Chapter 5: Kiss

“Go and get me some coffee,” utos niya.

I hissed under my breath and started walking toward the door while Zayn just bit his lip. Narinig ko pa siyang marahang tumawa. Hindi pa nga ako nakakapasok sa opisina na hinanda sa akin. Sinusubukan na niya ang pasenya ko.

Naglakad ako sa malaking hall kung saan napakaraming staff. Inilibot ko ang paningin sa paligid kung may coffee shop. Hindi ako marunong gumawa ng kape. Hindi ko alam kung kanino ako hihingi ng tulong. I lowered my head shyly when I noticed people staring at me with hatred. Sa totoo lang, mga babae ang tumitig sa akin ng masama habang ang mga lalaki naman ay may mapang-akit na tingin na nagpapakilabot sa balat ko. May nakita akong babaeng nakaupo sa mesa kaya lumapit ako.

“Hi,” I said politely, forcing a smile.

Sinamaan ako nito ng tingin kaya napalunok ako.

“Uh… alam mo ba kung nasaan ang coffee shop?” tanong ko.

She hissed and pushed past me.

“Nakakapagtaka kung ano ang nakita ng boss sa kanya at nag-effort pa itong gawing mas maganda ang opisina niya kaysa sa amin,” bulong nito habang papalayo.

Kumunot ang noo ko. Kaya ba sila nagagalit dahil do'n? Hindi ko naman kasalanan kung pinaganda ni Zayn ang office ko.

“Isa lang siyang malanding babae. Matatanggal din ‘yan gaya ng iba,” sabi pa ng isa pang babae kaya lalo akong napayuko.

“Hey.”

I felt someone touch my shoulder. Napalingon ako at nakita ko ang isang babaeng nakangiti sa akin.

“H-hi,” I replied, faking a smile.

Napangiti siya nang bahagya.

“You don’t have to pretend you’re okay. At saka, huwag mong pansinin ang sinasabi nila. Naiinggit lang sila kasi mas maganda ang opisina mo kaysa sa amin, kahit sa mga dating secretary,” sabi niya.

I scoffed, slightly annoyed. Gano'n ba talaga kaganda ang office ko para kainisan nila ako nang ganito?

“My name is Jeda, by the way,” nakangiti niyang sabi.

“I’m Sera,” I replied, and we both smiled at each other.

“Tara, alam ko kung nasaan ang coffee shop. It’s just a few miles away from here.” Marahan akong hinatak ni Jeda palabas.

Halos umabot ng isang oras bago ako nakabalik sa office ni Zayn.

“Here is the coffee,” I said, dropping it on the table.

Nang tangkain ko ng umalis, hinila niya ako pabalik. Napasinghap ako sa gulat.

“Z-zayn...”

“Why were you late?” bulong niya habang yakap ang baywang ko mula sa likod dahilan para manginig ako.

“I… I didn’t know where the coffee shop was at first, but a girl showed me,” nakayukong sagot ko.

Takot na takot talaga ako sa kanya.

Hinarap niya ako at inupo sa mesa bago pumwesto sa pagitan ng mga binti ko. Napasinghap ako at sinubukan siyang itulak palayo pero gaya ng dati, wala ring nangyari.

“You look so beautiful, Sera,” he whispered and tried to kiss my lips. Pero may ginawa akong hindi niya inaasahan.

I slapped him. Biglang tumahimik ang paligid. Tanging mahihinang usapan sa malayo ang maririnig. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko ang ginawa.

“I’m sorry, Z-zayn. I didn’t mean to do it,” sabi ko habang nanginginig sa takot, samantalang nakatitig lang siya sa akin nang walang emosyon.

Sinubukan ko lang ipagtanggol ang sarili, pero kakaiba ang takot na nararamdaman ko. Tatalon na sana ako pababa ng mesa pero hinablot niya ang damit ko at muntik pang mapunit ang butones. Nanlaki ang mga mata ko at pilit tinatanggal ang kamay niya.

“If you think that will stop me from kissing you, then you must be very silly,” he said, pulling me closer.

Sinubukan niya ulit akong halikan pero tinakpan ko ang bibig. Pilit niyang inaalis ang kamay ko. Whatever he was planning to do, I was determined never to let him.

Tinulak ko siya nang buong lakas at halos kasabay niyon ay bumukas ang pinto. Lumitaw ang babaeng nakita ko kanina. Nanlaki ang mata niya nang makita ang posisyon namin ni Zayn. Agad siyang tumalikod. Mabilis akong tumalon pababa ng mesa at tinapunan ng masamang tingin si Zayn pero kinindatan lamang ako ng lokong lalaki.

Lumabas ako ng opisina, binalewala ang mga titig ng hindi ko kilalang babae. I placed my hand on my chest as I stepped outside.

Isang malaking pagkakamali ang nagawa ko noon. Ang mahulog kay Zayn at makipagrelasyon sa kanya. Nagdulot ‘yon ng matinding trauma sa akin. Hinding-hindi ko na hahayaang gamitin niya ulit ako.

I turned sideways when I saw my office. Napakalapit nito sa kanya at ang mas masama pa, parehong salamin ang dingding ng mga opisina namin kaya kitang-kita namin ang isa’t isa. Through the glass, I could see inside his office, and it was beautiful. Marahan kong binuksan ang pinto at pumasok. Nanlaki ang mga mata ko.

“Wow,” bulong ko habang nililibot ang tingin.

Sobrang ganda ng opisina. May dark walnut na estante ng libro sa buong kaliwang dingding. May leather sofa na may balahibong kumot na nakasabit sa likod at isang Indian blanket na nakapatong sa braso. Sa kabilang dingding ay may malaking fireplace at mantel na nangingibabaw sa gitna na may mga bookshelf sa magkabilang gilid. Sa ibabaw ng mantel ay may dalawang antigong orasan at isang painting ng tatlong jazz musicians.

May telebisyon sa estante sa kanan. In front of it stood an upright piano and bench in dark walnut. Sa pagitan ng mesa ko at ng piano ay may dobleng pinto papunta sa patio. On this side of the door stood a large walnut desk, rather imposing, with glass over the top. Ang upuan ay captain-style na may gulong at leather na sandalan. To my left, behind me, was another bookshelf with a matching file cabinet beside it.

Hindi pa rin makapaniwala sa ganda ng nakikita ko. Lumingon ako at nagtama ang mga mata namin ni Zayn. Nakatayo siya malapit sa salamin at nakatitig sa akin. Napalunok ako at dahan-dahang tumalikod para iwasan ang tingin niya.

“Bakit ba kailangan pa nating magkita nang ganito?” bulong ko sa sarili.

Inis na inis ako. Nakakairita na siyang makita ngayon. Naalala ko ang mga panahong hindi ako mapakali kapag hindi ko nakikita ang mukha niya. Pero ngayon, naiirita na lang ako.

Sinamaan ko siya ng tingin bago umupo sa couch. Almost immediately, the telephone rang. Napalingon ako sa salamin at nakita ko siyang may hawak ding telepono habang nakangisi sa akin. Siya ang tumatawag. Napabuntong-hininga ako at sinagot ‘yon.