THE RULES

CHAPTER 2

The Rules

“Sit.”

Itinuro ni Adrian ang upuan sa harap ng kanyang desk.

Umupo ako at maingat na inilagay ang bag ko sa tabi ng upuan. Hindi ko alam kung bakit parang kailangan kong mag-ingat sa bawat galaw ko habang nasa harap niya.

Binuksan niya ang isang folder at nagsimulang magbasa.

“You’ll be handling my schedule, meetings, emails, travel arrangements, and personal appointments.”

Tumango ako. “Okay, sir.”

“Don’t call me sir.”

Napatingin ako sa kanya. “What should I call you?”

“Adrian.”

Parang kakaiba iyon. Simula nang dumating ako rito, lahat ng empleyado ay Mr. Valdez ang tawag sa kanya.

“Okay… Adrian.”

Tumigil siya at tumingin sa akin.

“What?”

“Nothing.”

Ibinaba niya ulit ang tingin sa folder.

“There are a few rules.”

“Rules?”

“Yes.”

Kinuha niya ang isang papel at iniabot sa akin.

“First, you’re not allowed to be late. Second, you don’t discuss my personal affairs with anyone. Third, everything you hear or see inside this office stays here.”

Binasa ko ang papel.

“That’s it?”

“For now.”

Napangiti ako nang kaunti. “I thought there would be more.”

“Give it a week.”

Nawala agad ang ngiti ko.

Mukhang hindi siya nagbibiro.

“Do you have any questions?”

May naisip akong itanong pero nagdalawang-isip ako.

“Go ahead.”

“Why did you hire me?”

Sandali siyang natahimik.

“Your records were good.”

“That’s all?”

“Yes.”

Hindi ako kumbinsido, pero wala na akong ibang sinabi.

Tumayo siya at kinuha ang isang folder mula sa gilid ng desk.

“Your first task.”

Iniabot niya iyon sa akin.

Binuksan ko ang folder. Puro schedules at documents ang laman.

“I need these organized before lunch.”

“Today?”

He looked at me.

“Yes, today.”

Napatingin ako sa dami ng papeles.

“Okay.”

Bumalik siya sa kanyang computer at parang wala na akong pakialam sa kanya.

Tumayo ako at dala ang folder, lumabas ng office.

Paglabas ko, agad akong nilapitan ni Clara.

“How did it go?”

“Strict siya.”

Napangiti siya. “You noticed that already?”

“Five minutes pa lang kami nag-uusap.”

Tumawa siya.

“Good luck.”

“Thanks. I think I’ll need it.”

Umupo ako sa desk na inilaan para sa akin at nagsimulang magtrabaho.

Lumipas ang dalawang oras na halos hindi ko namalayan.

Nang matapos ko ang unang batch ng documents, tumayo ako para dalhin iyon kay Adrian.

Kumatok ako bago pumasok.

“Come in.”

Inilagay ko ang folder sa desk niya.

“Done.”

Binuksan niya ito at isa-isang tiningnan ang documents.

Wala siyang sinabi.

Makalipas ang ilang minuto, tumingin siya sa akin.

“Good.”

Isang salita lang.

Pero hindi ko alam kung bakit parang nakahinga ako nang maluwag.

“Thank you.”

Tumayo na sana ako nang magsalita ulit siya.

“Elena.”

“Yes?”

“Cancel my dinner tonight.”

Napakunot-noo ako.

“Your dinner?”

“Yes.”

“Do you have a meeting?”

“No.”

“Then why should I cancel it?”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

“Because I have somewhere else to be.”

“Where?”

Sandali siyang natahimik bago sumagot.

“My mother’s house.”

Tumango ako. “Okay. I’ll cancel it.”

Paglabas ko ng office, napaisip ako.

Simple lang naman ang request niya.

Pero bakit parang may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya?

Hindi ko na iyon pinansin.

Hindi ko alam na bago matapos ang araw na iyon, makakatanggap ako ng tawag na tuluyang magbabago sa trabaho na kakasimula ko pa lang.