LOGINCHAPTER 4
Asher POV "Fuck that woman!" iritadong sambit ko habang pinagmamasdan ang babaeng naglalakad palayo sa sasakyan ko. Precious o mas kilalang Pitra. Whatever the hell her name was! Napahigpit ang hawak ko sa manibela habang pinapanood siyang sumigaw sa mga dumaraang tao, bitbit ang balde ng talaba na para bang iyon ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Seriously? Ako si Asher Montenegro Santiago! Isang bilyonaryo, business tycoon, at isa sa mga pinakaguwapong lalaking kinababaliwan ng mga babae sa siyudad na ito. Hindi ako nagyayabang. That's a fact. Sa isang simpleng pagngiti ko pa lang, may mga babaeng kusang lumalapit. Sa isang dinner invitation, may mga babaeng handang kanselahin ang kanilang mga plano. At sa isang simpleng paghingi ko ng numero, kadalasan ay pangalan at numero pa ng buong pamilya nila ang ibinibigay! Pero ang babaeng iyon? Tinanggihan ako. Hindi lang basta tinanggihan. BINASTED AKO NG ISANG TINDERA NG TALABA! "Hahahaha! Damn, bro!" Halos hindi na makahinga sa kakatawa si Lucas, ang matalik kong kaibigan at chief operating officer ng kumpanya ko. "The handsome man of the city, rejected by a woman selling oysters!" Napalingon ako sa kanya. "What's so funny?" "Everything!" sagot niya, saka muling humalakhak. "I mean, I've seen women reject men before, but you? You practically handed her the opportunity of a lifetime, and she offered you a cheese-flavored oyster instead!" Maging si Daniel, ang isa ko pang kaibigan na nakaupo sa kabilang upuan, ay hindi na rin napigilang tumawa. "One billionaire man and certified womanizer," dagdag niya, "basted by a woman who sells oysters on the street!" "Shut up, you two." Lalo lamang silang nagtawanan. Mga walang kuwentang kaibigan! Kung hindi lang sila kapwa mahahalagang tao sa kumpanya ko, matagal ko na silang ibinaba rito at pinaglakad pauwi. "Come on, Asher," natatawang sabi ni Lucas. "Admit it. You've never met a woman like her before." "I've met thousands of women." "Exactly. And how many of them told you that you're not their type?" I gave him a cold look. "Do you want to find out how painful it is to be thrown out of a moving car?" He raised both hands, still grinning. "Okay, okay. I'm done." Pero ilang segundo lang ang lumipas, nagsalita na naman si Daniel. "So, are you going to buy more oysters tomorrow?" I slowly turned my head toward him. "Daniel." "Yes?" "Shut. The. Fuck. Up." He burst out laughing. I leaned back against my seat and rubbed my forehead. This was ridiculous. I had a meeting with foreign investors in less than thirty minutes, millions of pesos worth of business transactions waiting for my approval, and a company that required my attention. Yet here I was, wasting my precious time thinking about a woman who probably couldn't even afford the suit I was wearing. A woman who smelled faintly of seawater and the market. A woman who had absolutely no idea who I was beyond my name. And somehow, that irritated me more than it should. "Driver, let's go," I ordered. "Yes, sir." The car began moving. I glanced once more through the window. There she was, standing at the side of the road, shouting at another group of customers. "TALABA! BILI NA KAYO! FRESH NA FRESH! MAS MASARAP PA SA MGA LALAKING PAASA!" I nearly choked. "Did she just—" Lucas leaned forward to look through the window. "Oh, my God! She's still insulting you!" "I'm not the only man in the world, you idiot!" "Of course, you're not. But you might be the only billionaire who's ever been compared to a disappointing oyster!" "Lucas!" "Okay! Sorry!" He wasn't sorry at all. The idiot was practically crying from laughter. I looked away from the window and loosened my tie. Unbelievable. Women usually tried to impress me. They laughed at my jokes even when they weren't funny, agreed with everything I said, and pretended to enjoy whatever restaurant I chose. But Precious? She looked as if she'd rather spend an entire day cleaning fish guts than have dinner with me. And the worst part was that she hadn't even tried to hide it. She simply looked me in the eye and told me I wasn't her type. No hesitation. No nervous smile. No attempt to flirt. Nothing. For some reason, I wanted to hear her say it again. I wanted to know whether she would still reject me if she knew the kind of life I could offer her. A mansion. Luxury cars. Designer clothes. Trips around the world. Anything she wanted. I could give it to her without even checking my bank account. But then I remembered her words. Dapat hindi babaero. Marunong maghugas ng pinggan. Hindi maarte sa pagkain. I scoffed. "What kind of ridiculous qualifications are those?" Lucas, who had apparently recovered from his laughing fit, glanced at me. "What qualifications?" "Nothing." He narrowed his eyes. "You're thinking about her again, aren't you?" "No." "You're absolutely thinking about her." I gave him a murderous glare. "Do you want to walk to the office?" He immediately faced forward. "No, sir. I love this car, sir. Beautiful weather today, sir." Daniel chuckled under his breath. I ignored them both and took out my phone. For the first time in a long while, I found myself curious about someone. Not because she was beautiful. Not because she was rich or influential. But because she had looked at me as if I were just another man standing in front of her. And I hated how much I wanted to change that. "Lucas." "Yes, Your Handsome Highness?" "Find out more about Precious." His smile slowly widened. "Oh, this is getting interesting." "Her background. Her family. Where she lives. Everything that's publicly available." "Planning to buy her entire oyster business?" I stared at him. "One more word, and you're fired." He zipped his lips. Daniel leaned back, shaking his head in amusement. "Poor girl. She doesn't even know she's caught the attention of Asher Montenegro Santiago." I looked out the window, my jaw tightening slightly. Poor girl? No. They had it all wrong. I wasn't planning to make her life miserable. I simply wanted to see whether that sharp tongue of hers would still be wagging when she finally realized who she had rejected. A slow smile crept across my face. "Let's see, Precious." I tapped my fingers against the armrest. "Let's see how long you can keep telling me I'm not your type." Because one thing was certain. I wasn't used to losing. And I had absolutely no intention of starting now.CHAPTER 11“TALABA! TALABA! BILI NA KAYO! FRESH NA FRESH! MAS MASARAP PA SA MGA PANGAKO NG MGA LALAKING WALANG PANININDIGAN!”“Pitra!”Napahinto ako sa pagsigaw nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.Ay, Diyos ko.Hindi pa ako patay, pero parang gusto ko nang magpahukay ng sarili kong libingan. Dahil andito na ang aking tiyahing kulang sa esmeringhoy kay tiyo.Sino ba naman ang hindi makakakilala sa boses ng isang taong kulang na lang ay gawing negosyo ang sarili niyang hininga sa kakahingi ng pera?Ang pinakamamahal kong tiyahin!Si Tiya Belen!Ang babaeng mas mabilis pa sa kidlat kapag pera ang usapan, pero kapag bayaran na ng utang, biglang nagiging bingi!Napalingon ako at nakita ko siyang papalapit sa akin. Nakakunot ang noo, nakapamewang, at ang mukha ay parang nakakita ng multo na may utang sa kaniya.Ay, hindi pala multo.Ako pala ang nakita niya.“Bakit hindi ka sumasagot sa mga tawag ko, ha?!” sigaw niya pagkadating sa puwesto ko.Napakurap ako nang dalawang beses.“Goo
CHAPTER 10 Pitra POV “Okay na, Sir! Salamat sa pagbili! Balik kayo ulit, ha? Buy one, take one ang talaba ko kapag naging asawa na kita!” Napahinto ako sa pag-aabot ng supot ng talaba kay Mister Bilyonaryo. Este, Mister Talaba pala! Napatingin siya sa akin na para bang gusto niya akong kainin nang buhay. Ay, teka! Hindi naman siguro ako ang gusto niyang kainin. Baka ang talaba ko! “WHAT DID YOU SAY?” tanong niya, nakakunot ang noo. Ngumiti ako nang matamis. “Thank you for buying my oysters, Sir! Come again!” “That's not what you said!” “Talaga po? Baka ibang tindera ang narinig ninyo.” “Precious!” “Wow! Alam mo na ang pangalan ko! Close na tayo!” taas kilay kong sabi dito. Napasinghap ang dalawang lalaking kasama niya. Ang isa ay halos mapaupo sa kakatawa, habang ang isa naman ay nakahawak sa tiyan. Grabe! Mga mayayaman talaga! Hindi ko alam kung bakit, pero parang masaya silang kasama. Para silang mga batang nakakita ng libreng ice cream. Samantalan
CHAPTER 9“Driver, bilisan mo!”“Yes, sir!”“Pero huwag kang mag-over speed!”Napalingon sa akin ang driver sa rearview mirror.“Sir?”“Ang sabi ko, bilisan mo pero huwag kang mag-over speed! Hindi mo ba naiintindihan ang English ko?!”“Yes, sir!”Napapikit ako at napahawak sa noo.Shit!Ano ba itong ginagawa ko?Bakit parang mas kinakabahan pa ako kaysa sa isang lalaking unang beses makikipag-date?Hindi naman ako makikipag-date!Bibili lang ako ng talaba!TALABA!T-A-L-A-B-A!Limang letra lang, pero bakit parang sampung taon ang nadadagdag sa buhay ko sa tuwing naiisip ko ang babaeng nagtitinda nito?“HAHAHAHAHAHA!”Napadilat ako nang marinig ang malakas na halakhak nina Lucas at Daniel.“What the fuck are you laughing at?!”Wala silang narinig sa akin dahil lalo pa silang nagtawanan.“Bro!” hawak ni Lucas ang tiyan niya. “Please! Maawa ka sa amin! Baka mamatay kami sa kakatawa!”“Then die quietly!”“HAHAHAHAHA!”Napailing ako.Mga baliw!Talagang mga baliw ang mga kaibigan ko!“Dan
CHAPTER 8“Manong, change of route. Sa bar na lang tayo pupunta.”Napatingin sa akin ang driver sa rearview mirror. “Sir, hindi po ba tayo pupunta sa palengke?”“No questions. Just drive.”“Yes, sir.”Sumandal ako sa leather seat at mariing pumikit. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan nang maisip kong makikita ko na naman ang babaeng iyon.Damn it! That girl.Ano ba ang problema ko? Sa dami ng babaeng gustong makasama ako, bakit iyong tindera ng talaba pa ang hindi maalis sa isip ko?“Psst! Lucas.”“Hmm?” sagot ni Lucas habang nakatingin sa akin.“Daniel.”“Ano?” sabay na sagot ng dalawa.“Wala. Tumahimik nga kayo.”Nagkatinginan sila bago sabay na napangisi.“Bro, hindi ka ba natatakot sa sarili mo?” tanong ni Daniel.Kumunot ang noo ko. “Anong pinagsasasabi mo?”“Kanina, para kang may hinahabol na oras para makapunta sa palengke. Tapos ngayong malapit na tayo, bigla mong pinapalitan ang ruta.” Umayos siya ng upo at itinukod ang siko sa sandalan. “May sakit ka ba?”“Wala!”
CHAPTER 7Nang makarating ako sa labas ng company building, agad kong nakita ang itim kong sasakyan na nakaparada sa harapan.Finally!Mabilis akong naglakad papunta roon habang hawak ang cellphone ko. Gusto ko nang makaalis sa lugar na ito bago pa ako maabutan ni Vanessa at muling magtanong kung bakit hindi ko siya pinapansin.Pero pagkalapit ko sa sasakyan, napansin kong bukas ang mga ilaw sa loob nito.May tao.Dalawa.At base sa mga aninong nakikita ko sa bintana, mukhang komportable pa ang mga lintik na iyon.Napakunot ang noo ko.Ano na naman ang ginagawa ng dalawang tukmol na iyon sa sasakyan ko?Hinawakan ko ang door handle at marahas na binuksan ang pinto.Pagkabukas na pagkabukas ko, bumungad sa akin ang dalawang kaibigan kong nakaupo sa loob. Pareho silang nakangisi na para bang nanalo sa lotto, at ang mas nakakainis, sabay pa silang tumingin sa akin.Lucas at Daniel.The two most irritating men in my entire life."Shit!" singhal ko. "You two... OUT!"Hindi man lang sila ku
CHAPTER 6Dahil sa kakaisip ko kay Precious, hindi ko namalayang nakapasok na pala sa opisina ko ang secretary kong si Vanessa."Sir Asher?"Hindi ako sumagot."Sir?"Napaangat lamang ang tingin ko nang mapansin kong nasa harapan ko na pala siya."Yes? What is it?"Ngumiti siya bago dahan-dahang lumapit sa mesa ko. Habang naglalakad, halatang sinasadya niyang ipakita ang kanyang mga alindog. Bahagya pa siyang yumuko sa harapan ko upang ilapag ang mga dokumentong hawak niya."These are the documents you need to sign, sir."Napatingin ako sa kanya.Alam ko ang ginagawa niya. Hindi naman ako ipinanganak kahapon para hindi makilala ang isang babaeng naglalandi.Vanessa had been working for me for almost a year. Maganda siya, matalino, at higit sa lahat, alam niya kung paano ako lapitan.Aaminin ko, hindi lang trabaho ang namamagitan sa amin.Ilang beses na rin kaming nagkaroon ng sexual relationship sa loob ng nakaraang mga buwan. Walang commitment, walang pangakong pag-aasawa, at walang







