KABANATA 8: LASER

Nang marinig ko ang sunod-sunod na kaluskos sa dulo ng pasilyo, agad akong napahinto.

Mabibigat ang mga yabag na iyon, at hindi katulad ng mga nilalang na nakasalubong ko noon. Kasabay ng mga ito ang malalim na ungol na tila nagmumula sa isang lalamunang hindi na maituturing na sa tao.

Agad akong nagtago sa likod ng isang malaking aparador. Pinilit kong pigilan ang aking paghinga habang mahigpit na nakahawak sa isang maliit na bakal na napulot ko sa sahig.

Palapit nang palapit ang mga yabag.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Bawat hakbang ay nagpapabilis sa tibok ng aking puso. Hindi ko alam kung ilan ang mga nilalang na paparating, ngunit alam kong hindi ko kayang harapin ang mga ito nang sabay-sabay.

Hindi pa ako maaaring mamatay.

Hindi hangga't hindi ko nahahanap sina Jax at Kai.

Sila ang dahilan kung bakit patuloy akong lumalaban sa gitna ng bangungot na ito. Hindi ko alam kung ligtas pa ba sila o kung nasaan sila ngayon, ngunit ayokong isipin na tuluyan ko na silang mawawala.

Nang marinig kong papalapit na ang mga yabag sa aking pinagtataguan, dahan-dahan akong sumilip. Dalawang anino ang nakita kong gumagalaw sa kabilang dulo ng pasilyo.

Hindi ko na hinintay na makita ang kanilang mga mukha.

Mabilis akong tumakbo sa kabilang direksiyon. Maingat akong umiwas sa mga kalat at sirang kagamitang nakahambalang sa daan. Hindi ko alintana ang sakit ng aking mga paa. Ang tanging nasa isip ko ay makalayo bago nila ako matuklasan.

Pagliko ko sa isang makitid na pasilyo, napansin ko ang isang pintuang halos matakpan na ng alikabok. Wala itong karatula, at tila matagal nang hindi ginagamit.

Wala na akong ibang mapagpipilian.

Itinulak ko ang p***o at pumasok sa loob. Agad ko itong isinara at naghanap ng anumang maaaring ipangharang. Nakakita ako ng mahabang bakal sa tabi ng dingding at isiniksik iyon sa hawakan.

Huminga ako nang malalim.

Sa wakas, maaari na akong magpahinga kahit sandali.

Ngunit bago pa ako makabawi ng lakas, biglang nagliwanag ang sahig sa ilalim ng aking mga paa.

Napaatras ako.

Mula sa ilalim ng makapal na alikabok ay unti-unting lumitaw ang mga guhit na kulay bughaw. Nagdurugtong-dugtong ang mga ito hanggang sa makabuo ng isang masalimuot na hugis na tila bahagi ng isang sinaunang makinang nakabaon sa sahig.

Biglang umalingawngaw ang isang matinis na babala.

Napahawak ako sa aking mga tainga.

Ano na naman ito?

Bago pa ako makahanap ng sagot, anim na pulang sinag ang biglang lumitaw sa magkabilang panig ng silid. Mabilis na gumalaw ang mga ito, tumatawid sa aking dinaraanan na para bang may di-nakikitang kamay na kumokontrol sa bawat galaw.

Mga laser.

Hindi ko alam kung sino ang gumawa ng ganitong sistema, ngunit malinaw sa akin na hindi ito basta palamuti lamang. Ang bawat sinag ay maaaring makapinsala nang malubha sa sinumang mahagip nito.

Napatingin ako sa pintuang pinasukan ko.

Nasa likuran ko ang mga nilalang, at nasa harapan ko naman ang isang silid na tila ginawa upang bitagin ang sinumang magtatangkang dumaan.

Napakagat ako sa aking labi.

Kailangan kong makatawid.

Naalala ko ang mga pagsasanay na itinuro sa akin ng aking ama noong bata pa ako. Palagi niyang sinasabi na hindi sapat ang lakas upang malampasan ang isang panganib. Mas mahalaga ang kakayahang magmasid, umunawa, at kumilos sa tamang sandali.

Huwag mong hayaang pangunahan ka ng takot, madalas niyang sabihin. Kapag nanaig ang takot, mawawala ang kakayahan mong mag-isip.

Pumikit ako sandali at pinakalma ang aking sarili.

Pagmulat ko, pinagmasdan ko ang mga sinag. May tiyak na pagitan ang bawat galaw. May mga sandaling nagsasalubong ang dalawa, at may pagkakataong nagkakaroon ng maliit na puwang sa pagitan ng mga ito.

Hindi man ako lubos na sigurado sa aking nakikita, iyon lamang ang pagkakataong mayroon ako.

Naghintay ako.

Nang bumukas ang puwang sa aking harapan, yumuko ako at mabilis na dumaan sa ilalim ng unang sinag. Agad akong tumagilid upang makaiwas sa ikalawa.

Muntik nang mahagip ng ikatlong sinag ang aking balikat, ngunit naitukod ko ang aking kamay sa sahig at nakalusot sa makitid na puwang.

Hindi ako huminto.

Tumalon ako sa isang mababang bahagi ng sahig, umiwas sa ikaapat na sinag, at mabilis na umikot nang makita kong papalapit ang ikalima.

Pagdating sa huling sinag, halos hindi ko na maramdaman ang aking mga binti sa sobrang pagod.

Ngunit hindi ako sumuko.

Sa huling pagkakataon, yumuko ako at tumawid sa puwang bago muling nagliwanag ang pulang sinag sa aking likuran.

Nang marating ko ang kabilang panig, agad akong napaluhod. Hingal na hingal ako, nanginginig ang aking mga kamay, at tila sasabog ang aking dibdib sa lakas ng tibok ng aking puso.

Ngunit buhay ako.

Nakalampas ako sa anim na sinag nang hindi nasusugatan.

Ilang sandali akong nanatili sa sahig bago ko napansing unti-unting namamatay ang liwanag sa paligid. Kasabay nito, may mahinang ugong na nagmula sa kabilang dingding.

Dahan-dahang bumukas ang isang lihim na lagusan.

Tumayo ako at maingat na pumasok dito. Madilim ang loob, ngunit may maliliit na ilaw sa dingding na nagsisilbing gabay sa aking paglalakad.

Makalipas ang ilang sandali, nakarating ako sa isang mas malaking silid.

Hindi ito katulad ng mga silid na nadaanan ko sa ospital. Maayos ang pagkakaayos ng mga kagamitan, at may mga kabinet na puno ng iba't ibang kasangkapan. Sa isang sulok ay may mga kahong nakasalansan, samantalang sa kabilang panig ay may mga lalagyang metal.

Para itong isang lihim na imbakan.

Maingat kong siniyasat ang paligid. Nang matiyak kong walang gumagalaw, nagtungo ako sa isang kabinet na bahagyang nakabukas.

Natigilan ako sa aking nakita.

Mga baril, kutsilyo, at mahahabang bakal ang laman nito.

Hindi ko alam kung bakit naroon ang mga sandatang iyon, ngunit hindi na iyon mahalaga sa ngayon. Sa mundong puno ng mga halimaw, maaaring ang pagkakaroon ng sandata ang magtakda kung mabubuhay ako o mamamatay.

Kumuha ako ng isang baril na akma sa aking mga kamay. Sinuri ko ito ayon sa kaalamang natutuhan ko noon at tiniyak na kaya ko itong gamitin kung kakailanganin. Kumuha rin ako ng ilang ekstrang bala at isinilid ang mga ito sa aking bulsa.

Bago ako lumabas, napansin ko ang isang papel sa ibabaw ng mesa. May nakaguhit ditong mahabang lagusan at isang simbolong kahawig ng riles ng tren.

Itinago ko ang papel sa aking bulsa.

Maaari ko itong suriin kapag ligtas na ako.

Pagbukas ko ng p***o, tatlong nilalang ang biglang sumugod sa akin.

Wala akong panahon upang mag-isip.

Itinutok ko ang baril at pinaputukan ang unang nilalang. Bumagsak ito sa sahig, ngunit agad namang sumunod ang ikalawa. Umatras ako habang nagpapaputok, pilit na pinipigilan ang mga ito na makalapit.

Nang bumagsak ang ikalawa, patuloy pa ring sumugod ang huli.

Nanginginig ang aking mga daliri, ngunit hindi ako nag-atubili. Muli akong nagpaputok hanggang sa tuluyan itong bumagsak.

Biglang natahimik ang paligid.

Nanatili akong nakatutok sa mga nilalang, naghihintay kung may isa pang tatayo. Nang matiyak kong hindi na sila gagalaw, ibinaba ko ang baril at napasandal sa dingding.

Hindi ko gustong pumatay, ngunit sa mundong ito, maaaring buhay ko ang kapalit ng bawat pag-aatubili.

Pinunasan ko ang pawis sa aking noo.

Kailangan kong magpatuloy.

Kailangan kong mahanap sina Jax at Kai.

Ngunit bago pa ako makalayo, nakaramdam ako ng kakaibang panginginig sa sahig.

Kasunod nito ay isang malalim na ungol.

Dahan-dahan akong lumingon.

Mula sa pinakamadilim na bahagi ng pasilyo ay lumitaw ang isang nilalang na mas matangkad kaysa sa lahat ng nakita ko. Malapad ang mga balikat nito, at ang balat nito ay tila nababalutan ng matigas na bakal. Matingkad na pula ang mga matang nakatitig sa akin.

Hindi ito nagmamadali.

Bawat hakbang nito ay mabigat, ngunit may kakaibang kapanatagan sa kilos nito, na para bang alam nitong wala akong matatakasan.

Napaatras ako.

Ano ito?

Bakit mas matibay ang katawan nito kaysa sa mga nauna kong nakalaban?

Itinaas ko ang baril at pinaputukan ito nang sunod-sunod.

Ngunit sa halip na bumagsak, tumalbog lamang ang mga bala sa matigas nitong katawan. May ilang tumama sa dingding, ngunit wala akong nakitang anumang palatandaang nasaktan ito.

Nanlaki ang aking mga mata.

Hindi maaari.

Paano ko ito matatalo kung hindi man lamang tinatablan ng aking mga bala?

Bago pa ako makapag-isip ng ibang paraan, bigla itong sumugod.

Napakabilis nito.

Hindi ko na nagawang umiwas nang tuluyan. Sa isang malakas na hampas, nawala sa aking mga kamay ang baril. Lumipad ito sa kabilang panig ng silid at sumabit sa isang kawad sa dingding.

Sinubukan kong abutin iyon, ngunit huli na ang lahat.

Naramdaman ko ang napakalakas nitong kamay sa aking leeg. Sa isang iglap, iniangat ako nito mula sa sahig.

Napahawak ako sa bisig nito habang pilit na kumakawala.

Hindi ako makahinga nang maayos.

Ang aking mga paa ay hindi na umaabot sa sahig, at unti-unting nanghihina ang aking mga kamay. Inilapit ako nito sa mukha nito, at nakita ko ang hanay ng matutulis nitong ngipin.

Napuno ng takot ang aking dibdib.

Hindi. Hindi rito.

Hindi ko maaaring hayaang dito magtapos ang lahat.

Hindi ko pa nakikita sina Jax at Kai. Hindi ko pa alam kung ano ang nangyari sa aming pamilya. Hindi ko pa natutupad ang pangakong binitiwan ko sa aking sarili.

Pinilit kong kumawala, ngunit tila bakal ang kapit nito.

Sa sandaling iyon, may kakaibang init akong naramdaman sa aking dibdib.

Sa una ay banayad lamang iyon, na para bang may maliit na apoy na biglang nagising sa loob ko. Ngunit sa ilang saglit, mabilis itong kumalat sa aking mga braso at binti.

Naramdaman kong bumabalik ang lakas sa aking katawan.

Hindi ko maipaliwanag kung ano ang nangyayari. Wala akong maalalang pagsasanay na nagturo sa akin ng ganito. Wala rin akong ideya kung bakit biglang nagbago ang aking pakiramdam.

Ngunit alam kong iyon lamang ang pagkakataon ko.

Buong lakas kong hinawakan ang bisig ng nilalang at itinulak iyon palayo sa aking leeg.

Sa hindi ko inaasahan, bahagyang lumuwag ang pagkakahawak nito.

Sinamantala ko ang pagkakataon upang kumawala.

Bumagsak ako sa sahig at napahawak sa aking leeg, pilit na hinihingal. Masakit ang aking katawan, ngunit mas malakas ang pagnanais kong mabuhay.

Muli akong tumayo.

Nakatitig sa akin ang nilalang. Bahagya itong nag-angat ng ulo, na para bang nagtataka kung paano ako nakawala.

Hindi ko rin alam ang sagot.

Ngunit wala akong panahon upang hanapin iyon.

Alam kong hindi ko ito matatalo sa pamamagitan ng lakas lamang. Kailangan kong humanap ng paraan upang magamit ang kahinaan nito laban dito.

Mabilis kong siniyasat ang paligid.

Nakita ko ang baril na nakasabit sa kawad, ngunit napakalayo nito. Sa tabi ng dingding ay may isang mahabang bakal na nahulog mula sa sirang estante.

Iyon ang tanging sandatang maaari kong gamitin.

Naghintay ako hanggang sa muling gumalaw ang nilalang.

Nang sumugod ito, tumakbo rin ako patungo rito.

Marahil ay inakala nitong tuluyan na akong nawalan ng katinuan, sapagkat hindi nito inaasahang sasalubungin ko ang pag-atake nito. Sa huling sandali, yumuko ako at dumaan sa tagiliran nito.

Naramdaman kong halos mahagip ng kamay nito ang aking likod, ngunit nakaiwas ako.

Agad kong dinampot ang mahabang bakal.

Paglingon nito upang habulin ako, buong lakas kong itinulak ang dulo ng bakal sa bahaging hindi gaanong nababalutan ng matigas nitong balat.

Umalingawngaw ang isang malakas na ungol.

Napaatras ang nilalang, at sa unang pagkakataon ay nakita kong tila nasaktan ito.

Ngunit hindi pa tapos ang laban.

Muli itong humarap sa akin. Kahit nanginginig na ang aking mga braso, hindi ko binitiwan ang bakal. Patuloy akong umiwas sa mga pag-atake nito, naghihintay ng pagkakataong makalapit nang hindi nito maaabot.

Nang mawalan ito ng balanse, sinamantala ko ang sandali upang muling itulak ang bakal at pigilan itong makalapit.

Bumagsak ito sa sahig.

Nanatili akong nakatayo sa di-kalayuan, hingal na hingal at hindi makapaniwala sa nangyari. Ilang sandali akong naghintay, ngunit hindi na ito muling gumalaw.

Dahan-dahan kong ibinaba ang bakal.

Nailigtas ko ang aking sarili.

Ngunit sa halip na makaramdam ng ginhawa, mas marami pang tanong ang bumagabag sa akin.

Ano ang kakaibang lakas na dumaloy sa aking katawan?

Bakit tila mas matibay ang nilalang na iyon kaysa sa iba?

At higit sa lahat, ano ang tunay na nangyayari sa ospital na ito?

Bigla kong naalala ang papel na kinuha ko sa lihim na imbakan. Muli ko itong inilabas at sinuri ang guhit. May mahabang lagusan sa ilalim ng gusali na nagtatapos sa isang simbolo ng riles ng tren.

Kung tama ang aking hinala, maaaring may daan palabas sa ilalim ng ospital.

Agad akong nagpatuloy sa paglalakad.

Habang lumalayo ako, lalong lumalamig ang hangin. Ang mga dingding ay unti-unting napalitan ng mga lumang bakal at malalaking tubong umaabot hanggang sa kisame. Paminsan-minsan ay may tumutulong tubig mula sa mga sirang tubo, at ang tunog nito ay umaalingawngaw sa mahabang lagusan.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang isang malakas na ugong.

Huminto ako at napatingin sa unahan.

Riles ng tren.

Nang marating ko ang dulo ng lagusan, bumungad sa akin ang isang malawak na daanan sa ilalim ng lupa. May mga ilaw sa gilid nito, ngunit marami ang patay na kaya halos hindi ko makita ang kabuuan ng lugar.

At pagkatapos ay nakita ko iyon.

Isang tren.

Mabilis itong paparating mula sa malayong bahagi ng riles. Palakas nang palakas ang ugong nito, habang ang dalawang ilaw sa unahan ay tumatagos sa kadiliman.

Napatingin ako sa magkabilang panig.

Walang malinaw na daan upang makatawid. Sa likuran ko ay ang lagusang pinanggalingan ko, at sa harapan ko naman ay ang tren na mabilis na lumalapit.

Muli kong naramdaman ang matinding pagod.

Halos hindi ko na maigalaw ang aking mga binti. Bawat hakbang ay nangangailangan ng lakas na halos wala na akong maibigay.

Ngunit hindi ako maaaring manatili roon.

Kung magdadalawang-isip ako, baka wala na akong pagkakataong makaalis.

Pinilit kong tumakbo patungo sa gilid ng plataporma. Lumalakas ang hangin, at ang ilaw ng tren ay lalo pang lumiliwanag sa aking paningin.

Ilang saglit na lamang.

Sa huling sandali, tumalon ako patungo sa plataporma at buong lakas na kumapit sa gilid nito. Naramdaman kong dumaan ang tren sa likuran ko, kasabay ng malakas na paghagupit ng hangin na muntik nang magpawala sa aking kapit.

Hindi ako bumitaw.

Nanatili akong nakakapit hanggang sa tuluyang makalampas ang tren. Nang humina ang ugong nito, buong lakas kong iniahon ang aking sarili at gumapang palayo sa riles.

Napahiga ako sa malamig na sahig.

Nanginginig ang aking katawan, at halos hindi ko mapaniwalaan na nakaligtas na naman ako sa isa pang panganib.

Ngunit nang tumingala ako, napansin kong unti-unting bumabagal ang tren sa istasyon sa unahan.

Doon ko nakita ang isang simbolo sa gilid ng huling bagon.

Kapareho iyon ng simbolong nakita ko sa papel mula sa lihim na imbakan.

Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa plataporma. Nang tuluyan nang huminto ang tren, bumukas ang p***o ng huling bagon.

Wala akong nakitang tao sa loob, ngunit may ilang bakas ng sapatos sa sahig na tila bagong naiwan.

Maaaring may nauna nang sumakay.

Maaaring may mga taong naghihintay sa kabilang dulo.

At maaaring naroon din sina Jax at Kai.

Mahigpit kong hinawakan ang baril na muli kong nakuha matapos ang pakikipaglaban sa malaking nilalang. Pagkatapos ay maingat kong sinuri ang loob ng bagon bago tuluyang pumasok.

Hindi ko alam kung ligtas ang tren. Hindi ko rin alam kung saan ito patungo.

Ngunit kung mananatili ako roon, wala akong matutuklasan.

Huminga ako nang malalim at humakbang papasok.

Sa sandaling iyon, nagsara ang p***o sa aking likuran.

Makalipas ang ilang saglit, muling umandar ang tren.

Habang unti-unting lumalayo kami sa istasyon, tumingin ako sa madilim na daan sa labas ng bintana.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa dulo ng paglalakbay. Ngunit may isang bagay akong tiyak.

Hahanapin ko sina Jax at Kai, kahit kailangan kong harapin ang lahat ng halimaw sa mundong ito.

At kung ang kakaibang lakas na naramdaman ko ay may kaugnayan sa mga nilalang na sumira sa aming buhay, aalamin ko rin ang katotohanan sa likod nito.

Hindi ako titigil.

Hindi ako susuko.

Dahil hangga't may pag-asang buhay pa ang dalawa kong kapatid, ipagpapatuloy ko ang aking paghahanap.

Kahit ano pa ang kapalit.

Kahit saan pa ako dalhin ng tren.

‎