EP.9 เริ่มไม่น่ารักแล้วนะ

-9-

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

มหาวิทยาลัย

ฉันนั่งตาบวมอยู่ใต้ต้นไม้ต้นประจำของฉันกับตังเมที่ใต้คณะ เมื่อคืนร้องไห้ซะตาบวมตอนนี้รู้สึกโมโหตัวเองที่สุดท้ายแล้วสภาพตามันบวมเหมือนมีผึ้งเป็นพันพันๆรังรุมต่อย ร้องไห้เกือบทั้งอาทิตย์ ฉันเลยต้องนั่งอังน้ำแข็งกับตาอยู่แบบนี้

ฉันเรียนอยู่คณะสถาปัตถฯตอนนี้ก็ปีสี่แล้ว ฉันหวังแค่ว่าพอเรียนจบ ขอแค่มีงานก็น่าจะโอเค ก่อนหน้านี้ก็วางแผนชีวิตไว้ดิบดีมากๆ แต่เพราะเจอมรสุมจากเรื่องของพ่อ และแม่เลี้ยงจิ้งจอกหางโผล่แบบนั้น ตอนนี้ฉันเลยยังตั้งตัวไม่ค่อยทัน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด และปัญหาทั้งหมดทั้งมวลคือเรื่องเงิน

น้ำอุ่นวางน้ำแข็งประคบใส่แก้วน้ำแข็ง คว้าถุงยาที่หมอวิลแจ้งให้กินเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ขึ้นมา วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว แต่เอาเข้าจริงอาการปวดท้องมันหายไปเมื่อสามวันก่อน แต่เพราะถูกกำชับว่าควรกินให้หมด ฉันก็เลยกินมันจนหมด

ครั้นนึกถึงหมอวิลขึ้นมา มือเรียวที่ยัดยาใส่ปากก็ถือขวดน้ำค้างคามือนิ่งไปครู่นึงก่อนจะดื่มมันเพื่ออัดยาลงท้อง

“..วันสุดท้ายแล้วสินะ”

“มาเช้าไม่พอ ยังมานั่งหน้าจ๊องอยู่คนเดียวแบบนี้ ตังเมไปไหนซะละ”

“อาจารย์ สวัสดีค่ะ” คนที่ทักทายฉันก็คืออาจารย์ประจำคณะ ชื่ออาจารย์เปรม อาจารย์เป็นคนตัวสูง ผอม แต่ไม่เก้งก้าง สุภาพและจะชอบมีแว่นกรอบใสติดตัวอยู่เสมอ

“ตังเมยังไม่มาเลยค่ะ ไม่รู้ทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า”

“งานที่THE COVEท่าจะใช้งานลูกศิษย์ฉันหนักไปแล้วนะ”

“..อาจารย์รู้ด้วยเหรอคะ ว่าตังเมทำงานอยู่ที่นั่น”

“เพื่อนฉันบ่นให้ฟังบ่อยๆ เพื่อนเราเป็นคนที่ตั้งใจทำงานมากๆ ขายดื่มได้วันละหลายสิบยี่สิบแก้ว ชอบแอบไปหลับในห้องแต่งตัวแล้วก็..”

“….”

“เพิ่งพากระต่ายน้อยตัวใหม่ ไปฝากเข้าทำงานที่นั่นด้วย” ข้อมูลที่อาจารย์พูดมามันตรงมากๆ ตรงเหมือนกับว่า

“เพื่อนฉันเอง เจ้าของ”

“อาจารย์เป็นเพื่อนกับคุณคูมินเหรอคะ?”

“อืม” ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มเจื่อนๆ ยังคงติดกลัวว่าใครจะรู้เรื่องของฉันกับหมอวิลอยู่ตลอดๆ เเต่.. ฉันก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองนะ ว่าหมอวิลจะไม่พูดเรื่องนั้นกับใคร.. คุณคูมินก็เหมือนกัน

“วันนี้ว่างหรือเปล่า พอดีมันมีอยู่โครงการนึงที่เขาต้องการคนออกแบบโครงสร้างของตึกให้หน่อย ของเดิมออกแบบมาไม่ดี โปรเจคก็เลยล่มไปแล้วสองรอบ มีค่าออกเเบบให้แบบร้อยเปอร์เซนต์ เจ้าของเขาอยากจะลองให้นักศึกษาใกล้จบใหม่ลองโชว์ฝีมือสักหน่อย เจอพวกหัวกะทิไปสองรอบก็ล่มไม่เป็นท่า ก็นะ.. พวกอีโก้เยอะนะ ออกแบบไม่ดูความเป็นจริงเท่าไหร่”

“อาจารย์พูดจริงเหรอคะ!”

“อืม ต้องการใช้เงินหรือเปล่า” คำถามของอาจารย์ทำให้ฉันสงบไป..

“ค่ะ ตอนนี้ อุ่นต้องใช้เงินรักษาพ่อนะคะ หลายบาท”

“ถ้าเราตกลง ฉันจะได้ไปคุยกับฝั่งนั้นให้ เพราะเท่าที่เห็นลูกศิษย์ตัวเองตอนนี้ เรานั่นแหละ น่าจะเหมาะสมกับงานนี้ที่สุด”

“ค่ะ ได้ค่ะ!” น้ำอุ่นยิ้มร่า นี่แทบจะเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่องที่เธอยิ้มได้มากที่สุดขนาดนี้

“งั้นเราไปหาที่คุยให้มันชัดเจนหน่อยจะดีกว่า นายจ้างให้เงินมัดจำมาแล้วสามหมื่น ถ้าเธอมั่นใจว่าเธอทำได้ เธอก็เอามัดจำไปเลย”

“เอ่อ แต่ว่านี่มันเป็นงานที่อุ่นได้รับแบบงานแรก อาจารย์จะยังคอยให้คำปรึกษาอยู่ใช่ไหมคะ?”

“อื้ม ฉันจะช่วยตบเธอให้เข้าที่อีกที”

“ขอบคุณนะคะ” ไรฟันกัดที่ริมฝีปากล่าง น้ำอุ่นใจชื้นขึ้นมาบ้าง มีลู่ทางให้เธอได้หาเงินแบบนี้มันก็ดีสำหรับเธอแล้วก็พ่อละนะ ถึงรู้ว่าเงินสามหมื่นมันยังทำอะไรไม่ได้สำหรับการรักษาพ่อในครั้งต่อๆไป แต่ก็ดีกว่าไม่มีเงินเลย

ติ๊งค์~ เสียงไลน์ดังขึ้น น้ำอุ่นที่เดินตามหลังอาจารย์เปรมก็หยิบมือถือขึ้นมาดู และพบว่ามันเป็นข้อความจาก..

หมอวิล

‘คืนนี้มาหาฉันหน่อย’

ข้อความนั้นทำให้น้ำอุ่นชะงักไป จริงๆวันที่หมอนัดไว้ที่ใบนัดมันคือวันพรุ่งนี้ เธอเม้มปากแต่ยังไม่ทันได้ตอบกลับไป

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“อ๋อ! เปล่าค่ะ” เธอกดอ่านแต่ไม่ตอบกลับไป หย่อนมือถือใส่กระเป๋า ละวิ่งตามหลังคนเป็นอาจารย์ไปโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องที่อาจจะเป็นปัญหาตามมา

โรงพยาบาล

แผนกนิติเวช

ร่่างไร้วิญญาณนอนเปลือยเปล่า มันเป็นร่างของหญิงสาวหน้าตาดี ที่ได้รับข้อมูลเบื้องต้นจากตำรวจว่า เธอน่าจะถูกกลุ่มชายชกรรจ์จำนวนสามคนหลอกล่อให้เธอรัับงานกินดื่มและเอนเตอร์เทนนอกสถานที่ ก่อนที่เช้าวันรุ่งขึ้นจะพบเธอเป็นร่างที่ไร้วิญญาณ พร้อมกับอวัยวะบางส่วนในร่างกายได้ขาดหายไป ที่ริมน้ำบริเวณใกล้เคียง

เครวิลชันสูตรพลิกศพอยู่หลายครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่คำตอบและร่องรอยที่ได้จากศพ ก็มีเพียงแค่คำตอบเดียวเท่านั้น คืออวัยวะที่หายไป ไม่ได้หายไปจากการถูกสัตว์ใหญ่ขย้ำอย่างที่หลายๆคนมักสรุปทันทีที่เห็นสภาพของศพ แต่มันหายไปเพื่อมีคนเอามันไป

“หมอว่าไงคะ คิดเหมือนกันใช่ไหมคะ?” แนน ผู้ช่วยที่คอยจัดแจงงานให้กับหมอวิลเอ่ยถาม หมอวิลพยักหน้า เขาก้มมองสภาพศพที่มันไม่น่าดูเอาซะเลย ก่อนจะมีอาจารย์หมออีกท่านเดินเข้ามาสมทบ

“หมอวิลแน่ใจแล้วนะ?”

“ครับ ตำแหน่งที่อวัยวะอยู่มันมีสภาพดีมากๆ ไต หัวใจ และตับ โพรงของตำแหน่งอวัยวะเสียหายเพียงแค่ถูกของมีคมเชือนและตัดเท่านั้น ไม่ได้ถูกขย้ำหรือถูกสัตว์ใหญ่กัดกินตามรายงานในสถานที่ที่เจอศพครับ บาดแผลขาดรุ่ยรอบๆคาดว่าน่าจะเป็นการสร้างสถานการณ์กลบเกลื่อนแน่นอนครับ”

อาจารย์หมอผมเทาขมวดคิ้ว ก้มมองส่วนต่างๆของศพหญิงสาว

“อย่างตรงตำแหน่งที่เป็นตำแหน่งของไต เราจะเห็นว่ามีความเละถ้ามองด้วยตาเปล่าก็อาจจะสรุปได้ว่าเป็นการขย้ำของสัตว์ใหญ่ แต่ถ้าลองตรวจให้ลึกเข้าไปอีก เส้นเลือดตรงนี้ถูกตัด ไม่ได้ถูกขย้ำ”

“อ่า ไอ้พวกเวร หากินกับคนเราแบบนี้ได้ยังไง” อาจารย์หมอบ่นพึมพำก่อนจะถอนหายใจ

“หมอวิลมีเพื่อนที่เป็นเจ้าของบาร์ใช่ไหม”

“ครับ”

“จับความผิดสังเกตให้ดี เหยื่อของพวกมันคงไม่พ้นสถานที่บรรเทิง ที่อโคจร”

“ครับ” หมอวิล ผู้ช่วยและอาจารย์หมอยืนมองศพหญิงสาวที่น่าสงสาร

“ไอ้พวกค้าอวัยวะนี่ น่าจะให้พ่อให้แม่มันโดนกันเองซะบ้าง” อาจารย์หมอบ่นพึมพำ ก่อนจะเริ่มประสานงานและโทรหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ

หมอวิลเดินออกมาจากห้องชันสูตร เขาส่งข้อความหาน้ำอุ่นแต่เพราะปลายสายอ่านแต่ไม่ตอบ เขาโทรไปเธอก็ไม่รับ

“เฮอะ! ดีจริงๆ” คุณหมอหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง ถอดชุดหมอและเดินออกไปยังพื้นที่สูบบุหรี่ เขาจุดไฟและสูบมันเงียบๆเพียงลำพัง อาจเป็นเพราะศพของหญิงสาวเมื่อกี้ ทำให้เขาต้องการติดต่อกับน้ำอุ่น แต่เพราะเธอไม่รับสายของเขาและไม่มีท่าทีตอบกลับ มันก็ยิ่งทำให้เจ้าตัวหงุดหงิดจนนั่งไม่สุข

เขากดบุหรี่กับจานเขี่ย เดินออกจากพื้นที่สูบบุหรี่ก่อนจะพบเห็นหญิงสาวคนนึง ยิ้มแย้ม พูดคุยกับชายอีกคนอย่างสนิทชิดเชื้อ

..ไม่รับสายเขาเพราะมาอยู่กับผู้ชายอีกคนสินะ ขายาวสาวเท้าก้าวไวๆ สีหน้านิ่งเรียบก่อนที่จะได้รับการทักทายจากผู้ชายที่มาด้วยกันกับเธอ

“เฮ้ วิล!” คนเป็นหมอพยักหน้ายกมือรับคำทักทาย และเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ฝ่ายที่ทักก็ยกมือโบกแล้วก็ตรงเข้ามาหาเขา แต่ดูเหมือนว่าคนติดตามจะชะงักเล็กน้อย สายตาของเครวิลจ้องไปที่คนตัวเล็ก

“อะไร?”

“นี่ลูกศิษย์เบอร์หนึ่งของฉัน จะมาออกแบบให้กับตึกซีของนาย”

“ค๊ะ?” ใช้คำว่าของนายเหรอ? คุณหมอพยักหน้าเพียงนิด ก่อนจะหันไปหาคนตัวเล็ก

“มัดจำสามหมื่นพอไหม? ถ้าไม่พอ”

“พอค่ะ!” เครวิลพยักหน้าช้าๆ รอยหยักยิ้มที่มุมปากเหมือนแฝงความนัย เขารู้อยู่แล้วว่าเธอต้องการเงินมากกว่านั้นและคงจะไม่ต้องการให้คนเป็นอาจารย์แคลงใจเรื่องระหว่างเธอและเขา

“นี่เจ้าของโครงการเลยนะ รู้จักกันไว้ซะสิ”

“….” เครวิลยืนกอดอกมองน้ำอุ่นที่ทำตัวไม่ถูก เธอยกมือไหว้เครวิล เขาเองก็รับไหว้ทันที

“..เอ่อ อาจารย์คะ อุ่นขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“อืม ไปถูกใช่ไหม?”

“ค่ะ” แล้วก็รีบพาตัวเองออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่ไม่ทันได้สังเกตว่าไม่ใช่แค่เธอที่เดินออกมาจากตรงนั้น

น้ำอุ่นรีบตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อไปตั้งสติ

หมับ! แต่เธอถูกรั้งกระตุกจากคนที่เดินตามมาติดๆ ลากเธอเข้าไปยังบรรไดหนีไฟ ดันแผ่นหลังเล็กๆติดกับกับกำแพง

“อ๊ะ!”

“ทำไมไม่ตอบฉัน?”

“ตอนนั้น อุ่นยุ่งๆ”

“อะไรที่มันสำคัญกว่าการตอบข้อความจากฉัน?”

“ก็.. ก็”

“เธอเริ่มไม่น่ารักแล้วนะน้ำอุ่น”

“..ตอนนั้น อุ่นอยู่กับอาจารย์ ก็เลยไม่สะดวก คุณก็ต้องรอสิคะ”

“รอเหรอ?”

“….”

“ใช้คำว่ารอกับฉันเหรอ?” น้ำอุ่นกลืนน้ำลายดังอึ่ก เธอเหลือบมองคนตัวสูงที่ยังไม่ผ่อนแรงตรึงเธอกับกำแพง

“ความต้องการของฉัน มันรอไม่ได้รู้ไหม?”

“….”

“ก็แล้วจะให้ทำยังไงละคะ ธุระของอุ่นก็จำเป็นกว่าการที่ถูกคุณหมอเรียกหานี่คะ” เครวิลดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้ม เจ้ากระต่ายน้อยนี่เริ่มปีกกล้าขาแข็งกับเขาดื้อๆแบบนี้เพราะเห็นว่า เพื่อนของเขาสำคัญกว่าเขา

“เดี๋ยวก็ไม่ได้ซะหรอกสามหมื่นนั่น”

“….” นิ้วเรียวไล้สัมผัสกับริมฝีปากนุ่มหยุ่น ลิปกลอสหอมอ่อนๆเพียงแค่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

“คะ คุณหมอ! ที่นี่มันบรรไดหนีไฟนะ”

“แล้วไง?”

“..ระ เราไม่ควรทำอะไรแบบนั้นที่นี่”

“งั้นคืนนี้ ไปหาฉัน”

“….”

“ฉันอยากจะ… ทำแบบวันนั้น” ปลายจมูกคมเกลี่ยไล้ปลายจมูกกัน

“อึ่ก” ก่อนจะถูกปลดพันธนาการหลังจากถูกริมฝีปากขบงับที่ต้นคอเบาๆ น้ำอุ่นรีบวิ่งออกไปจากประตูบรรไดหนีไฟ เธอยังไม่ชินกับคุณหมอเครวิลจริงๆ

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

จ้องแต่จะง่ำน้องอย่างเดียวไม่ได้น๊าา คุณหมออ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲