INTERVIEW

Vance Tower. ika-87 na Palapag. 3:04 ng Hapon.

Kumatok si Gabriel Hawthorne. Dalawang beses lamang. Mahina at maingat. Puno na ng pawis ang kanyang mga palad bago pa man siya tuluyang makapasok sa silid.

"Pasok."

Isang boses ng babae. Malamig. Walang bahid ng emosyon. Ang boses na tila laging nag-uutos, nagpapipirma ng mga kontrata, o kaya naman ay nagtataboy ng mga taong wala nang silbi.

Pagbukas niya ng pinto, dalawang bagay ang agad na tumambad sa kanya: una, ang amoy—pinaghalong bango ng pabangong Chanel, mamahaling pulang alak, at ang natatanging amoy ng bagong salapi. Pangalawa... ang babae.

Nakaupo ito sa isang itim na silyang gawa sa balat ng hayop na umiikot. Nakasuot ito ng pulang bestida na may hiwang umaabot hanggang hita. May suot itong kwintas sa leeg na tila palamuti lamang, ngunit sa tingin ni Gabriel ay higit pa roon—tila isang kwelyo ng nagmamay-ari. Naka-krus ang mga paa nito habang nakatapak sa mamahaling alpombra. Ang isang kamay ay may hawak na baso ng alak, habang ang kabila ay may hawak na makapal na lalagyan ng mga papeles. Sa likuran niya ay ang buong tanawin ng lungsod ng BGC. Tila ang buong siyudad ay kanyang mga laruan lamang.

Nosgel Jademara Francisco.

Ang babaeng laging nasa pabalat ng magasing Forbes. Dalawampu’t walong taong gulang. Punong Tagapamahala. Tagapagmana ng malawak na yaman. At ayon sa mga sabi-sabi... babaeng walang puso.

"Ginoong Hawthorne," panimula nito habang binabasa ang mga nakasulat sa hawak na folder. Ni minsan ay hindi man lang ito tumingin sa kanya. "Gabriel. Dalawampu’t anim na taong gulang. 6 na talampakan at isang pulgada ang taas. Dati ay atleta. Ngayon... desperado."

Dahan-dahang itinaas ng babae ang kanyang tingin. Kulay abo ang kanyang mga mata—mga matang tila nagtatago ng bagyo, matalas, at tila tinitimbang kung magkano ang iyong halaga at kung karapat-dapat ka ba sa kanyang harapan.

"Umupo," utos nito sabay turo sa silyang nasa tapat ng kanyang mesa. Walang "pakiusap" o anumang magagalang na salita.

Sumunod si Gabriel at umupo. Ramdam niya ang higpit ng kanyang dibdib. Hindi ganito ang inaasahan kong magiging itsura ng isang panayam para sa trabaho.

Dahan-dahang ibinaba ni Nosgel ang hawak na baso ng alak sa ibabaw ng mesa. Umalingawngaw ang mahinang tunog nito, kasabay ng kalansing ng kanyang mga singsing na diyamante na nagniningning sa liwanag.

"Alam mo ba kung bakit ka naririto, Ginoong Hawthorne?" tanong nito nang seryoso.

"Para sa... panayam po," nauutal na sagot ni Gabriel. Tuyong-tuyo ang kanyang lalamunan at tila hindi makapagsalita nang maayos.

Marahang ngumiti si Nosgel—isang ngiting walang init at walang damdamin. "Panayam. Tama. Unang Bahagi: Pagsusuri ng Pisikal na Anyo."

Tumayo ito mula sa kanyang kinauupuan. Sa bawat hakbang ng kanyang matataas na takong, tila may tumutunog na bilang ng oras—isang pagbilang na patungo sa kanyang kapalaran. Lumakad ito paikot sa malaking mesa hanggang sa makarating sa gilid kung saan nakaupo si Gabriel. Ramdam ni Gabriel ang kanyang presensya at naamoy ang kanyang pabango—mas matapang, mas nakalalasing, at higit na nakakapagpahina ng tuhod.

Dahan-dahang tinapik ng kanyang mga daliring nakapintura ng pula ang balikat ni Gabriel.

"Maghubad."

Nanigas ang buong katawan ni Gabriel na parang nakakita ng multo. "P-po?"

Humarap sa kanya si Nosgel habang nakapamulsa ang mga kamay. "Ang sabi ko, hubarin mo ang iyong damit. Ang tawag dito ay 'Audition for Her Bed', Ginoong Hawthorne. Akala mo ba nasa tanggapan ka ng mga empleyado? O baka inaasahan mong may makukuha kang sweldo at benepisyo?"

Namula ang buong mukha ni Gabriel. Sa hiya, sa galit, at sa pakiramdam na siya ay pinagmumukha. "Ma'am, hindi po ako ganyang klase ng tao..."

"Hindi ka ano? Bayaran?" Itinaas ni Nosgel ang kanyang kilay na tila nanunukso. "Lahat tayo ay may katumbas na halaga, Gabriel. Ang sa iyo ay nakasulat dito... Limampung milyong piso."

Binuksan niya ang hawak na folder at hinagis ito sa ibabaw ng mesa, na dumulas hanggang sa harap ni Gabriel. Ang Pormularyo ng Pag-aaplay. Naroon ang kanyang pirma. Ang kanyang sariling sulat-kamay.

Dahilan ng Pag-aaplay: Pera para sa paggamot ng kasintahan – Leukemia. Kailangan ng Transplantasyon ng Utak ng Buto.

Ngumisi si Nosgel nang mapait. "Nakakaantig. Napakadakila. Gagawin mo ang lahat para sa kasintahang may malubhang sakit. Iyan ang dahilan kung bakit pumayag ka sa lahat ng ito."

Hindi makatingin nang diretso si Gabriel. Ramdam niya ang matinding kahihiyan. Basang-basa na ng pawis ang likod ng kanyang damit.

Biglang lumuhod si Nosgel sa harap niya. Oo, lumuhod ito, upang magkapantay ang kanilang mga mata. Hinawakan nito nang mahigpit ang panga ni Gabriel at pilit itong iniharap sa kanya upang tumingin nang diretso.

"Tumingin ka sa akin," bulong nito. Ramdam ni Gabriel ang malamig na hininga nito sa kanyang mukha. "Hubarin mo ang iyong kasuotan ngayon din, at ibibigay ko agad ang sampung milyong piso. Agad na bayad. Para sa iyong kasintahan. Para mabuhay siya."

Napakuyom nang mahigpit ang mga kamao ni Gabriel. Ang alaala ni Scarlet ay biglang pumasok sa kanyang isipan—nasa ospital, mahina, at umiiyak habang kausap siya sa telepono kagabi. "Babe, pakiusap... mamamatay ako kapag hindi natuloy ang operasyon..."

"Ano pa ang iyong pinag-iisipan?" tanong ni Nosgel na tila nagpapadali sa kanyang pasya. "Simple lamang ang aking mga patakaran. Anim na buwan. Ang katawan mo ay sa iyo, ngunit ang iyong oras ay akin. Ang iyong patakaran ay akin. Kapalit nito, mabubuhay ang iyong kasintahan. Panalo ang parehong panig, hindi ba?"

Tumayo muli si Nosgel at bumalik sa kanyang silyang may gulong. Muling iniharap ang kanyang katawan at nagkrus ang mga binti habang nakatingin kay Gabriel. Nanonood ito... at tila nasisiyahan sa nangyayari.

Isang buong minuto ng katahimikan. Ang tanging naririnig lamang ni Gabriel ay ang malakas na tibok ng kanyang puso at ang paulit-ulit na boses ni Scarlet sa kanyang isipan: "Kailangan kita, Babe... huwag mo akong pababayaan..."

Dahan-dahang tumayo si Gabriel mula sa kanyang kinauupuan.

Tinanggal niya ang kanyang amerikana at hinayaang bumagsak ito sa malamig na sahig.

Sumunod ang kanyang kurbata—hinila niya ito nang padabog mula sa kanyang leeg.

Isa-isang binuksan niya ang mga butones ng kanyang damit habang nanginginig ang kanyang mga kamay dahil sa halo-halong emosyon.

Hindi tumingin si Nosgel sa kanyang mga mata ni Gabriel. Ang tingin nito ay nakapako sa kanyang katawan—naglalakbay mula sa leeg, pababa sa matipunong dibdib, patungo sa matitigas na kalamnan ng tiyan, hanggang sa linyang pababa sa kanyang puson. Tila bumibili lamang ito ng alagang hayop o kabayo na susuriin kung malakas at maganda ang kalidad.

Nang hubad na siya hanggang sa baywang, muling tumayo si Nosgel at lumapit sa kanya. Napakalapit—halos isang dangkal na lamang ang pagitan ng kanilang mga katawan.

Itinaas nito ang kanyang kamay at hinawakan ang kwintas na suot sa sariling leeg. Bahagya nila itong hinila pababa. "Nakikita mo ba ito?" bulong nito na tila isang banta. "Kapag pinirmahan mo ang kasunduang ito, susuotan din kita ng katulad nito. Upang alam ng lahat... na ikaw ay pag-aari ni Nosgel Jademara Francisco."

Dahan-dahang hinaplos ng mga daliri nito ang dibdib ni Gabriel. Mabagal, mainit, at nakapapawing-puso. Ibinaba ang kamay hanggang sa tumigil ito sa ibabaw mismo ng kanyang puson.

"Huling pagkakataon," sabi ni Nosgel na parang nagbibigay ng huling babala. "Lumabas ka sa pintong ito ngayon, wala kang makukuha kahit singkong duling. Maiiwan kang lugmok sa utang. At mamamatay ang iyong kasintahan."

Tumingin si Gabriel sa kanya. Ang kanyang dangal ay basag na. Ang kanyang pagkatao ay wasak na.

"O..." dugtong pa ni Nosgel sabay ngiti—isang ngiting tila sa demonyo, puno ng panunukso at kapangyarihan. "Pumirma ka. Hubarin mo ang natitira mong damit. At ngayong gabi... sisimulan mo nang kumita ng iyong halaga para malaman mo."

Kinuha ni Gabriel ang hawak na panulat na nakahiga sa ibabaw ng mesa.

Pumirma siya.

Ngumiti si Nosgel—isang ngiting punong-puno ng tuwa at tagumpay. Tila isang batang nakakuha ng pinakamagandang laruan sa buong mundo.

"Napakabuti mong bata," bulong nito. Biglang hinila nito ang batok ni Gabriel palapit sa kanya hanggang sa magdikit ang kanilang mga mukha. "Maligayang pagdating sa impyerno, Aking Pag-aari. Ako si Nosgel. At sa susunod na anim na buwan..."

Bigla niyang idinikit ang kanyang mga labi sa gilid ng bibig ni Gabriel. Mabilis, malamig, at mariin—isang halik na nagsasaad ng pagmamay-ari.

"...ako ang nagmamay-ari sa iyong buong pagkatao."

 

Halos hindi mapakali si Gabriel matapos ang ginawa ng babae. Pakiramdam niya ay parang ito ang kauna-unahang pagkakataon na nakatikim siya ng ganoong klaseng halik—mabilis man ay tila tumagos ito sa kanyang kaluluwa. Sobrang ligalig naman ng babaeng ito, bulong niya sa kanyang sarili habang pilit na pinakalma ang kanyang mabilis na tibok ng puso.

Tila nabasa ni Nosgel ang nasa isip niya habang nakamasid sa kanyang reaksyon. Tumaas muli ang kanyang kilay at dahan-dahang ngumiti nang mapaglaro.

"Aba, bakit ka ganyan tumingin? Para kang nakakita ng multo," panunukso nito habang nakapamewang. "Hindi ba sanay ang iyong katawan at damdamin na mahalikan o hawakan? O baka naman ito ang unang beses na naramdaman mo ang ganitong uri ng init at sarap?"

Napalunok si Gabriel. Ramdam niya ang init na gumapang mula sa kanyang leeg hanggang sa kanyang mukha dahil sa hiya at kaba.

"Ahhh... a-ahhh..." nauutal na sagot niya habang umiiwas ng tingin. "Nagulat lang po ako, Madam. Pasensya na po kung tila ako ay hindi kumilos nang maayos."

Nagsalubong ang makakapal na kilay ni Nosgel. Tila hindi nito nagustuhan ang narinig o ang ipinakitang reaksyon ng binata.

'Bakit tila hindi nasisiyahan ang tingin niya?' tanong ni Gabriel sa kanyang isipan. 'O baka naman nandidiri siya sa akin? O sa amoy ko?'

Agad niyang inamoy ang kanyang sarili. Imposible naman iyon, pagpapakalma niya sa sarili. Dahil tuwing ikalawang linggo ay hindi ako nakakaligtaang magpunta sa dentista at maglinis ng aking bibig. Maayos ang aking amoy.

Ngunit sa huli, pinalis niya ang lahat ng alalahanin. 'Wala akong pakialam kung ano ang iisipin o maramdaman niya,' matigas na sabi niya sa kanyang sarili. 'Siya ang nagbayad. Siya ang nagmamay-ari. Ako ay wala nang ibang halaga kundi magsilbi sa kanya. Ang aking katawan ay naririto lamang para sa kanyang kama at kasiyahan.'

Lumapit muli si Nosgel sa kanya. Sa pagkakataong ito ay mas malapit pa kaysa dati. Itinaas nito ang kanyang kamay at marahang hinaplos ang pisngi ni Gabriel gamit ang likod ng kanyang mga daliri. Ang kanyang mga matang kulay abo ay tumitig nang diretso sa kaloob-looban ng kaluluwa ng binata.

"Huwag mo akong patawarin, Gabriel," bulong nito sa boses na parang seda ngunit may halong banta. "Dahil simula sa araw na ito, hindi ka na hihingi ng tawad sa akin. At hindi ka na magugulat sa anumang gagawin ko. Dahil ang lahat ng gagawin ko sa iyo... ay karapatan ko bilang iyong may-ari. Naintindihan mo ba?"

Tila nawalan ng lakas ang tuhod ni Gabriel. Tinitigan niya ang babaeng nasa harapan—maganda, makapangyarihan, at nakakatakot. Dahan-dahan siyang tumango, walang nagawa kundi tanggapin ang kanyang kapalaran.

"Opo... Madam," mahina niyang sagot.

Napangiti si Nosgel—isang ngiti na tila nasisiyahan sa ganap na pagsuko ng binata. Muling inilapit ang kanyang mukha hanggang sa dumampi ang kanyang mga labi sa tainga ni Gabriel.

"Mabuti," bulong nito na nagpadala ng kilabot sa buong katawan ni Gabriel. "Dahil ngayong gabi... sisimulan nating matuklasan kung gaano katibay ang iyong sinasabing lakas at kung karapat-dapat ka nga sa aking kama. Huwag mo akong bibiguin, Gabriel... dahil kung gagawin mo umatras, ang kapalit ay hindi lamang ang iyong dangal, kundi pati na rin ang buhay ng iyong minamahal."

Bumalik si Nosgel sa kanyang upuan at muling kinuha ang kanyang baso ng alak habang nakatitig sa hubad na katawan ng binata na tila pinag-aaralan ang bawat