Chapter 3

CHAPTER 3

Habang abala ako sa kakaisip kung paano ako magkakaroon ng sariling bahay, kotse, at asawang hindi babaero, biglang umingay ang cellphone ko.

Napatingin ako sa screen.

TITA CALLING...

Napangiwi ako.

Ay, naku! Speaking of malas, tumatawag na naman ang reyna ng sugal at pang-iinsulto!

"Hello, Tita?" mahinahon kong sagot.

"Nasaan ka na naman, Pitra?!" bungad niya sa akin. Ni hindi man lang nagtanong kung buhay pa ba ako o kung nakainom na ako ng tubig.

"Nagtitinda po ng talaba, Tita. Bakit po?"

"Bakit? Tanong ka pa nang tanong! Nasaan na ang perang iuuwi mo?!"

Napapikit ako at huminga nang malalim.

Ayan na naman tayo sa paborito niyang paksa.

Pera.

Pera sa umaga, pera sa tanghali, pera sa gabi. Kung puwede lang sanang gawing pera ang bawat mura at lait niya sa akin, baka matagal na akong bilyonarya!

"May kinita naman po ako, Tita. Mamaya po, ibibigay ko sa inyo ang pambayad sa mga gastusin."

"Dapat lang! Nakikitira ka lang dito, huwag kang umasta na para bang may-ari ka ng bahay!"

Napakagat ako sa labi.

Kung alam lang niya kung gaano ako nagsisikap araw-araw. Umaga pa lang, nasa palengke na ako. Pagsapit ng hapon, naglalako ako ng talaba sa mga kalsada. Minsan, gabi na ako nakakauwi, pagod na pagod at halos hindi na makatayo.

Pero para sa kanya, wala pa rin akong silbi.

"Alam mo, Pitra, malas ka talaga sa pamilya namin! Simula nang tumira ka rito, puro problema na lang ang dinadala mo!"

Napahinto ako sa paglalakad.

Malas?

Ako?

Kung alam lang niyang kung hindi dahil sa akin, baka wala siyang perang maipangsusugal sa mga kaibigan niya!

Pero siyempre, hindi ko sinabi iyon. Baka mamaya, pag-uwi ko, sa labas na ako matulog kasama ng mga aso sa kanto.

"At huwag mong kalilimutan na anak ka lang sa labas! Huwag kang magpanggap na kabilang ka sa pamilyang ito!"

Napayuko ako.

Kahit ilang beses ko nang narinig ang mga salitang iyon, hindi pa rin pala talaga ako nasasanay.

Anak sa labas. Kaya napaisip mga ako kung sino nga ba ang ama ko. Bakit di niya ako hinanap. Oh baka may pamilya na ito kaya di niya ako hinanap. Ang saklap ng buhay ko, kahit masakit ay pilit ko na lang ibaliwala at inilibing ang sarili ko sa pagtitinda ng kahit anu-ano para mabawasan ang mga tanong nasa aking isipan. Pro sana balang araw ay makilala ko ang aking ama.

Iyon ang tawag niya sa akin mula nang maalala ko ang sarili ko. Para bang kasalanan kong isinilang ako sa mundong ito. Para bang pinili kong maging ulila at mapunta sa puder niya.

Minsan, gusto kong itanong kung ano ba talaga ang kasalanan ko sa kanya.

Dahil ba wala akong mga magulang na magtatanggol sa akin?

Dahil ba wala akong apelyidong maipagmamalaki?

O dahil wala akong ibang matakbuhan kapag sinasaktan niya ako sa mga salitang binibitawan niya?

"Tita, ginagawa ko naman po ang lahat para makatulong sa bahay—"

"Wala akong pakialam! Basta huwag kang uuwi nang walang pera!"

Naputol ang tawag.

Napatingin ako sa cellphone ko bago napangiti nang mapait.

"Wow. Napakagandang usapan. Walang kamustahan, walang good luck sa pagtitinda. Pera agad! Sana nagnegosyo na lang siya ng bangko para mas bagay sa personalidad niya."

Napailing ako at muling naglakad.

Sa totoo lang, matagal na akong puwedeng umalis sa bahay nila. Kaya kong magrenta ng maliit na kuwarto. Kaya ko ring magsikap nang hindi kailangang makarinig ng mga lait araw-araw.

Pero may isang dahilan kung bakit nananatili pa rin ako roon.

Si Lola.

Ang nag-iisang taong nagparamdam sa akin na kahit wala akong mga magulang, may isang taong handang magmahal sa akin.

Siya ang yumayakap sa akin kapag umiiyak ako. Siya ang palihim na nagbibigay sa akin ng pagkain kapag hindi ako pinapakain nang maayos ni Tita. At siya rin ang nagsasabi sa akin na hindi ko kailangang patunayan ang halaga ko sa mga taong ayaw akong tanggapin.

Naalala ko ang mga kamay niyang kulubot habang marahang hinahaplos ang buhok ko noon.

"Pitra, apo, huwag mong hayaang baguhin ka ng mundo. Kahit gaano kahirap ang buhay, manatili kang mabuting tao. Darating ang araw na maiintindihan mo rin kung bakit kailangan mong pagdaanan ang lahat ng ito."

Iyon ang dahilan kung bakit hanggang ngayon, tinitiis ko ang lahat.

Dahil ayokong iwan si Lola sa bahay na iyon.

Ayokong maranasan niyang mag-isa, lalo na't alam kong hindi rin naman maganda ang pagtrato sa kanya ng sarili niyang anak.

Kaya kahit masakit, lumalaban ako.

Para sa kanya.

"Konting tiis pa, Pitra," bulong ko sa sarili. "Balang araw, makakabili rin ako ng sariling bahay. May aircon, malambot na kama, at refrigerator na hindi kailangang lagyan ng kandado!"

Napangiti ako sa sarili kong pangarap.

"At siyempre, may malaking kuwarto para kay Lola. Tapos, kapag mayaman na ako, ipaparanas ko sa kanya ang buhay na matagal na niyang deserve."

Muli kong inayos ang balde ng talaba at nagsimulang sumigaw sa mga dumaraang sasakyan.

"TALABA! BILI NA KAYO! FRESH NA FRESH! Masarap ipares sa kanin, sa pulutan, at sa sama ng loob!"

May ilang napatawa sa aking sigaw.

At kahit mabigat ang dibdib ko, ngumiti pa rin ako.

Dahil iyon ang natutuhan ko sa buhay.

Kahit gaano kasakit, kailangan mong bumangon.

Kahit gaano kabigat, kailangan mong lumaban.

At kahit ilang beses kang tawaging walang silbi, huwag mong hayaang maniwala ka sa kanila.

Ngunit habang abala ako sa pagtitinda, isang itim na sasakyan ang dahan-dahang huminto sa kabilang bahagi ng kalsada.

Bumaba ang bintana nito.

At sa loob ay nakaupo ang lalaking bumili ng talaba sa akin kanina.

Si Asher Montenegro Santiago.

Muli siyang napangiti nang makita akong abalang sumisigaw sa mga mamimili.

"Interesting," bulong niya.

Hindi niya alam kung bakit, pero gusto niyang malaman kung ano ang nasa likod ng malapad kong ngiti.

Dahil para sa isang babaeng palaging tumatawa, napansin niyang may lungkot sa mga mata ko na hindi kayang itago ng kahit anong biro.

At sa unang pagkakataon sa buhay niya, hindi pera o negosyo ang dahilan kung bakit gusto niyang malaman ang kuwento ng isang tao.

Kundi ang babaeng nagbebenta ng talaba sa gilid ng kalsada.