grabe,” bulong ko. Isang guard ang lumapit at chineck ang pangalan ko bago ako papasukin. Nang bumaba ako sa sasakyan, isang babae ang naghihintay sa may entrance. “You’re Elena?” “Yes.” “I’m Mrs. Valdez.” Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung ina ba siya ni Adrian o isa sa mga kamag-anak niya. “Come inside.” Tahimik akong sumunod. Pagpasok namin sa living room, nakita ko si Adrian na nakaupo sa sofa. Nakasuot siya ng simpleng dark shirt at hindi na ng suit tulad kanina sa office. Tumayo siya nang makita ako. “You came.” “Sinabi nilang kailangan ninyo ako.” “Sit.” Umupo ako sa kabilang sofa. Hindi ko alam kung bakit naroon ang nanay niya, pero halatang may mahalagang pag-uusapan. Tumingin si Mrs. Valdez sa anak niya. “Adrian, you explain it.” Umayos ng upo si Adrian. “Elena, I need your help.” “About what?” Hindi agad siya sumagot. Sa halip, kumuha siya ng isang document mula sa coffee table. Iniabot niya iyon sa akin. Binasa ko ang unang ilang linya. Unti-unting nagbago ang expression ko. “What’s this?” “A contract.” “Contract for what?” Diretso siyang tumingin sa akin. “Marriage.” Napatingin ako sa kanya. “I’m sorry… what?” “Marriage contract.” Natawa ako nang kaunti dahil akala ko nagbibiro siya. Pero walang pagbabago sa mukha niya. “You want me to sign a marriage contract?” “Yes.” “Why me?” “Because I need someone I can trust.” Napailing ako. “Adrian, I’m your secretary. We’ve known each other for one day.” “I know.” “Then how can you trust me?” “That’s exactly why.” Hindi ko maintindihan ang sagot niya. Tumayo ako. “I think there’s been a mistake.” “Elena.” Huminto ako. “Listen to the offer first.” “I’m not interested.” “Ten million pesos.” Napatigil ako. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. “Excuse me?” “Ten million pesos. That’s what you’ll receive after the contract is completed.” Napatingin ako sa document na hawak ko. Hindi ko alam kung matatawa ako, magagalit, o aalis. “Why would a billionaire need to pay someone to marry him?” Tumayo si Adrian. “Because I don’t have much time.” “Time for what?” Hindi siya sumagot agad. Tumingin siya sa kanyang ina bago bumalik ang tingin sa akin. “My family gave me three months.” “Three months for what?” Huminga siya nang malalim. “To get married.” Nanlaki ang mata ko. “Three months?” “Yes.” “That’s your problem, Adrian. Not mine.” Tumalikod na sana ako nang magsalita siya ulit. “If you refuse, you can walk out.” Napahinto ako. “But if you accept, your life will change.” Tumingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang pagtanggap sa alok niya o ang pagtanggi dito. At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong hindi lang pera ang dahilan kung bakit kailangan niya ng asawa. May tinatago si Adrian Valdez. At pakiramdam ko, ang kontratang iyon ang susi para malaman ko kung ano iyon.KABANATA 62Ang Kapatid Kong Nawawala“Elena… I’m Daniela.”Hindi ako agad nakapagsalita.Nakatayo sa harapan ko ang babaeng matagal naming hinanap. Ilang taon kong inisip kung buhay pa ba siya, kung nasaan siya, at kung may pagkakataon pa ba kaming magkita. Ngayon, nasa harapan ko na siya, pero hindi ko alam kung paano sisimulan ang pagtanggap sa katotohanang iyon.“Paano kita paniniwalaan?” nanginginig kong tanong. “Paano ko malalamang hindi ka rin isa sa mga taong gustong gamitin ako?”Hindi siya sumagot agad. Sa halip, dahan-dahan niyang inilabas mula sa kanyang bag ang isang lumang kuwintas.Nang makita ko iyon, napahawak ako sa pendant na nakasabit sa leeg ko.Magkapareho ang mga ito.Parehong maliit ang hugis, parehong may ukit sa likod, at parehong may markang alam kong sa aming pamilya lamang matatagpuan.“Your father gave me this before they took me away,” mahinang sabi ni Daniela.Lumapit ako upang masuri ang kuwintas. Nanginginig ang mga daliri ko nang hawakan ko ang penda
KABANATA 61 Ang Pipiliin ni Adrian “Your daughter… or Elena.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon kahit matagal nang namatay ang screen ng cellphone ni Adrian. Hindi ako makapagsalita. Hindi dahil natatakot ako sa banta ni Sofia, kundi dahil gusto kong malaman kung hanggang saan niya kayang dalhin ang lahat ng ito. Sa tabi ko, mahigpit ang hawak ni Adrian sa cellphone. Halata sa mukha niya ang galit at pag-aalala. Ngunit higit sa lahat, nakita ko ang takot ng isang ama na maaaring tuluyang mawalan ng anak na ngayon pa lamang niya nakilala. “Adrian,” mahinang tawag ko. Tumingin siya sa akin. “I’m going to find Sophia.” Tumango ako. “Then let’s find her.” Umiling siya. “No. Elena, you don’t understand. Sofia specifically told me to choose between you and my daughter. If I bring you with me, she might hurt you.” “Kung iiwan mo ako rito, hindi ibig sabihin na magiging ligtas ako.” “Elena—” “She’s already involved me in this, Adrian. Hindi ako basta
KABANATA 60 Ang Anak na Itinago sa Dilim “I’m your daughter.” Tatlong salita. Ngunit sapat ang mga iyon upang tuluyang magbago ang lahat. Nakatayo si Adrian sa gitna ng lumang kapilya, hawak ang cellphone sa nanginginig niyang kamay. Hindi siya makapagsalita. Hindi rin siya makagalaw. Ako naman ay nakatitig lamang sa birth certificate na hawak ko. Isang anak. May isa pang anak si Adrian. At ayon sa dokumentong natagpuan namin, ang ina nito ay si Isabella. “What’s your name?” mahinang tanong ni Adrian. May ilang segundong katahimikan sa kabilang linya. Pagkatapos ay sumagot ang bata. “I’m Sophia.” Napakunot ang noo ko. Sophia? Hindi Sofia na matagal nang nagiging sentro ng aming mga problema. Sophia. Magkaibang pangalan, ngunit sapat ang pagkakahawig upang lalo akong kabahan. “How old are you?” tanong ni Adrian. “I’m seventeen.” Napahawak siya sa bibig niya. Seventeen. Kung totoo ang sinasabi ng bata, matagal nang may anak si Adrian na hindi niya nakilala. “Wher
KABANATA 59 Dugo ng Aking Pamilya “ELENA!” Boses ni Marcus ang huling narinig ko bago ang malakas na putok ng baril. Pagkatapos ay katahimikan. “Marcus!” Pilít kong kumawala sa kamay ng taong humihila sa akin. “Let me go! Marcus is still inside!” “Elena, we need to get out!” Boses ni Adrian. Hinawakan niya ang aking mga balikat at pilit akong inilayo sa pintuan ng kapilya. “No! I heard a gunshot!” “I know!” “Then let me go!” “Elena, please!” Tiningnan ko siya habang umaagos ang luha sa aking mga pisngi. “Hindi ko siya kayang iwan! He might be hurt!” Nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Ngunit bago pa siya makasagot, may isang lalaking tumakbo palabas ng kapilya. Si Victor. May dugo sa kanyang noo at halos hindi siya makatayo nang maayos. “Where’s Marcus?” tanong ko agad. Tumingin siya sa likuran niya. “Inside.” Napasinghap ako. “Is he alive?” Hindi siya sumagot agad. “Victor, please!” “Hindi ko alam, Elena. Nawala ang ilaw. May mga lalaking pu
KABANATA 58Ang Kapatid na Hindi Ko Nakilala“Ang sarili kong kapatid?”Hindi ko halos marinig ang sarili kong tinig.Tumingin ako kay Victor, umaasang sasabihin niyang nagkamali lamang siya. Na may ibang batang tinutukoy si Isabella. Na hindi na naman mababago ang lahat ng pinaniniwalaan ko tungkol sa aking pamilya.Pero hindi siya nagsalita.“Elena,” mahinang tawag ni Adrian.Umatras ako.“Don’t.”“Please, let me explain.”“Explain what? That there’s another child? Another secret? Another person who has been lying to me?”Walang naisagot si Adrian.Napahawak ako sa aking ulo.Hindi ko na alam kung saan magsisimula.Una, nalaman kong buhay ang aking ina. Pagkatapos, natuklasan kong may kinalaman ang pamilya ni Adrian sa pagkamatay ni Papa. Sumunod, lumitaw ang mga lihim tungkol kay Marcus, kay Lucas, at kay Isabella.Ngayon, may isa pa akong kapatid na hindi ko man lamang kilala.Ilang bahagi pa ba ng buhay ko ang hindi ko alam?“Victor,” sabi ko, pilit na pinatatatag ang aking tinig
KABANATA 57 Ang Alaala ng Isang Mamamatay-tao “Elena, don’t trust anyone.” Nanigas ako nang marinig ang bulong sa aking tainga. Hindi ko makita kung sino ang may hawak sa aking braso. Patay ang lahat ng ilaw, at ang tanging naririnig ko ay ang mabilis na paghinga ng mga taong nasa paligid ko. “Who are you?” nanginginig kong tanong. “Shh. Don’t move.” Sinubukan kong kumawala, ngunit lalo lamang humigpit ang pagkakahawak sa akin. “Let me go!” “Elena, it’s me!” Pamilyar ang boses. Adrian. Agad akong napahinga nang maluwag, ngunit hindi nagtagal ang aking ginhawa. Dahil sa kabilang bahagi ng silid, narinig ko ang boses ni Marcus. “Elena! Where are you?” “I’m here!” “Don’t move! I’ll find you!” Biglang may narinig kaming yabag sa pasilyo. Maramihan. Mabilis. “Someone’s coming,” bulong ni Adrian. Hinawakan niya ang kamay ko at itinuro ang isang pintuan sa gilid ng silid. “Come with me.” Ngunit hindi ako gumalaw. Tumingin ako sa direksiyon ng boses ni Marcus. “What a







