LOGINPOV: Tasha Montes
Unang araw ni Lousiano bilang Executive Vice President ng Gillette Group.Maaga pa lamang ay nakahanda na ang lahat ng kailangan niya. Suot niya ang isang mamahaling abong suit habang hawak ang mga dokumentong rerepasuhin niya para sa unang pagpupulong.“Kinakabahan ka ba?” tanong ni Damian habang magkasama silang nag-aalmusal.Bahagyang ngumiti si Lousiano.“Kaunti. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil alam kong marami ang magdududa sa akin.”“HayaanPOV: Tasha Montes“Damian, bakit hindi ka pa nagpapahinga?” tanong ko.Sandali siyang tumingin sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa hawak niya.“May kailangan akong alamin, Tasha. Hindi ako mapapakali hangga't hindi ko nalalaman kung sino ang nasa likod nito.”“Hindi mo ba puwedeng ipagpatuloy bukas? Buong araw ka ring nagtrabaho.”“Alam kong nag-aalala ka, pero hindi ito simpleng tsismis lamang. May taong handang magbayad para sirain ang pangalan ni Lousiano. At kung nagawa niya iyon sa unang araw pa lang ng kapatid ko, hindi malayong may mas malaki pa siyang pinaplano.”Napabuntong-hininga ako.“Ang mahalaga, huwag mong hayaang lamunin ka na naman ng galit mo. Kailangan mong makapag-isip nang maayos.”Ngumiti siya at hinawakan ang kamay ko.“That's why I need you beside me.”Hinalikan niya ang labi ko bago tuluyang itabi ang tablet.“Tomorrow, malalaman natin kung sino ang taong iyon.”KINABUKASAN SA KOMPANYA“Good mor
POV: Tasha MontesUnang araw ni Lousiano bilang Executive Vice President ng Gillette Group.Maaga pa lamang ay nakahanda na ang lahat ng kailangan niya. Suot niya ang isang mamahaling abong suit habang hawak ang mga dokumentong rerepasuhin niya para sa unang pagpupulong.“Kinakabahan ka ba?” tanong ni Damian habang magkasama silang nag-aalmusal.Bahagyang ngumiti si Lousiano.“Kaunti. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil alam kong marami ang magdududa sa akin.”“Hayaan mo sila. Trabaho mo ang patunayan mo sa kanila at kung ano ang kaya mong gawin, hindi ang magpaliwanag sa bawat taong ayaw maniwala.”“Madali mong sabihin iyan. Ikaw ang presidente rito.”Napatawa si Damian.“Ganyan talaga kapag Gillette. Hindi mauubos ang mga taong may gustong sabihin.”Napangiti ako habang pinagmamasdan silang dalawa. Unti-unti nang nagkakaroon ng magandang samahan ang magkapatid. Kahit marami pa silang kailangang ayusin, masaya akong makita silang magkasama.
POV: Tasha MontesMaagang nagising si Damian kinabukasan. Abala siya sa pagbabasa ng mga dokumentong iniwan ni Lousiano habang ako naman ay naghahanda ng almusal para sa aming pamilya.“May mahalagang gagawin ka ba ngayon?” tanong ko nang makapasok siya sa kusina.Tumango siya at inilapag ang hawak na folder sa mesa.“May ipapahayag ako sa buong Gillette Group.”“May kinalaman ba iyon kay Lousiano?”“Oo. Gusto kong pormal na ipakilala siya sa publiko bilang kapatid ko. Hindi na kailangang itago pa ang pagkatao niya.”Napangiti ako.“Sigurado ka na ba? Alam mong maraming magtatanong tungkol sa kanya.”“Handa akong sagutin ang mga tanong nila. Hindi niya kasalanan na matagal siyang inilayo sa pamilya namin.”Umupo ako sa tabi niya.“At ano ang magiging posisyon niya sa kompanya?”Sandali siyang natahimik bago sumagot.“Gusto kong italaga siya bilang Executive Vice President ng Gillette Group.”Nagulat ako.“Executive Vice Pre
POV: Tasha MontesHindi pa man kami lubusang nakababawi sa pagkawala ni Don Alejandro, heto na naman at may panibagong taong dumating sa buhay ng pamilya Gillette.Si Lousiano Alejandro Gillette.Ang lalaking matagal nang binabanggit sa mga lihim na iniwan ng ama ni Damian. Ang nawawalang anak na sinasabing may karapatan din sa pangalan at yaman ng pamilyang Gillette.“Sigurado ka bang siya nga iyon?” tanong ni Damian kay Marco habang nakatayo kami sa loob ng mansiyon.“Opo, Sir. May dala siyang mga dokumentong nagpapatunay ng pagkakakilanlan niya. Nasa labas po siya at hinihintay ang inyong pahintulot.”Napatingin si Damian sa akin.“Gusto mo bang makilala siya ngayon?”Tumango ako. “Mas mabuting malaman natin kung sino talaga siya at kung bakit siya bumalik.”Huminga siya nang malalim bago tumango kay Marco.“Papuntahin mo siya rito.”Ilang sandali pa ay bumukas ang malaking pinto.Pumasok ang isang lalaking nasa edad trenta anyos. M
POV: Tasha MontesMaaga akong nagising nang maramdaman kong may yumakap sa akin mula sa likuran. Nakangiti akong humarap kay Damian at marahang hinaplos ang pisngi nito.“Good morning,” bulong ko.Hinalikan niya ang noo ko bago ngumiti. “Good morning, mahal ko.”Sa labas ng silid ay maririnig ang masasayang tawanan ng aming mga anak. Si Ethan ang unang bumangon at abala na naman sa paglalaro kasama sina Nathaniel at ang kambal.Matapos ang mga nangyari nitong nakaraang mga araw, malaking bagay para sa amin ang simpleng umagang iyon. Wala munang mga bantang natatanggap. Wala munang mga taong nagmamasid sa amin. At higit sa lahat, magkakasama kaming lahat.“Sa wakas, nakakahinga na rin tayo nang maluwag,” sabi ko habang nakasandal sa dibdib ni Damian.Hinaplos niya ang buhok ko.“Deserve nating lahat ang ganitong kapayapaan. Gusto kong makabawi sa mga panahong hindi ko kayo nakasama.”“Ang mahalaga, nandito ka na.”Hinalikan niya ako sa labi. Ng
POV: Tasha MontesMatapos ang sunod-sunod na kaguluhang pinagdaanan ng aming pamilya, sa wakas ay nakaramdam din kami ng kaunting ginhawa. Nasa ospital pa rin si Alejandro upang tuluyang maibalik ang kaniyang lakas, habang si Victor naman ay kasalukuyang nasa kustodiya ng mga awtoridad.Hindi pa man namin alam ang buong katotohanan tungkol sa nawawalang anak ng ama ni Damian, napagkasunduan muna naming huwag magmadali.Pagod na pagod na rin ang lahat.Lalo na ang mga bata na ilang linggo nang walang maayos na pahinga dahil sa sunod-sunod na paglipat namin ng lugar.Kaya naman nang sabihin ni Damian na pansamantala muna kaming mamumuhay nang normal, hindi ko maitago ang aking tuwa."Tasha, may gusto akong sabihin sa iyo," bungad niya habang magkatabi kaming nag-aalmusal."Ano iyon?""Pagkatapos nating makasiguro sa kaligtasan ni Lolo Alejandro, gusto kong dalhin kayong lahat sa bahay natin doon sa Amerika. Doon muna tayo mananatili.""Talaga? Hindi







