KABANATA 7: BAGONG MISYON

Napakabigat ng aking dibdib habang mahigpit kong hawak ang malamig na hawakan ng p***o. Sa kabilang panig nito ay naririnig ko ang garalgal na paghinga ni Jax, kasabay ng nakatatakot na ungol ng nilalang na pilit siyang hinihila pababa ng hagdanan.

“Ate! Tulungan mo ako!”

Nang marinig ko ang sigaw ng aking kapatid, tila may kung anong sumabog sa aking dibdib. Hindi ko kayang mawala sa akin si Jax. Hindi ko rin hahayaang mapahamak si Kai matapos ang lahat ng pinagdaanan namin.

Buong lakas kong itinulak ang p***o.

Tumambad sa akin ang nakapangingilabot na tanawin. Nakakapit si Jax sa riles ng hagdanan habang nakahawak sa kaniyang binti ang isang nilalang. Halos mawalan na siya ng lakas, at ilang sandali na lamang ay tuluyan na siyang mahihila pababa.

Wala akong panahon para magdalawang-isip.

Mabilis kong sinuri ang paligid hanggang sa mapansin ko ang isang mabigat na martilyong nakahandusay sa sahig. Agad ko itong pinulot at buong lakas na ibinato sa binti ng nilalang.

Tumama ang martilyo. Napabitaw ito kay Jax at napasubsob sa sahig habang naglalabas ng nakabibinging ungol.

“Tumayo ka! Bilis!” sigaw ko.

Agad kong hinawakan ang braso ni Jax at hinila siya palayo.

“Ate, may iba pa sila!” hingal niyang sabi.

“Alam ko. Hanapin mo si Kai at manatili kayong dalawa sa likuran ko. Huwag kayong hihiwalay sa akin!”

Hindi na siya sumagot. Mabilis niyang hinanap si Kai na noon ay nakatayo sa may pintuan, nanginginig at halos hindi makapagsalita.

Ngunit bago pa kami makalayo, may narinig akong mabibigat na yabag mula sa madilim na pasilyo.

Isa pang nilalang ang lumitaw.

Mas matangkad ito kaysa sa una. Kulay abo at luntian ang balat nito, mapuputi ang mga mata, at mahahaba ang mga kuko na tila kayang dumurog ng laman sa isang hampas. Hindi ito basta naglalakad nang walang direksiyon. Sa halip, maingat nitong sinusuri ang paligid na para bang pinag-aaralan nito ang aming mga galaw.

Lalong sumikip ang aking dibdib.

May kakaiba sa nilalang na ito.

Hindi lamang ito malakas. Mukha rin itong marunong maghintay ng tamang pagkakataon upang umatake.

Dahan-dahan akong umatras habang naghahanap ng maaaring gamiting sandata. Sa tabi ng sirang kabinet ay may mahabang bakal na nakahandusay sa sahig. Agad ko itong dinampot at mahigpit na hinawakan.

Naalala ko ang mga aral ng aking ama, isang beteranong sundalo.

Huwag mong hayaang pangunahan ka ng takot. Pag-aralan mo ang kalaban. Hanapin ang kahinaan nito. At kapag kumilos ka, huwag kang mag-aksaya ng lakas.

Huminga ako nang malalim.

Nang biglang sumugod ang nilalang, mabilis akong yumuko upang makaiwas sa malalakas nitong bisig. Humampas ang mga kuko nito sa dingding at nagkalat ang mga tipak ng semento.

Sinamantala ko ang pagkakataon upang sipain ang likod ng tuhod nito.

Napayuko ang nilalang, kaya buong lakas kong hinampas ng bakal ang tagiliran nito. Napaatras ito, ngunit hindi tuluyang bumagsak.

Mabilis itong lumingon sa akin.

Bago ko pa maiangat muli ang aking sandata, dumamba ito at tinangkang kagatin ako. Itinaas ko ang aking bisig upang harangan ang leeg nito, ngunit halos maubos ang lakas ko sa pagpigil sa bigat ng katawan nito.

“Ate Elara!” sigaw ni Kai.

“Lumayo kayo!”

Pilít kong itinulak palayo ang nilalang. Habang nagpupumiglas ito, may napansin akong malalim na sugat sa batok nito. Hindi pa lubusang naghihilom ang sugat, at tila iyon ang bahaging pinoprotektahan nito sa bawat galaw.

Iyon ang kahinaan nito.

Hinintay kong bahagyang lumuwag ang pagkakahawak nito. Pagkatapos ay iniikot ko ang aking katawan upang makawala, saka buong lakas na itinusok ang dulo ng bakal sa sugat sa batok nito.

Nanginginig ang katawan ng nilalang.

Bumagsak ito sa sahig at hindi na muling gumalaw.

Napaatras ako habang hinihingal. Nanginginig ang aking mga kamay, at halos hindi ko na maramdaman ang mga daliri ko sa sobrang higpit ng pagkakahawak sa bakal.

Ngunit hindi pa tapos ang aming paghihirap.

Biglang yumanig ang buong gusali.

May malakas na kalabog na nagmula sa ilalim ng sahig. Sunod-sunod na lumitaw ang mga bitak sa semento, at ang ilang bahagi ng pasilyo ay nagsimulang gumuho.

“Ate! Bumibigay na ang sahig!” sigaw ni Kai.

Nang tumingin ako sa paligid, nakita kong lumalaki ang mga bitak at unti-unting lumulubog ang bahaging kinaroroonan namin.

“Tumakbo kayo! Huwag kayong lilingon!”

Hinawakan ko ang kamay ni Kai habang si Jax ay tumakbo sa aming likuran. Mabilis kaming nagtungo sa hagdanan at bumaba, nilalaktawan ang ilang baitang habang patuloy na yumanig ang gusali.

Sa bawat hakbang, naririnig namin ang pagbagsak ng mga tipak ng semento sa aming likuran.

Sa wakas, nakalabas din kami.

Ngunit hindi kami sinalubong ng kaligtasan.

Sa halip, isang lungsod na tila tuluyan nang nilamon ng kapahamakan ang bumungad sa amin.

Ang mga sasakyan ay nagkalat sa kalsada. May mga bahay na nasusunog, at ang mga gusali ay nagmistulang mga katawang sugatan dahil sa mga bitak at pagkawasak. Sa malayo ay maririnig ang mga sigaw ng mga taong naghahanap ng tulong.

At sa gitna ng lahat ng iyon, naglalakad ang napakaraming nilalang.

Hindi ko na mabilang ang mga ito.

May ilan sa mga bangketa, mayroon sa pagitan ng mga sasakyan, at mayroon ding papalapit mula sa magkabilang dulo ng kalsada. Mabagal man ang kanilang pagkilos, malinaw na unti-unti kaming napapaligiran.

“Ate, saan tayo pupunta?” mahinang tanong ni Jax.

Wala akong maisagot.

Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, hindi ko makita ang susunod naming hakbang.

Pagkatapos ay napansin ko ang isang natanggal na takip ng kanal sa gilid ng kalsada. Makitid ang bunganga nito, ngunit sapat upang makalusot kaming tatlo.

“Doon tayo,” bulong ko. “Bumaba kayo. Huwag kayong gumawa ng ingay.”

Naunang bumaba si Jax at agad na inalalayan si Kai. Sumunod ako, ngunit bago pa tuluyang makapasok ang aking paa sa bunganga ng kanal, naapakan ko ang isang matulis na bubog.

Napasinghap ako.

Matinding kirot ang gumapang mula sa aking kanang paa, ngunit kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang sigaw. Hindi ko maaaring ipaalam sa mga nilalang ang aming kinaroroonan.

“Ate, nasaktan ka ba?” tanong ni Kai mula sa ibaba.

“Wala ito. Magpatuloy ka.”

Hindi iyon totoo, ngunit wala akong ibang pagpipilian.

Maingat akong bumaba at hinila ang takip upang maisara ang bunganga. Pagkatapos ay sinundan ko ang dalawa sa madilim at makipot na lagusan.

Mabaho ang hangin. Basa ang mga dingding, at ang bawat hakbang ay sinasabayan ng tunog ng tumutulong tubig. Halos wala kaming makita, kaya ginamit namin ang kaunting liwanag na nanggagaling sa maliliit na siwang sa kisame.

Ilang minuto kaming naglakad hanggang sa makarating kami sa isang mas malawak na lagusan.

Sa dulo nito ay may pintuang bakal.

May kakaibang marka sa gitna ng p***o, at sa gilid nito ay may maliit na ilaw na kumikislap.

“Ate, sa palagay mo ba ay may tao sa kabila?” tanong ni Jax.

“Hindi ko alam. Pero wala na tayong ibang mapupuntahan.”

Maingat kong itinulak ang p***o.

Bumukas iyon patungo sa isang mahabang pasilyong maliwanag at malinis kumpara sa madilim na lagusan na pinanggalingan namin. May mga karatulang nakasabit sa dingding na nagpapakitang bahagi ito ng isang malaking ospital sa aming lungsod.

Nagtaka ako.

Bakit may lihim na lagusan sa ilalim ng ospital? At bakit tila walang sinumang nagbabantay sa pasukan?

Hindi ko pa man lubusang nasusuri ang paligid ay biglang may malakas na putok na umalingawngaw.

Isang sisidlang metal ang bumagsak sa sahig.

Mula rito ay kumalat ang makapal na usok na mabilis na pumuno sa pasilyo.

“Takpan ninyo ang inyong mga ilong!” sigaw ko.

Ngunit huli na.

Naramdaman kong nanghina ang aking mga tuhod. Naging mabigat ang aking mga talukap, at unti-unting lumabo ang aking paningin.

“Ate Elara!”

Iyon ang huling narinig ko bago tuluyang lamunin ng kadiliman ang aking kamalayan.

---

Nang imulat ko ang aking mga mata, puting kisame ang una kong nakita.

Nakahiga ako sa isang malambot na kama sa loob ng maliit ngunit malinis na silid. May mahinang ilaw sa sulok, at malamig ang hanging nagmumula sa isang aparatong nakakabit sa dingding.

Ilang sandali akong hindi gumalaw habang pilit inaalala ang nangyari.

Ang kanal. Ang lihim na pasilyo. Ang usok.

Bigla akong napabangon.

“Sina Jax at Kai!”

Agad kong inalis ang kumot at sinuri ang aking katawan. Nakasuot ako ng malinis na damit, at maayos na nakabenda ang aking kanang paa. Hindi na gaanong masakit ang sugat, ngunit may kakaibang bigat sa aking dibdib.

Pagkatapos ay may naramdaman akong maliit at matigas na bagay sa ilalim ng balat ng aking leeg.

Napahawak ako roon.

May nakabaong munting aparato sa aking batok.

Nanlamig ang aking mga daliri.

Hindi iyon naroon bago ako mawalan ng malay.

Sino ang naglagay nito sa akin? Bakit nila ako ginamot ngunit may ikinabit na bagay sa aking katawan? At higit sa lahat, ano ang layunin nito?

Sinubukan kong kapain ang paligid nito, ngunit wala akong makita o maramdamang anumang maaaring gamitin upang alisin iyon.

Hindi ko alam kung pampasubaybay ba iyon o may ibang layunin.

Ang tanging alam ko, hindi ako ligtas.

Tumayo ako at maingat na binuksan ang p***o. Tahimik ang pasilyo sa labas. Walang nars, walang doktor, at walang taong maaaring tanungin.

Sa halip, may mga nilalang na naglalakad sa malayo.

Mabilis akong nagtago sa likod ng isang kabinet.

Hindi sila katulad ng mga nakita ko sa kalsada. Maingat ang kanilang mga galaw, at paminsan-minsan ay humihinto sila upang suriin ang mga silid. May ilan pang tila sumusunod sa isang tiyak na direksiyon.

Pinilit kong kontrolin ang aking paghinga.

Kailangan kong mahanap sina Jax at Kai bago pa may mangyaring masama sa kanila.

Dahan-dahan akong lumabas sa aking pinagtataguan at sumunod sa mga anino sa gilid ng pasilyo. Naalala ko ang mga itinuro sa akin ng aking ama: huwag gumawa ng hindi kailangang ingay, huwag magmadali kung hindi kailangan, at laging alamin kung saan ka maaaring tumakas.

Nakarating ako sa isang sangandaan.

Sa kaliwa ay may hagdanang patungo sa ibabang palapag. Sa kanan naman ay isang pintuang may nakasulat na babala.

Bago ako makapili ng daan, may narinig akong mga yabag.

Hindi mabibigat na yabag ng mga nilalang.

Mabilis, maingat, at magkakasabay ang mga iyon.

May mga tao sa paligid.

Nagtago ako sa likod ng isang bukas na p***o at sumilip.

Tatlong nilalang ang lumitaw mula sa dulo ng pasilyo. Mas mabilis silang kumilos kaysa sa mga nauna kong nakalaban. Ang isa ay may mahabang mga braso, samantalang ang dalawa ay halos hindi gumagawa ng ingay habang naglalakad.

Ngunit ang higit na nakapangingilabot ay ang paraan ng kanilang pagtingin sa paligid.

Para silang naghahanap ng isang partikular na tao.

At nang tumingin ang isa sa direksiyon ko, biglang huminto ang lahat.

Napaatras ako.

Nakita nila ako.

Tumakbo ako patungo sa hagdanan, ngunit may dalawang nilalang na lumitaw sa magkabilang panig ng pasilyo. Wala akong sandata. Wala akong mapagtataguan. At sa likuran ko ay may isa pang nilalang na mabilis na lumalapit.

Napapaligiran na ako.

Mahigpit kong kinuyom ang aking mga kamay at pilit na naghanap ng daan upang makalabas.

Ngunit sa halip na agad akong lapain, dahan-dahang lumapit ang pinakamalaking nilalang. Itinigil nito ang paggalaw sa harapan ko at ikiniling ang ulo na para bang sinusuri ang aking mukha.

Pagkatapos ay itinaas nito ang isang mahaba at matulis na kuko.

Hindi sa aking dibdib.

Hindi sa aking mukha.

Kundi sa mismong bahaging kinaroroonan ng aparatong nakabaon sa aking batok.

Nang dumampi ang malamig nitong kuko sa aking balat, biglang umilaw ang isang maliit na pulang ilaw sa ilalim nito.

Kasabay niyon ay umalingawngaw ang isang tinig mula sa mga nakatagong tagapagsalita sa kisame.

“Natagpuan na ang hinahanap namin. Simulan ang ikalawang yugto.”

Napatigil ako sa paghinga.

Ikalawang yugto?

Ano ang ibig nilang sabihin?

Bago pa ako makapagtanong, may narinig akong boses mula sa likuran ng mga nilalang.

“Dalhin siya sa silid-pagsubok. Buhay na buhay siya dapat.”

Nakilala ko ang tinig na iyon.

Tao iyon.

At ang sumunod nitong sinabi ang tuluyang nagpatigil sa aking mga iniisip.

“Siya ang unang nakaligtas na nagpakita ng ganitong pagbabago.”

Pagbabago?

Ano ang nangyayari sa aking katawan?

At bakit tila alam nila ang lahat tungkol sa akin?

Habang mahigpit akong hinahawakan ng mga nilalang, isang bagay lamang ang paulit-ulit na umalingawngaw sa aking isip.

Kailangan kong mahanap sina Jax at Kai.

Ngunit paano ko sila maililigtas kung ako mismo ay hindi ko na alam kung sino ang tunay na kalaban?

At sa ilalim ng aking balat, nagsimulang kumislap ang pulang ilaw ng aparatong hindi ko kailanman hiniling na ikabit sa akin.