EP.8 อย่าชมผู้ชายอื่นต่อหน้าฉัน

-8-

อึดอัดกว่านั่งกินข้าวกับหมอวิล ก็เห็นทีว่าจะเป็นสายตาของเหล่าพยาบาลนี่แหละ ที่จับจ้องมาที่โต๊ะเรา ก็ไม่แปลกใจหรอก หมอวิลก็น่าจะดังเอาเรื่องส่วนคุณคูมิน เจ้านายของฉัน.. ก็หล่อวัวตายควายหกล้มแบบกลิ้งลงเหวเลยล่ะ คิดตามเอาก็แล้วกัน สองหนุ่มหล่อกับหนึ่งหน่อคือชะนีอย่างฉัน..

‘เลือกใครดีละแบบนี้ เจอแบบนี้เลือกไม่ถูกเลยนะ’

‘ถ้าคุณคลาวน์มาอีกคนนะ ฉันจะยอมตาย ยอมถวายหัวเป็นทาสรับใช้ ท่านนายเหนือหัว’

เสียงซุบซิบก็พอมีเสียงให้ได้ยินแบบชัดเจนแจ่มแจ้งทุกคำ ฉันมองทั้งหมอวิลและคุณคูมินว่าเขาจะมีอาการยังไง แต่พวกเขาเหมือนจะชินซะแล้วสิ ดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

“เธอรู้จักไอ้คลาวน์หรือยัง?”

“ยังคะ”

“ถ้าคืนนั้นเธอสังเกต ไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างไอ้วิลคือไอ้เวลล์ ส่วนคนที่นั่งต่อจากไอ้เวลล์นั่นละไอ้คลาวน์” คนที่นั่งข้างหมอวิล แล้วก็อีกคน.. เอาจริงคือหน้าตาดีทุกคนเลยนะ

“..อ้อ อุ่นจำได้ค่ะ คนนั้นหล่อสุดๆไปเลย”

“สนใจไหมละ ไม่มีลูก ไม่มีเมีย ไม่มีพันธะ ไม่เอาเหรี้ยอะไรเลย^^” ฉันนั่งอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกว่าถูกมองจากคนตรงหน้า ฉันพยายามไม่สบตาเขา

ครืดด.. น้ำอุ่นลุกขึ้นยืนเมื่อสายตาที่ถูกจับจ้องทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

“..ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” น้ำอุ่นยังดูสุภาพเสมอกับผู้ชายทั้งสอง เพราะทั้งคูมินและเครวิลดูแล้วอายุมากกว่าเธอหลายปีเป็นแน่ การวางตัวให้สุภาพเธอคิดว่ามันสมควรที่สุด โดยเฉพาะ กับเครวิล

น้ำอุ่นเดินตรงไปที่ห้องน้ำแบบงงๆเส้นทาง แต่เพราะมีป้ายนำทางเธอเลยไปถึงห้องน้ำได้โดยที่ไม่เสียเวลามองหาทางให้นานนัก แต่จังหวะที่กำลังจะแยกตัวเข้าไปในห้องน้ำผู้หญิง

หมับ! เธอก็โดนใครบางคนกระชากแขนแล้วดึงเข้าห้องน้ำสำหรับคนพิการทันที

“ว๊ายย!” ประตูปิด และถูกล็อค เธอโดนต้อนจนสะโพกเกือบจะกระแทกกับขอบของอ่างล่างหน้า แต่รู้สึกได้ว่ามีมือใหญ่ๆประคองและกันเอวกับขอบอ่างไม่ให้กระแทกกัน กลิ่นน้ำหอมที่เคยได้กลิ่น ร่างสูงๆและไหล่กว้างที่ต้อนเธอจนจนมุม ยกขาของเธอทั้งสองข้างแล้วจัดแจงให้เธอนั่งอยู่ที่เค้าน์เตอร์ขององอ่างล้างหน้า กายหนาแทรกตัวเข้ากลางหว่างขา

กำปั้นน้อยๆกำและดันที่แผงอกเเกร่ง

“อึ่ก!”

“ทำไม? กลัว?”

“..เปล่าซะหน่อย”

“งั้นมองหน้าฉันสิ”

“….” หมอวิลนั่นแหละที่กระชากฉันเข้ามาที่นี่แล้วก็ยกฉันนั่งกับเค้าน์เตอร์อ่างล่างหน้า แต่เพราะถูกออกคำสั่งน้ำอุ่นเลยทำตามอย่างว่าง่าย เอาจริงๆสิ่งที่ทำให้เครวิลติดใจเธอไม่ใช่เพียงความสดซิงและสดใหม่ แต่เป็นเพราะน้ำอุ่นเชื่อฟังเขาอย่างว่าง่าย เป็นเด็กที่อยู่ด้วยแล้วทำให้เขารู้สึกว่า เขาน่าจะสบายใจในภายภาคหน้า เพราะแววตาของน้ำอุ่นมันไม่เสแสร้งสร้างภาพอะไรเลย

ถามอะไรก็ตอบ สั่งอะไรก็ทำ ..เป็นเด็กที่ดี

อยากจะสั่งมากกว่านี้ อยากให้ทำมากกว่านี้ แต่ดันติดอยู่ที่ ..เธอเจ็บที่มดลูก

สายตาคมจ้องมองที่ช่วงท้องน้อย แอบพอใจที่ร่างเล็กแต่งตัวมิดชิดไม่โชว์นั่นโชว์นี้วับแวมเหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ ก่อนจะเอามือวางที่ท้องน้อยของน้ำอุ่น คนตัวเล็กชะงักและรีบคว้าข้อมือของเขาด้วยมือทั้งสองข้างของเธอ

“จะ จะทำอะไรคะ”

“ยังปวดอยู่ไหม”

“..ปวดค่ะ” แรงกดค่อยๆเพิ่มขึ้น และมันทำให้น้ำอุ่นครางจนเสียงสั่น ครางเจ็บแต่เสียงกลับทำให้คุณหมอรู้สึกเสียวกับเสียงครางนั่น

“อ๊า~” มือน้อยจิกที่กล้ามแขน ตัวสั่นและกัดริมฝีปาก ห่อหดตัวให้กลายเป็นตัวเล็กตัวน้อย

“ขอสั่งเธอเพิ่มได้ไหม?”

“..อะ อะไรคะ?” เครวิลยกยิ้มที่มุมปาก เขายื่นใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าใกล้จนปลายจมูกแตะสัมผัสกัน

“อย่าชมผู้ชายอื่นต่อหน้าฉัน”

“..ถ้าไม่ชมสิคะแปลก อุ่นไม่อยากให้ใครรู้ว่าเรานอนด้วยกันแล้ว”

“ก็เลยต้องชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผู้ชายที่เคยนอนด้วยกัน?”

“..หมอคะ”

“เธอยังจำเป็นต้องใช้เงินอีกเยอะ”

“ค๊ะ?”

“พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุจนรถตกคูน้ำ สมองได้รับการติดเชื้อจนต้องเข้ารับการผ่าตัด ซึ่งการผ่าตัดที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเพียงส่วนหนึ่งในการพยุงสมอง เป็นการผ่าตัดเล็กเมื่อเทียบกับอาการที่พ่อของเธอเป็นอยู่ เพื่อไม่ให้สมองตาย ผลของพ่อเธอมันออกมาว่ามีโอกาสห้าสิบหาสิบ นั่นหมายความว่า เมื่อวานจะไม่ใช่การผ่าตัดเพื่อยื้อชีวิตครั้งสุดท้าย”

“….” น้ำอุ่นกำลังตกใจและนั่งตัวแข็งทื่อ

“พ่อเธอจะต้องได้รับการผ่าตัดและพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลนานพอที่เธอจะต้องสูญเงินหลักล้าน ลำพังครอบครัวของเธอที่เหลืออยู่สามคน คือแม่เลี้ยง เธอ และน้องสาวต่างพ่อต่างแม่ไม่มีปัญญาหาเงินมากมายขนาดนั้นได้ในช่วงเวลาเพียงข้ามคืน”

“นี่หมอ แอบตามเรื่องครอบครัวอุ่นเหรอ!”

“ฉันไม่ยอมเสียเงินหลักแสนเพื่อแลกกับน้ำน้ำเดียว”

“นี่คุณ!”

“นอนกับฉัน”

“แต่หมอเองก็เพิ่งบอกให้อุ่นหยุดทำเรื่องแบบนั้นหนึ่งอาทิตย์”

“ก็หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ เธอต้องนอนกับฉัน”

“….” น้ำอุ่นปากสั่น

“การผ่าตัดครั้งต่อไป ใช้เงินมากกว่าห้าหมื่น”

“….”

“มีเวลาอีกเจ็ดวันกับเงินจำนวนนั้นเธอหาเองได้ไหมละ? ร่างกายเล็กๆนี่คงรับได้เต็มที่ไม่เกินสามคนต่อวัน”

“หมอวิล! คุณจะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะ”

“มีลูกค้ารายใหม่แล้วเหรอ?”

“….”

“หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้น กับเงินแสนสอง แค่ฉันคนเดียว ถ้าเธอไม่เอาก็โง่เกินบรรยาย” พูดจาได้เจ็บแสบจัง น้ำอุ่นยกมือเตรียมตบฉาดเข้าที่หน้าหล่อๆของอีกฝ่าย แต่กลับถูกจับและตรึงมือไว้กับกระจกที่ด้านหลัง

“อ๊ะ!”

กระนั้นเสียงมือถือก็ดังขึ้น หมอวิลปล่อยมือและยอมให้ฉันรับมือถือ ชื่อเเม่เลี้ยงของฉันโชว์หราที่หน้าจอ

“..ค่ะ”

[อาทิตย์หน้าพ่อแกต้องผ่าตัดอีกรอบ ค่าผ่าตัดรอบนี้แสนสอง แกเตรียมหาเงินมาได้เลย เอ้อ! แต่ถ้าหาได้มากกว่าแสนสองก็ดีนะ ค่าเทอมแพ็ตตี้เขาก็ทวงมาแล้ว]

และเพราะเสียงแวดๆนั่นดังลอดมือถือจนคนเป็นหมอพอจะได้ยิน เขาก็มองคนตัวเล็กที่นั่งปากสั่น น้ำตารื้นใสที่ขอบตา ก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้า

“….” จมูกแดงระเรื่อ ขอบตาแดงช้ำ เธอสงบลงอย่างจำยอม

“..พ่ออุ่นจ้องผ่าตัดอีกกี่ครั้ง หมอรู้ใช่ไหมคะ”

“..ขึ้นอยู่กับร่างกายพ่อเธอ” น้ำอุ่นยอมให้น้ำตาหยดแรกหยดแหมะลงกับกรอบแก้ม

“หมอที่ผ่าตัดสมองพ่อเธอ ฉันรู้จัก”

“งั้นหมอช่วยอุ่นได้ใช่ไหมคะ เรื่องค่ารักษา”

“….”

“ถ้าอุ่นพยายามแล้วแต่ว่ายังหาเงินไม่ได้ หมอจะช่วยอุ่นได้ใช่ไหม”

“เธอทำให้ฉันพอใจก็พอ”

“….”

“..แบบที่เคยทำ” เครวิลไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร แต่ที่เขาด้านชากับทุกคนก็เพียงเพราะตัวเขาเองก็มีกำแพงที่ไม่อยากให้ใครพังมันเพื่อเข้ามา เขาเจอคนมาเยอะพอที่จะดูออกว่าใครคิดยังไง ทำเพื่ออะไรและเป็นยังไง

แต่กับน้ำอุ่น.. อย่างที่บอก เขาติดใจเธอไม่ใช่เพียงแค่ความสดใหม่ แต่เป็นความซื่อ และเธอเชื่อฟังเขามากๆ

“อุ่นจะนอนกับหมอเพื่อค่ารักษาพยาบาลและค่าผ่าตัดของพ่อ”

“แล้วค่าเทอมน้องสาวเธอละ?”

“..เรื่องนั้นอุ่นจัดการเอง”

“….”

“มันคนละส่วนกัน” น้ำอุ่นดันเครวิลให้ถอยหลัง เธอถดตัวลงจากเค้าน์เตอร์อ่างล้างหน้า ก่อนจะรีบออกจากห้องน้ำคนพิการ ทิ้งให้เครวิลขมวดคิ้วในสิ่งที่เธอทิ้งท้ายเอาไว้

‘..เรื่องนั้นอุ่นจัดการเอง’

ก็รู้ทั้งรู้ว่าเจ็ดวันหาเงินมากมายขนาดนั้นไม่ได้แน่ๆ ยังคิดจะมีศักดิ์ศรีอะไรอีก จะขายครั้งเดียวหรืออีกกี่ครั้งมันก็มีค่าเท่ากัน เครวิลชักหงุดหงิด ดูเหมือนตุ๊กตาของเล่นของเขา จะเริ่มขัดใจเขาหน่อยๆซะแล้ว

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲