LOGINPumarada ang sasakyan sa loob ng napakalawak na compound. Napakaraming estudyante at magulang ang naglalakad sa paligid. Sumama ako kay Sera sa school ni Klea matapos siyang magpaalam na dadalo sa spelling bee ng kapatid niya. Pagkababa ko ng sasakyan, agad napunta sa akin ang atensyon ng lahat. Gasps spread through the crowd as people stared. Sanay na ako sa ganitong eksena. Isa ito sa mga dahilan kung bakit ayokong lumalabas sa mga mataong lugar. “Hindi ba siya ang may-ari ng OrionTech Corporation?” tanong ng isang babae. “Hindi ba ‘yan ang ate ni Klea? Baka boyfriend niya ‘yon?” komento ng isa pang babae. I noticed Sera shift awkwardly beside me, clearly embarrassed, but a smirk crept onto my lips. Sa totoo lang, gusto ko kapag iniisip ng mga tao na boyfriend niya ako. Kung ako lang ang masusunod, hahayaan kong isipin ng buong mundo na akin siya. Napakalaki ng school hall. Pagkapasok pa lang namin ay muli na namang napunta sa amin ang atensyon ng lahat. Umupo kami ni Sera sa i
“Hindi ka ba papasok sa school ngayon?” tanong ko.Napatitig sa akin si Klea na parang nagtataka bago napairap.“Weekend ngayon kaya walang pasok.”“Oh…” mahina kong tugon nang bigla kong mapagtanto ang pagkakamali ko. Hindi ko man lang napansin na weekend pala.“Sana makapag-day off din ako kahit isang araw lang,” I groaned as I sat down on the bed.Pagtingala ko, nakatitig pa rin sa akin si Klea nang kakaiba kaya napakunot ako ng noo.“May problema ba, Klea?” I asked in a concerned tone.Ngumiti lang siya nang pilit bago tumalikod at pumasok sa banyo. Napakunot lalo ang noo ko. Something was wrong with my little sister. I could feel it.I slipped on my slippers and walked out of the room, humming softly to myself. Hindi ko maintindihan kung bakit pero pakiramdam ko ay napakasaya ko ngayong umaga. Hindi ko mapigilan ang mapangiti. Naglakad ako papunta sa kusina at kumuha ng mansanas mula sa mesa. Halos kasabay niyon ay pumasok si Klea, suot ang isang asul na bestida.“May pupuntahan
Lutang akong pumasok sa loob ng bahay. Gusto ko sanang pumunta sa opisina pero ayokong magbigay ng dahilan para pag-usapan ako ng mga empleyado. Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang umupo sa sofa. Tumitig ako sa kawalan, hindi ko namalayang umupo sa tabi ko si Brayden.“Hey, bestie,” he snapped his fingers in front of my face, making me flinch back.“Okay ka lang ba? You seem lost… and you came back too early. Is everything alright?” he asked, concern lacing his tone.I nodded, forcing a smile, but I could see his frown deepen. He knew me better than anyone else. Alam niyang may bumabagabag sa akin kahit pilit kong itinatago.“Saan si Klea?” I asked, trying to sound casual, but I knew I failedAbala ang isip ko sa mga bagay na hindi ko maalis. A small part of me wanted to give Zayn another chance.“Nakatulog siya,” sagot ni Brayden.He stared at me, trying to read me like an open book. Nang bumaba ang tingin niya sa leeg ko. Agad ko ‘yong tinakpan. Sigurado akong may marka ni Zayn do
“Ano pa ba ang silbi ng pagbibihis?” bulong ko sa sarili bago lumabas ng kwarto.Habang naglalakad ako pababa ng hagdan, hindi ko maiwasang pagmasdan ang napakagandang tanawin sa harapan ko. The place was breathtaking. The staircase was long, and I could already feel my legs starting to ache. Nilibot ko ang paningin sa loob ng mansyon at hindi ko maiwasang humanga sa mga nakikita. Malalaki at malalapad ang mga bintana.The mansion was built with solid concrete and tall glass windows that revealed the mountains nearby. Para itong lugar kung saan maaari kang maupo nang komportable sa isang upuan habang pinagmamasdan ang magandang tanawin. A smile slowly spread across my face as I looked around. Bigla kong naisip kung ano kaya ang pakiramdam ng manirahan sa isang napakagandang mansyon na tulad nito.“Aren’t you done looking?”Napairap ako nang marinig ang pamilyar na boses bago tuluyang umakyat sa huling baitang ng hagdan papunta sa sitting room. Only then did I realize I was already sta
Napakunot ang noo ko nang hindi sinagot ni Sera ang tawag. We had a board meeting soon, and I needed her to prepare an important document. Muli kong dinial ang numero niya pero hindi pa rin sumasagot. A hint of irritation crept in as I walked toward the glass wall of my office, trying to see if Sera was at her desk. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita. Nakahiga siya sa sahig. Dali-dali akong lumabas at nagtungo sa kanyang office.“Sera!”Binuksan ko ang pinto at nakita ko siyang nakaupo sa sahig na umiiyak.“Sera,” I called again, worry tightening my chest as I quickly moved toward her.The moment I got close, she suddenly wrapped her arms around me. Saglit akong natigilan. Mahigpit siyang kumapit sa akin, isinubsob ang mukha sa aking dibdib na para bang ako lang ang natitirang sandalan niya. Dahan-dahan kong ibinalot ang mga braso sa kanya.“Hey, baby, what's the matter?” mahinahon kong tanong.Bahagya siyang umatras at tinitigan ako.“Zayn…” mahina niyang tawag bago muling yumakap nan
“Are you fvcking serious?” I yelled, staring at him while he simply looked back at me.“You are really something else,” galit na bulong ko habang naglalakad papunta sa maliit na freezer sa dining area.Kumuha ako ng malamig na tubig at agad na uminom. Muntikan ko ng maibuga ang tubig nang maramdaman ang kamay ni Zayn na pumulupot sa aking baywang mula sa likod.“W-what the hell are you doing?” kinakabahan kong tanong.Hindi sumagot si Zayn. Instead, he leaned down and gently kissed my neck. Napapikit ako nang kusa habang dumadaloy ang maliliit na kiliti sa buong katawan ko.“I just love your perfume, baby,” bulong niya bago muling dumikit ang labi sa leeg ko.Sandali akong napatigil, tinatamasa ang init ng sandaling ‘yon. But then my senses snapped back. I quickly pushed him away. Masama ko siyang tinignan bago naglakad papunta sa kwarto para magbihis.“What was that?” Napahawak ako sa aking dibdib. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso.“Ate, handa na ako para sa school. Ako n
“Late na tayo sa business date,” sabi ni Zayn habang nagmamadali kaming naglalakad papunta sa kotse. I scoffed at his tone.“Why didn’t you remind me?” dagdag niya, halatang iritado.“Excuse me? Dalawang beses kitang pinaalalahanan,” sagot ko.Mabilis na binuksan ng dalawang tauhan niya ang pinto
Nakaupo kaming lahat sa sofa habang nakatutok sa telebisyon. Ipinatong ko ang ulo sa balikat ni Brayden. Isa siyang kaibigang dapat pahalagahan. Ang taong sumuporta sa akin kahit ano pa ang mangyari. Isang taong nagmamahal at handang gawin ang lahat para sa akin. Kapag kasama ko siya, pakiramdam ko
“Huwag kang makipag-away sa school, okay?” bilin ko kay Klea.Tumango siya bago niyakap ako nang mahigpit.“Bye,” kumaway siya at tumakbo papunta sa school bus.“Tara na, Brayden,” sabi ko habang sinusubukang buksan ang pinto ng kotse, pero natigilan ako nang may dalawang sasakyan na pumasok sa com
“Sabihin mo nga, gaano ka na katagal nagtatrabaho sa kumpanya?” tanong ko kay Jeda habang naglalakad kami pabalik.Nabili ko na ang kape at diretso na kaming bumalik sa opisina.“Hmm… tatlong taon na,” sagot niya.Tumango ako. Matagal na rin ang tatlong taon.Pagdating namin malapit sa gusali ng ku







