Mag-log inHindi umuwi si Emerson ng gabing iyon. Buong gabi siyang naghintay, ngunit walang anino ng lalaki ang nagpakita.Nag-aalala man nang husto, hindi talaga nagawang mag-message ni Mildred sa kanyang boss. Inaatake kasi siya ng matinding hiya. Ayaw niyang magmukhang masyadong pilit o nag-o-overstep sa kanyang posisyon bilang empleyado sa bahay na iyon. Ayaw niyang mag-insist na mag-text o tumawag, dahil baka kung ano pa ang isipin nito. Baka isipin ni Emerson na tsismosa siya, o mas malala, baka isipin nitong may gusto siya rito. Kahit ang totoo, may kaunti nga naman talaga.Ang ending, hindi siya nakatulog magdamag. Pabaling-baling siya sa kanyang kama, yakap-yakap ang unan, at paulit-ulit na tinitingnan ang screen ng kanyang cellphone kung may chat o missed call, pero wala talaga.Buong gabi siyang sumisilip sa bintana at sa pintuan ng kanyang silid. Tuwing may maririnig siyang tunog ng sasakyan sa kalye o tunog ng hangin, mabilis siyang tumatayo para tingnan kung iyon na ba ang sasakya
"Wala ka bang nararamdaman para kay Mildred?" tanong ni Damon kay Emerson matapos nilang maupo sa isang VIP lounge ng bar. Bahagyang maingay ang paligid dahil sa musika, ngunit sa sulok kung saan sila naroroon, sapat ang katahimikan para magkaunawaan sila nang maayos.Inayos ni Emerson ang kanyang pagkakaopo at kinuha ang baso ng inumin sa mesa. "Wala pa sa plano ko ang magka-girlfriend o pumasok sa isang relasyon. Marami pa akong dapat asikasuhin sa pamilya at sa negosyo. Isa pa, para sa akin, hindi ko tipo ang mga katulad ni Mildred na masyadong bata. Ayoko ng ganoon, Kuya Damon," maikling sagot ni Emerson sabay iling."So, okay lang ba sa iyo kung ligawan ko siya?" muling tanong ni Damon sa kanya. Seryoso ang mukha nito at halatang hindi nagbibiro sa kanyang sinasabi.Natawa si Emerson sa paraan ng pagtatanong ng lalaki. Parang may relasyon naman sila ni Mildred kung magpaalam ito sa kanya. Hindi niya akalain na hihingi ito ng permiso sa isang bagay na wala naman siyang kinalaman.
"Hi, Mildred..." nakangiting bati ni Damon sa kanya ng hapong iyon. Ang kanyang boses ay may kakaibang lambing na tila nagpapahiwatig ng interes, isang bagay na agad na nagpabilis sa tibok ng puso ni Mildred dahil sa matinding kaba."Hello po, Mr. Robles..." bahagya siyang yumuko at pilit na ngumiti, sinusubukang itago ang panginginig ng kanyang mga kamay. Lumayo siya nang kaunti upang mapanatili ang propesyonal na distansya."Out mo na pala. Tamang-tama, aayain sana kitang kumain sa labas ngayon. Hindi kasi ako busy, at gusto ko sanang magkwentuhan tayo," ngumiti si Damon bago dahan-dahang tinanggal ang suot niyang mamahaling shades.Mayabang at puno ng kompyansa sa sarili ang aura ni Damon, ang uri ng lalaki na sanay na nakukuha ang lahat ng hilingin niya. Malayong-layo ang ugali niya kay Emerson na kilala bilang isang seryosong tao, tahimik, at walang panahon sa mga walang kwentang bagay."Ah... Mr. Robles... may gagawin po kasi ako ngayon sa bahay," magalang na tanggi ni Mildred.
"Mula sa araw na ito, puputulin mo na ang lahat ng ugnayan sa kanila," mariing sabi ni Emerson. "Iuurong ko ang kaso, ngunit hinding-hindi ka na babalik sa kanila. Hindi ka na nila pwedeng lapitan, kausapin, o saktan muli. Sasama ka sa akin. Magtatrabaho ka para sa akin, at ako ang magbabantay sa kaligtasan mo."Natigilan si Mildred. Batid niyang malaking sakripisyo ito, ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Ang mahalaga sa kanya ay hindi magdusa ang kanyang mga magulang sa malamig na rehas ng kulungan. Dahan-dahan siyang tumango bilang pagsang-ayon."Opo, Sir Emerson. Tinatanggap ko po ang kondisyon ninyo," mahinang sagot ni Mildred.***************Lumipas ang isang linggo. Dahil sa magandang alaga at mga mamahaling gamot na ibinigay ni Emerson, mabilis na naghilom ang mga sugat ni Mildred. Bagaman may mga pasa pa rin sa kanyang katawan, kaya na niyang maglakad nang mag-isa.Sa araw ng kanyang paglabas sa ospital, isang mamahaling sasakyan ang naghihintay sa kanya. Doon niya nalaman
Mabilis na binuhat ni Emerson si Mildred patungo sa kanyang sasakyan. Bawat segundo ay mahalaga. Habang nasa biyahe, walang tigil ang pag-agos ng dugo mula sa mga sugat ng dalaga, kaya naman halos liparin ng kanyang driver ang daan patungo sa pinakamalapit na ospital.Pagdating sa emergency room, agad na dinaluhan ng mga doktor at nars si Mildred. Pilit na pinakalma ni Emerson ang kanyang sarili habang pinapanood ang pagpasok ng duguang dalaga sa loob ng operating room upang linisin ang mga sugat nito at masuri kung may mga nabaling buto o pinsala sa kanyang mga organ sa loob ng katawan.Habang naghihintay sa hallway, hindi mapakali si Emerson. Naglalakad siya pabalik-balik, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom pa rin sa galit. Hindi niya matanggap na ang sariling mga magulang ni Mildred ang gumawa sa kanya niyon. Kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan ang kanyang pinakatiwalang abogado."Ipakulong mo sila," malamig at mariing utos ni Emerson sa kabilang linya. "Ihain mo ang lah
"Salamat sa inyo," bahagyang yumuko si Mildred habang nagsasalita. Bakas sa kanyang mukha ang labis na pagod, ngunit pilit pa rin siyang ngumingiti upang magpakita ng pasasalamat.Inihatid siya nina Emerson sa isang simpleng subdibisyon kung saan matatagpuan ang kanyang tirahan. Pumasok sa isang berdeng gate ang dalaga, bitbit ang kaunting gamit at ang mabigat na nararamdaman sa kanyang dibdib.Aalis na sana ang sasakyan nina Emerson, ngunit hindi pa man sila nakakalayo ay nakarinig na sila ng malalakas na sigawan mula sa loob ng bahay. Ang boses ay puno ng galit at poot, kaya naman napahinto si Emerson sa pagmamaneho."Walanghiya kang babae ka!" Ang boses ng isang matandang lalaki—ang ama ni Mildred—ay umalingawngaw hanggang sa labas ng kalsada. Kasunod niyon ang isang malakas na tunog ng sampal.Pak!"Isa kang inutil!" Bakas sa boses ng kanyang ina ang kawalan ng awa. "Iyang ganda mo na lang ang ibabayad mo sa mga utang natin, hindi mo pa ibinigay ang katawan mo kay Alberto! Bukod s
Eksakto namang inilabas na ng nurse si Angelyn.Nakaupo si Angelyn sa wheelchair, putlang-putla ang mukha. Pagkakita niya kay Norelyn, agad na bumuhos ang kanyang mga luha."Ma..."Sobrang nasaktan si Norelyn para sa anak at agad siyang niyakap nang mahigpit. Ipinaramdam niya dito ang kanyang pagma
Parang tinamaan sa mahinang bahagi si Damon.Si Malachi ang pinakamakapangyarihan sa buong pamilya Robles. Mabuti na lang at hindi naging patas ang tadhana sa kanya dahil lumpo ang binti nito. Iyon lang ang tanging dahilan kung bakit nakakahinga pa nang maluwag ang iba.Bata pa lang sila, laging na
Napangiti si Damon at mayabang na inakbayan si Angelyn. Sinabihan niya itong sumakay na sa harap at tinulungan pa niya itong mag-seatbelt. Pagkatapos, lumingon siya kay Jazz at may halong yabang na sinabing sa likod na lang ito sumakay para hindi sila mahuli sa dinner.Hindi siya makakapayag na sus
Pagkainom ng gamot, nanghina siya at napasandal sa gilid. Basang-basa siya ng pawis, na parang bagong ahon lang sa tubig. Gusto niyang sabihan si Malachi na hindi siya makakapagluto o makakalabas para kumain, pero wala siyang mabigkas na salita.Naalala niya na laging ganito kasakit ang puson niya







