THE OTHERS APPLICANT

Day 3 – Jealousy Test

 

Vance Tower. Penthouse. 8:00 AM.

Pagbukas ng elevator, hindi si Nosgel ang sumalubong kay Gabriel. Instead, tatlong lalaki ang nandoon.

Naka-suit sila, gwapo, at amoy mamahaling pabango. Nakaupo sila sa sofa niya, umiinom ng kape niya, at tawanan pa habang nasa loob ng penthouse niya.

"Mr. Hawthorne," bati ng isa habang nakangiti at nagpapakita ng magagandang dimples. "Ikaw pala yung survivor ng Day 1 at 2. Congrats, bro."

Kumuyom ang kamao ni Gabriel pero nanatili siyang tahimik. Rule ng Day 2: Obedience. Kapag nakipagsagot ka o nakipag-away, automatic tanggal ka.

"Relax lang," sabi nung lalaking moreno habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa. "Hindi naman namin agawin sayo ang trabaho. Unless... mas magaling kami kaysa sa'yo."

Sabay-sabay silang tumawa nang malakas.

Click.

Bumukas ang pinto ng kwarto at lumabas si Nosgel.

Suot lang niya ang kanyang red silk robe. Basang-basa pa ang buhok niya, obviously kakaligo lang. Walang kahit anong makeup pero natural na pula at mapula ang kanyang mga labi. Walang suot na bra sa ilalim, kaya kita nang kaunti ang hugis ng katawan niya sa manipis na tela ng damit.

Lumapit siya sa tatlong lalaki at hinalikan ang bawat isa sa pisngi.

"Morning, Luke. Rafa. Enzo."

Hindi man lang siya lumingon o tumingin kay Gabriel. Para bang wala lang siya doon, parang hangin lang.

Umupo si Nosgel sa gitna nila at elegante na nag-cross ng legs. Bahagyang bumukas ang kanyang robe dahil sa galaw.

"Guys, meet Gabriel. Siya ang Applicant #4. Siya yung pinatakbo ko sa treadmill ng dalawang oras kahapon. Tapos pagkatapos noon, pinapahod ko siya sa akin ng 30 minutes habang nakaluhod."

"Nakaluhod ba?" tanong ni Enzo, yung mukhang sikat na artista, habang nakangisi nang nakakaloko. "Saan ba siya nakaluhod? Sa tabi ba ng kama mo?"

Tumawa nang mahina si Nosgel pero nakatuon ang kanyang mga mata kay Gabriel. Pinagmamasdan niya nang mabuti ang bawat reaksyon nito.

"Tama na 'yan," sabi niya kahit halata pa rin ang aliw sa boses niya. "Maging mabait naman kayo sa kanya. Hindi siya sumuko o umalis, hindi katulad ng ibang mga lalaking dumadaan dito."

Tumayo si Nosgel at naglakad papunta sa mini-bar. Kumuha siya ng alak at nagsalin sa baso—isa lang para sa kanya.

"Okay boys," aniya habang humarap sa kanilang apat. "Today is Day 3: Jealousy Test. Simple lang ang mechanics. Gagastos ako ng eksaktong 10 minutes kasama ang bawat isa sa inyo... mag-isa lang tayo... sa loob ng kwarto ko. Paglabas niyo, ako ang magdedesisyon kung sino ang magpapatuloy sa Day 4."

Nanlamig ang buong katawan ni Gabriel. Sampung minuto. Sa loob ng kwarto niya. Ano kaya ang gagawin nila sa loob?

"Luke, ikaw ang una," tawag ni Nosgel.

Tumayo si Luke nang may kumpiyansa. Pagdaan niya kay Gabriel, tinapik pa niya ito nang malakas sa balikat.

"Good luck, bro. Sana makaraos ka pa."

Isinara ang pinto ng kwarto.

Sampung minutong paraiso para sa iba, pero impiyerno para sa akin.

Narinig ni Gabriel ang tawa ni Nosgel mula sa loob.

"Oh, Luke..."

Narinig niya ang kaluskos ng kumot at paggalaw ng kama. Pagkatapos, narinig muli ang boses ni Nosgel na parang hinihingal at nang-aakit.

"Teka... dahan-dahan lang..."

Samantala, masayang umiinom lang ng kape sina Rafa at Enzo. Paulit-ulit silang sumusulyap kay Gabriel at halatang sinasadya nilang asarin ito.

"Bro," bulong ni Rafa habang nakasandal malapit sa kanya na may pang-aasar sa mukha. "Kung ako sa'yo, uuwi na lang ako habang maaga pa. Tingnan mo ang itsura mo—pagod, stressed, at miserable. Ang gusto ni Ms. Francisco ay yung lalaking wild, masayahin, at kayang makipagsabayan sa kanya."

Hindi kumibo si Gabriel. Nakapako lang ang tingin niya sa nakasaradong pinto. Mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang panga at nanginginig ito nang kaunti, pero pilit niyang itinatago. Ramdam niya ang matinding galit. Ramdam niya ang selos. Pero higit sa lahat, ang mabigat na pakiramdam ay ang kahihiyan—nahihiya siya dahil hinayaan niyang gamitin siya ng ganito, at pumayag siyang maging bahagi ng laro nito.

Click.

Bumukas na rin ang pinto.

Lumabas si Luke. Magulo at gusot ang buhok, namumula ang mga labi, at nakangisi nang parang nanalo sa lotto.

"Fuck... sulit talaga."

Sumunod lumabas si Nosgel. Magulo at medyo bukas ang suot na robe, pula at makintab pa ang mga labi... pero ang kanyang mga mata ay kalmado lang. Walang bakas ng pagod. Hindi man lang siya hinihingal. Para bang wala talagang nangyari sa loob.

"Sunod. Rafa," utos ni Nosgel nang kalmado.

Tumayo si Rafa at tinignan si Gabriel nang nakangisi bago pumasok.

"Manood ka lang at matuto, Applicant."

Isinara muli ang pinto.

Isa pang sampung minuto.

Sa pagkakataong ito, may narinig siyang maikling ungol mula sa loob.

"Ah... Nosgel..."

Peke lang 'yan, agad na napagtanto ni Gabriel. Alam ko kapag nagpapanggap lang siya.

Mula pa noong unang araw na magkasama sila, kabisado na niya ang lahat tungkol sa babae—ang tunay niyang boses, ang tunay niyang reaksyon. Alam na alam niya kung kailan siya nagpapanggap at kung kailan siya seryoso.

Bumukas ang pinto at lumabas si Rafa. Pinapawisan na siya at halos hindi makahinga sa sobrang hingal.

"Shit... sobrang matindi pala siya."

Sumunod lumabas si Nosgel. Inayos lang niya nang maayos ang kanyang robe at diretso siyang tumingin kay Gabriel.

"Okay ka lang ba, Asset #4? Namumutla ka na ah. Nagseselos ka ba?"

Asset.

Hindi Gabriel. Hindi kahit ang pangalan niya. Asset lang. Para siyang gamit o ari-arian na pwedeng ipahiram, ibigay, o palitan kahit kailan niya gusto.

"Enzo," tawag ni Nosgel.

Tumayo si Enzo at naglakad papunta sa kwarto. Pero bago siya pumasok, hinarap muna niya si Gabriel at bumulong nang nakangisi sa tainga nito.

"Pagkatapos ko... ikaw na ang huli. Pero tandaan mo 'to—paglabas mo dyan, iiyak ka. Kasi malalaman mong hinding-hindi ka makakapantay sa amin pagdating sa kama."

Pumasok si Enzo at nagsara ang pinto.

Dalawang minuto pa lang ang lumilipas.

BLAG!

Isang malakas na kalabog ang narinig mula sa loob. Tapos... biglang tumahimik ang lahat.

Biglang bumukas ang pinto nang malakas.

Lumabas si Enzo hawak ang kanyang panga. Mayroon na itong namumuong pasa sa balat. Sinuntok siya.

Sumunod lumabas si Nosgel. Galit na galit ang mukha niya. Ang suot niyang robe ay maayos na maayos—walang gusot, walang bakas ng paggalaw. Parang wala talagang nangyari.

"Lumabas ka," utos niya habang itinuturo si Enzo. Ang lamig ng boses niya ay nakakapanindig-balahibo.

"Sinubukan mong hawakan ako nang walang pahintulot ko. Rule Number 1: Ako ang humahawak sa'yo. Ikaw ay bawal humawak sa akin. Tanggal ka na."

"Ma'am, sorry po! Akala ko kasi pwede na dahil—" pagpapaliwanag ni Enzo habang natataranta at natatakot.

"LUMABAS KA!" sigaw niya nang malakas.

Tumakbo agad si Enzo palabas dahil sa takot. Naiwan sina Luke at Rafa na nakatayo lang at biglang natulala, hindi alam ang gagawin at takot na takot din.

Humarap si Nosgel kay Gabriel. Dahan-dahang gumuhit ang ngiti sa kanyang mga labi—pero malamig pa rin ito at walang emosyon.

"Ikaw na ang susunod, Asset #4," sabi niya.

"Sampung minuto lang. Tingnan natin kung mas magaling ka kaysa sa mga asong 'yan."

 

Sa Loob ng Kwarto

Amoy pabango, amoy alak, at ang natatanging amoy ni Nosgel ang bumungad sa kanya.

Nakaupo siya sa dulo ng malaking kama. Bahagyang nakabukas ang kanyang robe at naka-cross ang kanyang mga binti. Pero nang tignan ni Gabriel ang kanyang mga mata, hindi niya nakita ang pagnanasa o kahalayan. Ang nakita niya ay pagod. Pagod na magpanggap. Pagod na maglaro.

"Sarado mo ang pinto," utos niya nang mahina.

Sinara ni Gabriel ang pinto pero hindi siya lumapit. Nanatili lang siyang nakatayo malapit sa pintuan at hindi gumagalaw.

Naging tahimik ang paligid ng halos isang minuto.

"Bakit hindi ka lumalapit?" tanong ni Nosgel habang nakataas ang kilay. "Takot ka ba? Nagseselos ka ba? O... alam mo lang naman na puro kasinungalingan lang ang lahat ng ito at pinaglalaruan lang kita?"

Diretsong tumingin si Gabriel sa kanyang mga mata nang walang takot at buo ang loob.

"Alam ko po na wala talagang nangyari sa loob, Ma'am."

Natigilan sandali si Nosgel.

"Magpaliwanag ka."

"Yung mga ungol mo... peke lang 'yan," malinaw na sagot ni Gabriel, matatag ang boses at hindi nanginginig.

"Kay Luke, puro tawa lang ang narinig ko. Kay Rafa... ikaw lang ang gumagawa ng tunog. At kay Enzo? Sinuntok mo siya dahil hinawakan ka niya nang walang paalam. Hindi mo sila hinayaang dumikit o humawak sa'yo kahit kailan."

Dahan-dahang ngumiti si Nosgel. Sa pagkakataong ito... tunay na angiti na ito. Hindi 'yung ngiting ginagamit niya sa negosyo. Hindi 'yung ngiting pampapansin lang sa ibang tao. Ito ay totoo.

"Napakagaling, Asset," bulong niya nang mas malambot ang tono.

"Masusi kang tumitingin at mapagmasid. Gusto ko 'yan."

Tumayo siya at lumapit kay Gabriel hanggang sa halip na magdikit na ang kanilang mga katawan. Naramdaman ni Gabriel ang amoy ng banilya mula sa buhok nitong basa pa.

"So... hindi ka nagseselos?" tanong niya habang hinahawakan ang kwelyo ng damit ni Gabriel at hinila ito nang bahagya palapit sa kanyang mukha.

"Nagseselos ako," pag-amin ni Gabriel. Hinawakan niya ang kamay ni Nosgel na nakakapit sa kanyang kwelyo. Hindi para tanggalin ito... kundi para higpitan ang hawak at iparamdam ang sinseridad.

"Pero hindi sa kanila. Sa'yo. Kasi pinagmukha mo akong tanga sa harap nila. Pinaglaruan mo ang damdamin ko. Ginawa mo akong bahagi lang ng makasarili mong laro."

Natigilan si Nosgel. Unang beses. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na may sumagot sa kanya ng ganito. Hindi "Opo, Ma'am". Hindi "Pasensya na po, Ma'am". Ito ay galit. Ito ay totoo. Ito ay tao.

Hinila niya nang mas mahigpit ang kwelyo ni Gabriel na parang sasakalin na ito.

"At ano naman ang gagawin mo tungkol diyan, Gabriel? Sasampalin mo rin ba ako o susuntukin katulad ng ginawa ko kay Enzo?"

"Hindi," matapang na sagot ni Gabriel. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata nito habang magkaharap na sila nang malapitan.

"Pero kapag inulit mo pa ito... aalis ako. Kahit wala pang limampung milyon. Kahit mamatay pa si Scarlet. Hindi ako laruan, Nosgel."

Nosgel.

Sa unang pagkakataon, tinawag niya ito sa pangalan lang. Walang "Ma'am". Walang "Ms. Francisco". Nosgel lang.

Natahimik si Nosgel. Tatlong segundo. Limang segundo. Ang tanging naririnig lang nila ay ang mabilis na paghinga ng isa't isa.

Tapos hinalikan siya ni Nosgel.

Hindi ito marahas. Hindi ito utos. Hindi ito bahagi ng pagsusulit.

Dahan-dahan lang. Malambot at banayad. Parang sinasabi nito ang "pasensya na". Parang sinasabing "Shit, tama ka". Parang sinasabing "Unang beses akong nagkamali".

Sampung segundo. Dalawampung segundo.

Nang humiwalay siya, pareho silang hinihingal. Namumula ang mga labi ni Nosgel. Ang kanyang mga mata ay hindi na malamig... puno ito ng gulat. At... may ibang damdamin na hindi matukoy.

"Pasado ka," bulong niya nang mahina.

"Day 3... pasado ka na. Yung tatlo, tapos na ang kanilang oras. Kasi ikaw lang ang nakakita ng katotohanan. Ikaw lang ang hindi naniwala sa palabas ko."

Sabay silang lumabas ng kwarto.

Nandoon pa rin sina Luke at Rafa, nakatayo at naghihintay ng hatol.

Ngumiti si Nosgel. Hinawakan niya ang kamay ni Gabriel at pinagtagpi ang kanilang mga daliri nang mahigpit. Sa harap nila. Sa harap ng lahat.

"Boys, salamat sa pagpunta," sabi niya nang buong yabang at kumpiyansa.

"Maaari na kayong umalis. Siya ang napili ko."

Itinuro niya si Gabriel.

Nanlaki ang mga mata nina Luke at Rafa sa gulat. "Ha?! Pero hindi pa nga kayo—"

"LABAS!" utos ni Nosgel. Bumalik ang lamig at tigas ng kanyang boses.

"Umalis na kayo. Kung hindi, ipapakulong ko kayo dahil sinasayang niyo lang ang oras ko."

Agad silang tumakbo palabas at nawala. Naiwan na lang sina Gabriel at Nosgel.

Isinara ni Nosgel ang pinto at humarap kay Gabriel. Binitawan niya ang kamay nito.

"May pagbabago sa rules para sa Day 4," sabi niya. Lumapit siya muli at hinawakan ang panga ni Gabriel nang mahigpit.

"Wala nang ibang aplikante. Ikaw lang. Kasi ikaw lang ang nakakabasa ng mga kalokohan ko. At galit ako diyan. Pero... baliw na baliw ako diyan."

Hinalikan niya ulit si Gabriel. Sa leeg. Kung saan nakalagay ang kwintas na ibinigay niya kahapon pa. Malambing at dahan-dahan.