THE GHOST IN BED

Day 5. Wala nang kontrata. Pero may multo pa rin.

 

Vance Tower. Penthouse. 3:00 AM.

Walang heels na tumutunog. Walang utos na "Strip." Tanging ugong lang ng aircon at hininga nilang dalawa ang maririnig sa loob ng silid.

Nakahiga si Gabriel sa kama ni Nosgel—sa kama talaga. Hindi sa sahig, hindi sa couch. Katabi niya si Nosgel na mahimbing na tulog at payapang nakayakap sa kanyang baywang, tila takot itong bumitaw kahit sa panaginip.

Pero si Gabriel ay gising na gising. Tulala siya sa kisame habang pilit na iwinawaksi ang alaala ni Scarlet.

 

FLASHBACK – 2 Years Ago. Tondo. Maliit na kwarto (₱4K monthly).

Umuulan. Basang-basa si Gabriel galing sa pagde-deliver. May bitbit siyang Jollibee—Chickenjoy, palabok, at peach mango pie. Birthday ni Scarlet.

Pagbukas niya ng pinto, madilim ang paligid. Tapos, biglang may sumigaw: "Surprise!"

Si Scarlet iyon. Maputla at payat, pero bakas ang tamis ng ngiti. May hawak siyang "cake" na gawa sa SkyFlakes at may kandilang galing pa yata sa simbahan. Siguro ay bente pesos lang ang nagastos nito.

"Wala tayong pera, Gabe," sabi ni Scarlet habang sumusubo. "Pero meron tayo ng isa't isa. Sapat na 'yun, 'di ba?"

Humiga sila sa papag sa ilalim ng tagpi-tagping bubong. Dinig ang patak ng ulan at ang ingay ng mga kapitbahay na nag-aaway. Pero nang yakapin siya ni Scarlet, naramdaman ni Gabriel na siya na ang pinakamayamang tao sa mundo.

"Pangako, Gabe," bulong ni Scarlet. "Pag gumaling ako, ako naman ang babawi sa 'yo. Ako naman ang mag-aalaga sa 'yo. Mahal na mahal kita."

Naniwala siya. Ginawa niya ang lahat.

 

BACK TO PRESENT – 3:07 AM. Vance Tower.

Napapikit si Gabriel. Nakakuyom ang kanyang kamao habang nanginginig ang buong katawan.

Bakit?

Nag-deliver siya nang labing-anim na oras kada araw. Natulog nang tatlong oras lang. Nagtrabaho sa construction tuwing weekend. Nangutang sa 5-6 para lang sa chemo nito. Binenta niya pati ang sariling dangal kay Nosgel para sa limampung milyong piso.

Lahat ng iyon ay para kay Scarlet.

Tapos, ano? Si Scarlet ay nasa Siargao ngayon—masaya, tumatawa, at may kasamang ibang lalaki. Higit sa lahat, wala itong cancer.

"Putangina," basag ang boses na bulong niya.

Nagising si Nosgel dahil sa kanyang paggalaw. "Gabriel?" paos na tawag nito. Inaantok pa ito pero mas lalong humigpit ang yakap sa kanya. "Bakit gising ka pa?"

Hindi sumagot si Gabriel. Nanginginig ang kanyang mga balikat. Umiiyak siya nang tahimik. Walang hagulgol, pero basang-base na ang kanyang unan.

Umikot si Nosgel at humarap sa kanya. Sa gitna ng dilim, hinaplos nito ang mukha ni Gabriel na basa ng luha.

"Hey. Tumingin ka sa akin."

Nag-angat ng tingin si Gabriel. Pula ang kanyang mga mata—puno ng galit, sakit, at pagkalito.

"Naaalala ko siya," ani Gabriel sa basag na boses. "Kung paano kami magmahalan dati. Kung paano ko siya inalagaan... kung paano ako nangako na hindi ko siya iiwan kahit mamatay ako sa pagod."

Tumigil siya para huminga, tila may sumasakal sa kanyang lalamunan.

"Ginawa ko lahat, Nosgel. Lahat! Binenta ko ang kaluluwa ko para kay Scarlet. Tapos... tapos niloko niya lang ako. Ginamit niya lang ako." Tumawa siya nang mapait. "Bakit? Bakit nararanasan ko 'to? Anong ginawa kong mali? Bakit ako 'yung laging nasasaktan kahit ako naman 'yung nagmahal nang totoo?"

Naghari ang katahimikan.

Hinaplos ni Nosgel ang kanyang buhok nang dahan-dahan. Hindi ito utos. Hindi ito bayad. Isang haplos na puno ng pag-aaruga.

"Wala kang ginawang mali, Gabriel," bulong ni Nosgel. "Siya ang may mali. Siya ang demonyo, hindi ikaw."

"Eh, bakit ako 'yung naiiyak?" sigaw ni Gabriel sa mahina pero durog na tono. "Bakit pakiramdam ko ay tinraydor ako ng buong mundo?"

Tumitig si Nosgel. Sa dilim, kitang-kita ni Gabriel ang mga mata nito. Walang bakas ng pagiging CEO, walang yaman, walang power trip. Ang kaharap niya ay ang totoong Nosgel.

"Kasi ang mga katulad natin, Gabriel," panimula nito, "tayo 'yung nagmamahal nang sagad. Magbibigay ng lahat. Mamatay para sa taong mahal natin." Hinawakan niya ang baba ni Gabriel. "At 'yung mga katulad niya... sila 'yung kukuha lang. Sila 'yung iiwan ka kapag ubos ka na."

Muling tumulo ang luha ni Gabriel. "Ang unfair."

"Unfair talaga," sagot ni Nosgel sabay punas sa luha ni Gabriel gamit ang kanyang hinlalaki. "Pero alam mo kung ano ang fair?"

"Ano?"

Ngumiti si Nosgel—malungkot pero totoo. "Fair na nandito ka na. Fair na pinili mo ako. Fair na ngayon... ako naman ang magmamahal sa 'yo pabalik."

Hinalikan niya ang noo ni Gabriel, sumunod ang ilong, at huli ay ang mga labi. Dahan-dahan. Walang halong pagnanasa, puro pag-aalaga.

"Hindi ko alam kung paano magmahal nang tama, Gabriel. Buong buhay ko, bumibili ako ng tao. Pero sa 'yo... gusto kong matuto. Gusto kong ibigay sa 'yo ang lahat ng hindi niya naibigay."

Natigilan si Gabriel. "Bakit? Bakit ako? Ang dami mong pwedeng bilhin. Mas maganda... 'yung hindi basag."

Natawa nang mahina si Nosgel. "Kasi ikaw lang ang tumingin sa akin at nakita si 'Nosgel.' Hindi si Ms. Francisco, hindi ang CEO, hindi ang ₱50M. Ako."

Yumakap siya nang mahigpit kay Gabriel at isinubsob ang mukha sa leeg nito.

"Kaya hayaan mo akong mahalin ka ngayon. Hindi dahil sa kontrata, hindi dahil sa bayad." Bumuntong-hininga siya. "Kasi... kasi mahal na kita, gago. At takot ako. Takot ako na iwan mo ako kapag na-realize mong deserve mo ang mas higit pa sa akin."

Natigilan si Gabriel. First time niyang marinig na magmura si Nosgel. First time niyang marinig na takot ito.

Kaya naman, niyakap niya ito pabalik. Kasing higpit ng yakap ni Scarlet noon, pero mas totoo ang nararamdaman niya ngayon.

"Hindi kita iiwan," bulong ni Gabriel. "Kasi ikaw lang... ikaw lang ang hindi ko binayaran para mahalin ako. Kusa mo akong pinili. Kahit basag ako. Kahit iyakin ako. Kahit multo pa rin si Scarlet sa utak ko."

Hinalikan siya muli ni Nosgel. "Then let me exorcise her ghost. Gabi-gabi. Hanggang ako na lang ang maalala mo tuwing pipikit ka."

3:23 AM. Doon nagsimula ang tunay na Day 5.

Hindi ito cancelled. Nag-evolve ito.

From Audition... to Mahalan.

 

KINABUKASAN – 9:00 AM.

Nagising si Gabriel na wala na si Nosgel sa kama. Pero sa side table, may nakahandang mainit na kape at isang sticky note:

"Board meeting. Bawal malugi. Breakfast ay nasa kusina. Huwag mo na akong isipin. Joke. Isipin mo ako. Always. —N

P.S. I fired my entire PR team kasi sabi nila i-deny kita sa media. I told them: 'Try me.' You're mine. Officially."

Sa TV, kumikislap ang isang breaking news:

"BREAKING: VANCE CEO NOSGEL FRANCISCO GOES PUBLIC WITH MYSTERY MAN. 'HE'S MINE,' SHE DECLARES. STOCKS PLUMMET. BOARD IN PANIC."

Biglang may kumatok. Pagbukas ni Gabriel, bumungad sa kanya si Atty. Reyes, ang head legal ni Nosgel.

"Mr. Hawthorne," bungad nito. "May emergency board meeting. Gusto ka nilang paalisin. Pero si Ms. Francisco... she threatened to sell all her shares and crash the company kung gagalawin ka nila."

Ngumiti si Atty. Reyes. "Welcome to Vance Industries. Mukhang ikaw na ang bagong boss dito."

Nagkamot lang ng ulo si Gabriel, hindi malaman kung ano ang isasagot sa abogado ni Nosgel.