FIRST NIGHT

Vance Tower. Ang Pinakamataas na Palapag. 11:47 ng Gabi.

Tahimik ang buong paligid. Ang buong palapag ay tila walang buhay, maliban sa mahinang huni ng makinang nagpapalamig ng hangin. Sa labas, ang lungsod ng BGC ay nagniningning na parang libo-libong bituin na bumagsak sa lupa—maganda, makinang, at puno ng pangarap. Ngunit sa loob ng silid na ito, tanging ang silid lamang ni Nosgel ang may ilaw. Mahina, malabo, at kulay pula—parang apoy na nag-aapoy ngunit hindi nagbibigay ng init, o tila dugong kumalat sa dilim.

Nakatayo si Gabriel sa gitna ng silid. Nakasuot lamang siya ng itim na pantalon. Walang sapatos, walang medyas, at higit sa lahat—wala siyang suot na pang-itaas. Ang kanyang matipunong katawan ay nakalantad sa liwanag, ngunit sa kabila ng ganda ng kanyang hubog, pakiramdam niya ay hubad din ang kanyang dangal at pagkatao. Wala na akong pagmamalaki, bulong niya sa kanyang sarili. Kanina lamang ay pinirmahan niya ang kasunduan. Kanina lamang ay ipinagbili niya ang kanyang sarili kapalit ng pera.

Sa kabilang panig, nakaupo si Nosgel sa dulo ng malaking kama. Nakasuot siya ng mahabang damit na sutla na kulay itim, na bahagyang nakabukas sa harap kung saan kitang-kita ang pulang puntas na suot niya sa ilalim. Ang kwintas sa kanyang leeg ay hindi pa rin niya tinatanggal—isang palatandaan ng kanyang kapangyarihan at katayuan. Sa kanyang kanang kamay ay hawak niya ang kopya ng kasunduang pinirmahan ni Gabriel. Sa kabilang kamay naman ay isang maliit na kahon na gawa sa malambot na tela.

"Lapit," utos niya. Hindi ito isang pakiusap o paanyaya. Ito ay utos—matigas, malinaw, at hindi maaaring suwayin.

Sumunod si Gabriel. Dahan-dahan siyang humakbang hanggang sa isang metro na lamang ang pagitan nila. Kahit sa layong iyon, naamoy pa rin niya ang amoy ng mamahaling alak na tila dumikit sa hininga ng babae. Ngunit sa gabing ito, may halong ibang amoy—amoy ng banilya na nakalalasing, at sa likod nito... amoy ng matagal nang kinikimkim na galit at poot.

"Lumuhod," muli niyang utos.

Napakuyom ang mga kamao ni Gabriel. Ang kanyang panga ay tumigas dahil sa halo-halong hiya at galit. "Hindi mo ako..." simula niya, nais sana niyang sabihing hindi siya hayop na uutusan lamang.

"Ari-arian," mariing putol ni Nosgel. Nanlilisik ang kanyang mga mata, malamig na parang yelo. "Basahin mo ang kasunduan kung nakalimutan mo na. Ikatlong Pahina, Ikalimang Sugnay: 'Ang Ari-arian ay luluhod tuwing iuutos ng May-ari.' Ang iyong pirma ang nasa ibaba niyan, Gabriel. Ito ang napagkasunduan natin."

Naghari ang katahimikan sa buong silid. Ang tanging naririnig lamang ay ang mabilis na tibok ng puso ni Gabriel.

Dahan-dahan, lumuhod si Gabriel. Ibinaba niya ang kanyang tuhod sa malamig na sahig, sa harap ng babaeng bumili sa kanya, sa harap ng babaeng nagmamay-ari ng kanyang kapalaran sa susunod na anim na buwan.

Ngumiti si Nosgel—isang ngiting walang galak, kundi puno ng tagumpay at pagmamay-ari. Dahan-dahan niyang binuksan ang maliit na kahon na hawak niya. Sa loob ay isang kwintas na pilak. Mas manipis ito at tila mas pinong tingnan kumpara sa suot ni Nosgel, ngunit mas matibay pa ito sa anumang tanikala. Sa gitna nito ay may nakaukit na maliit na palamuti: ang mga titik na NJF. Ang mga inisyal ng pangalan niya.

"Yuko," utos niya sa pangatlong pagkakataon.

Sumunod si Gabriel. Ibinaba niya ang kanyang ulo. Ramdam niya ang dahan-dahang paglapit ni Nosgel. Naramdaman niya ang paghaplos ng kanyang buhok sa kanyang pisngi habang maingat na ipinupwesto ang kwintas sa kanyang leeg. Napakalamig ng metal na dumikit sa kanyang balat. Nang marinig niya ang mahinang tunog ng pagkakandado nito, tila may isang bahagi rin ng kanyang kaluluwa na ikinandado nang tuluyan.

"Ayan," bulong ni Nosgel na parang huni ng ahas. Hinaplos niya ang palamuting nakadikit sa leeg ni Gabriel gamit ang dulo ng kanyang daliri. "Ngayon, alam na ng lahat... na ikaw ay akin. Walang sinuman ang makakahawak sa iyo, makakakuha sa iyo, o makapagsasabi na ikaw ay kanila. Dahil mula ngayon... pag-aari mo lang ako, at pag-aari ko lang ikaw."

Tumayo si Nosgel mula sa kama. Dahan-dahan siyang lumigid sa kanyang harapan habang tinititigan siya mula ulo hanggang paa. Tinitingnan siya na parang isang mahalagang likhang-sining na binili sa mamahaling tindahan, o parang isang alagang hayop na sinusuri kung nasa maayos na kalagayan.

"Scarlet Merry," biglang banggit niya. Malinaw, matalas, at parang kidlat na tumama sa dibdib ni Gabriel.

Napaangat ang tingin ni Gabriel. Nagulat siya at hindi maintindihan kung bakit nabanggit ang pangalan ng kanyang kasintahan.

"Iyan ang pangalan ng iyong kasintahan, hindi ba?" patuloy ni Nosgel habang naglalakad nang mabagal sa paligid niya. Ang dulo ng kanyang mga daliri ay dahan-dahang dumadaan sa balat ni Gabriel, sumusunod sa hugis ng kanyang balikat at braso. "Ang babaeng may Leukemia. Ang babaeng kailangan ng limampung milyong piso para mabuhay. Ang dahilan kung bakit ka naririto."

Tumango si Gabriel nang dahan-dahan. Bakit niya ito binabanggit? Bakit tila nagbabago ang timpla ng mundo tuwing nababanggit ang pangalang ito?

Huminto si Nosgel sa tapat ni Gabriel. Muli siyang lumuhod upang magkapantay ang kanilang mga mata. Sa pagkakataong ito, hinawakan niya ang buong mukha ng binata gamit ang dalawang kamay—mahigpit, mariin, ngunit nanginginig ang kanyang mga daliri na tila pinipigilan ang matinding emosyon.

"Alam mo ba kung ano ang ikinamatay ng aking kapatid, Gabriel?" tanong niya. Mahina na ang kanyang boses, hindi na matinis o nakakatakot. Ito ay boses na puno ng sakit, boses na basag na basag dahil sa matagal na pagdurusa.

Umiling si Gabriel. Ramdam niya ang bigat ng tanong at ang lungkot sa mga mata ng babae.

"Leukemia," sagot ni Nosgel habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. "Limang taon na ang nakalilipas. Sa panahong iyon, wala kaming limampung milyong piso. Oo, mayaman kami ngayon, ngunit noong panahong iyon... kulang na kulang ang lahat. At higit sa lahat... wala akong maibentang sarili para lang iligtas siya. Kaya namatay siya. Nasa loob lang ng kanyang silid, dahan-dahang humihina. Hawak ko ang kanyang kamay hanggang sa huling hininga niya. Nakita ko kung paano nawala ang kulay ng kanyang buhay."

Naging napakatahimik ng buong paligid. Ang tanging naririnig na lamang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang malalim na paghinga ng dalawang nilalang na puno ng sugat.

"Kaya noong nakita ko ang iyong aplikasyon," dugtong pa ni Nosgel habang hinahaplos muli ang pilak na nakakandado sa leeg ni Gabriel. "Nang mabasa ko ang dahilan mo... sabi ko sa sarili ko: 'Kukunin ko siya.' Hindi dahil kailangan ko ng lalaki. Kundi dahil kung totoo man na may sakit ang babaeng iyon... hindi ko hahayaan na maranasan niya ang dinanas ng kapatid ko. Hindi ko hahayaan na may mamatay dahil lang sa kakulangan ng pera. Gusto kong iligtas siya... sa paraang hindi ko nagawa para sa kapatid ko."

Isang luha ang kumawala mula sa mata ni Gabriel at dumaloy sa kanyang pisngi. Hindi niya alam kung para kanino ang luha na ito—para kay Scarlet na akala niya ay nagdurusa, para sa kapatid ni Nosgel na namatay, o para sa kanyang sarili na tila nakulong sa isang malalim na bangungot.

At sa sandaling iyon, hinalikan siya ni Nosgel.

Hindi ito marahan. Hindi ito malambing. Ito ay isang halik na nagsasabing: Akin ka. Bayad na kita. Ang halik na puno ng kagat, dila, at matinding damdamin—halo ng galit, sakit, pagnanasa, at pang-aangkin. Parang nais niyang ilipat ang lahat ng kanyang hinanakit sa pamamagitan ng kanyang mga labi.

Nang humiwalay sila, pareho silang hingal na hingal. Ang dibdib ni Gabriel ay mabilis na tumataas at bumababa. Ang mga mata ni Nosgel ay wala nang bahid ng awa o lambing. Ang lamig ay bumalik, mas matalas at mas nakakatakot kaysa dati.

"Tumayo," utos niya nang walang emosyon. "Pumunta sa kama. Dumapa."

Walang tanong. Walang salita. Sumunod si Gabriel. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa malaking kama. Humiga siya at dumapa. Ramdam niya ang lambot ng kumot na gawa sa sutla sa kanyang balat, ngunit mas matimbang ang pakiramdam ng kwintas sa kanyang leeg—isang bigat na hindi niya matatakasan.

Pumatong si Nosgel sa likod ni Gabriel. Ang kanyang buhok ay humalik sa balikat ng binata habang ibinubulong niya ang kanyang mga salita nang direkta sa kanyang tainga. Habang nagsasalita siya, dahan-dahan niyang hinahaplos at inaalis ang natitira pang bahagi ng damit ni Gabriel hanggang sa tuluyan na siyang mahubad.

"Ika-unang patakaran para sa gabing ito, Aking Ari-arian," bulong niya, mainit at nakapapawing-puso. "Kapag ikaw ay umungol, kapag ikaw ay humingi, kapag ikaw ay humibik... gamitin mo lamang ang aking pangalan. 'Nosgel'. Hindi siya. Huwag na huwag mong babanggitin o iisipin ang pangalang iyan habang nasa akin ka. Ikaw ay kasama ko, at akin lamang."

Kinagat niya nang mariin ang balikat ni Gabriel, iniwan ang marka ng kanyang ngipin na tila tatak ng pagmamay-ari.

"Ikalawang patakaran," dugtong pa niya habang ang kanyang kamay ay naglalakbay sa mga maselang bahagi ng katawan ni Gabriel. "Sa oras na sabihin kong 'tama na' o 'itigil mo', titigil ka agad. Kahit gaano ka pa kasarap, kahit ikaw pa ang naghahangad. Ang iyong kasiyahan ay pangalawa lamang sa utos ko. Naintindihan ba?"

Hinalikan niya nang malalim ang batok at leeg ni Gabriel, ang bahaging kung saan nakapatong ang kwintas.

"At ang ikatlo at pinakamahalagang patakaran," sabi niya, ang boses ay naging malalim at mapanganib. "Pagkatapos ng gabing ito... kalilimutan mo na si Scarlet Merry. Buburahin mo siya sa iyong isipan at sa iyong puso. Dahil simula ngayon... ako na ang magiging sakit na hindi mo matatakasan. Ako na ang sugat na hindi gagaling. Ako na ang lason na tatakbo sa iyong dugo."

Sa labas, ang ilaw ng BGC ay patuloy na kumikislap, tila walang pakialam sa buhay ng mga tao sa loob ng tore.

Sa loob naman, may dalawang nilalang na tila sinasadyang lunurin ang kanilang mga sarili sa kasalanan at pagnanasa.

Isa ay binayaran. Isa ay bumili.

Ngunit sa huli... pareho silang talo. Pareho silang nasasaktan. Parehong nagdurusa.

 

Kinaumagahan, nang magising si Gabriel, ramdam niya ang hapdi ng kanyang katawan at ang bigat ng kanyang ulo. Ang unang hinanap ng kanyang mga mata ay si Nosgel, ngunit wala na ito sa tabi niya. Ang pwesto kung saan ito natulog ay malamig na—ibig sabihin ay matagal na itong umalis.

Ngunit sa ibabaw ng mesang nasa tabi ng kama, may nakita siyang bagay.

Isang tseke. Sampung Milyong Piso. Nakadikit ito gamit ang pangkabit na bakal sa isang litrato.

Kinuha niya ito at tiningnan.

Ang litrato... si Scarlet Merry. Nasa magandang dalampasigan ng Siargao. Nakasuot ng magarang kasuotan sa dagat. Masaya ang kanyang mukha, tumatawa habang nakayakap sa isang hindi kilalang lalaki. Hawak pa niya ang isang baso ng inumin na may palamuting payong.

Sa ibabang bahagi ng litrato ay may nakasulat na oras at petsa:

Kagabi. 10:30 ng Gabi.

Kagabi... noong panahong akala niya ay nagdurusa ito sa ospital, o kaya naman ay nagdarasal para sa kanyang kaligtasan. Noong panahong ibinibigay niya ang kanyang dangal para sa kanya.

Sa ilalim ng tseke at litrato ay may maliit na kapirasong papel na nakadikit pa rin. Ang sulat-kamay ay maganda, malinis, at pamilyar—kay Nosgel ito.

"Magandang Umaga, Aking Ari-arian.

Ang iyong kasintahan ay buhay na buhay.

At higit sa lahat... siya ay nagsisinungaling.

Magsisimula na ang ating paghihiganti sa alas-otso ng umaga. Maghanda ka.

Isuot mo ang kwintas. Huwag mong tatanggalin kahit sandali.

- N"

Nanginig ang buong katawan ni Gabriel habang hawak ang mga bagay na iyon. Ang galit na matagal niyang kinimkim, ang sakit na naramdaman niya, ang kahihiyan... lahat ng iyon ay biglang napalitan ng isang matinding damdamin.

Ang babae na iniligtas niya, ang babae na ipinagpalit niya ang kanyang sarili... ay niloko lamang siya. At ang babaeng bumili sa kanya, ang babaeng tinawag siyang ari-arian... siya ang nagturo sa kanya ng katotohanan.

Tiningnan niya ang kanyang repleksyon sa salamin. Nakasuot pa rin ang pilak na kwintas sa kanyang leeg. Ang mga inisyal ni Nosgel ay kumikinang sa liwanag ng araw.