2. Family problem

(Ava pov)

Magulo na nga ang buhok ko, magulo pa ang isip ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang boss ko pagpasok ko. Naalala ko ang mga halinghing ko kagabi habang sinisigaw na "Ohhh, Sir, more! Bilisan mo pa!" Diyos ko nakakahiya talaga!

Nahuli kong tinitingnan ako ng driver ng taxing nasakyan. Iniisip siguro nito na nababaliw na ako dahil kanina pa ako bulong ng bulong habang sabunot ang buhok ko.

"Miss, nandito na tayo." Sabi nito ng makarating kami sa tapat ng hospital. Dito naka-confine ang mama ko. May sakit kasi ito sa puso.

"Heto po ang bayad. Salamat ho!" Nagmamadali akong bumaba pagkatapos ibigay ang bayad ko. Ang sakit ng katawan ko, lalo na ang perlas ko, parang nalamog yata ng husto 'to ni Sir ang perlas ko.

Pagdating sa ward kung nasa'n si mama ay inayos ko ang lakad ko, baka kasi tanungin ko nito kung ano ang nangyari sa akin. Nakita ako ng kapatid ko, si Amber, ang sunod sa akin, kumaway ito at binati ako.

"Ate, bakit ngayon ka lang? Kanina pa kita gustong makausap tungkol sa kalagayan ni mama." Binulong lang niya para hindi marinig ni mama. Kinabahan tuloy ako. Mukhang may problema. "Puntahan mo muna si mama, mamaya nalang tayo sa labas mag usap. Bibili lang ako ng kape. Mukhang naparami yata ang nainom mo."

Inamoy ko ang hininga ko. Oo nga amoy alak pa.

Pagkaalis nito ay nilapitan ko si mama, dumilat ito ng hawakan ko siya sa kamay. Ang payat na ni mama, ang bilis bumagsak ng katawan nito dahil sa heart decease. Napakaputla na rin nito. Nang makita nitong malungkot ako ay pinatong nito ang kamay sa kamay ko.

"Kung bumuntonghininga ka naman ay parang mawawala na ako. May sakit lang ako, anak. Gagaling din ako." Napansin ni mama ang ayos ko. Hindi ito sanay na makita akong nakasuot ng sexy o revealing na damit kaya alam kong nagulat ito. Mas mahilig kasi ako sa mga old fashion outfit. "Nag enjoy ka ba sa lakad mo kagabi kasama ang mga kaibigan mo?" Ang paalam ko kasi sa kanya ay lalabas muna ako kasama ng mga kaibigan ko. Nagulat nga ito dahil hindi ko naman gawain 'yon. Hindi din kasi ako mahilig sumama sa mga night out. Gusto ko lang talagang lumabas kagabi para mag enjoy at kalimutan ang ginawa ni Vale.

Nagsalita si mama, nagulat ako ng marinig sinabi niya. "Hiwalay na ba kayo ni Vale, Ava?"

"Po? Paano niyo nalaman, ma?" Gulat kong tanong rito. Wala kasi akong sinasabi rito tungkol sa hiwalayan namin ni Vale. Ayoko kasi alalahanin niya ako. Ang gusto ko ang kalagayan nalang niya ang isipin niya.

"Malamang ina mo ako, kaya alam ko kung nasasaktan ang anak ko o hindi."

Naantig ang damdamin ko sa sinabi ni mama. Kahit hindi kami palaging magkasama ay nababasa parin ako nito. Noong nakaya ko na kasing tumayo sa sarili kong paa ay bumukod na ako. Kahit ayaw ni mama ay umalis ako sa poder niya. May nakita na kasing mamahalin si mama, limang taon na kasi itong biyuda. Ayoko na maging hadlang o maging pabigat kaya nagsarili nalang ako.

"Anak, kahit hindi mo sabihin nababasa ko sa mata mo na malungkot ka."

Yumuko ako at mapait na ngumiti. Akala ko matatago ko, hindi pala. Makikita parin sa mata ko ang lungkot.

"Kung hindi si Vale ang lalaking para sayo, alam kong may darating na mas nararapat at higit pa sa kanya, yung lalaking mamahalin ka ng totoo at hindi ka sasaktan. Kaya wag ka ng malungkot, Ava. Maganda at mabuting tao ka kaya siya ang dapat manghinayang na pinakawalan ka niya."

Napangiti ako. Tama si mama, hindi kawalan si Vale sa buhay ko. Balang araw ay makakahanap din ako ng tapat na lalaking hindi gaya nito.

"Sandali, ano 'yang nasa leeg mo?" Puna ni mama habang nakatingin sa leeg ko.

Humawak ako sa leeg ko. Namula ako. Naalala ko na pinanggigilan ni Sir Elijah ang leeg ko, nilagyan niya ito ng maraming kiss mark.

"K-kagat lang ng lamok ito, ma!" Namumulang palusot ko. Buti nalang dumating si Amber kaya napunta sa ibang paksa ang usapan namin. Bago painumin ng gamot si mama ay pinakain ko muna ito ng prutas. Nang makatulog ito mayamaya ay sumenyas sa akin si Amber na lumabas sandali para makapag-usap kaming dalawa.

"Ate, kailangan na daw ni mama na maoperahan agad sa susunod na linggo."

"Ano?! Pero akala ko ba madadaan pa sa gamutan ang kalagayan ni mama?" Iyon kasi ang sinabi ng doktor noong nakaraan sa amin.

"Iyon na nga, ate. Dumating na ang iba pang resulta ng test kay mama. Malubha na daw ang sakit sa puso ni mama kaya kailangan na niyang sumailalim sa operasyon. Ang sabi ng doktor aabutin ng limang milyon ang gastusin ni mama dito sa hospital, hindi pa kasama ang babayaran natin sa mga gamot, kailangan din siyang malipat sa private room."

"Amber, paano na 'to? Kahit pagsamahin natin ang ipon natin ay hindi kakasya sa mga gastusin dito sa ospital. Saka limang milyon? Saan naman tayo kukuha ng gano'n kalaking halaga?" Nanlulumong tanong ko.

"Ate, pasensya ka na ha, wala akong masyadong maitulong sayo. Alam mo naman na kakasimula ko palang sa trabaho kaya hindi pa gano'n kalaki ang naiipon ko. Nakokonsensya tuloy ako dahil hindi ako masyadong nakakatulong sayo." Nakokonsensyang sabi nito.

Pinagalitan ko ito at sinabihan na wag magsalita ng gano'n. Ang mahalaga ay naging masunurin ito sa amin ni mama. Lahat kasi ng tinuro ko at binilin habang nag aaral ito ay sinunod nito. Naka-graduate nga ito na matataas ang grado. Bilang ate ay proud ako sa kanya. Hindi pa ito nakakaipon kasi kakapasok lang nito bilang guro sa isang pampublikong paaralan. Namatay na ang stepfather namin, wala ng ibang aasahan si mama kundi kami. Pareho lang naman kami na nagsisikap na makatulong kay mama kaya hindi siya dapat makonsensya.

Tumitig si Amber sandali sa akin. "May dumi ba ako sa mukha?"

"Alam mo ang ganda at ang sexy mo ngayon, ate. Ang sabi nila blooming daw ang babae kapag nadiligan. Nagkabalikan ba kayo ni Kuya Vale?"

"S-sinong blooming ako? S-saka akong nadiligan, hindi noh! K-kung ano-ano ang iniisip mo, buti pa aalis na ako. Ikaw na muna ang bahala kay mama, aalis na ako. Hahanap ako ng paraan para makalikom ng limang milyon. Saka for your information, wala akong balak na balikan ang manlolokong 'yon! Hindi ako kumakain ng tira-tira!" Nandidiring ani ko pa bago lumabas ng ward.

Namula na naman tuloy ako ng maalala ang nangyari sa amin ni Sir. Bumuga ako ng hangin. Lagot paano na 'to? Kaya ko bang umarte na parang walang nangyari pagnagkita kami sa trabaho?