Chapter 3

“Bakit…?” “Bakit pati ikaw anak, Migs”?

Tuwing weekend, dinadala niya si Migs sa bahay ng kanyang lola.

Kahapon mismo, siya ang naghatid sa bata.

Sinabi pa ni Rosalia na dadalhin niya ito sa reunion ng mga kaklase.

Ngunit bakit narito sila?

At bakit kasama sila sa kasal na ito?

Ngumiti si Rosalia kay Martha.

Isang napakalambing na ngiti.

Matagal nang hindi nakita ni Eunice ang ganoong tingin mula sa kanyang biyenan.

Samantala, si Juan—

Ang kanyang anak—

Ay nakangiting nakatingin kay Martha.

At ang ngiting iyon ang tuluyang tumatak sa puso ni Eunice.

Iniabot ng emcee ang mikropono sa bata.

“Young Master, may gusto ka bang sabihin sa bride at groom?”

Kalmadong kinuha ni Juan ang mikropono.

Tumingin siya sa kanyang ama.

Ngumiti si Brandon at marahang hinaplos ang ulo ng kanyang anak.

Pagkatapos—

Malinaw na nagsalita si Juan.

“Sobrang saya ko!”

“Magiging mommy ko na si Aunt Martha!”

“Mahal ko si Aunt Martha!”

“Gusto kong siya ang maging mommy ko!”

Sa isang iglap—

Na mas lalong nagpabingi kay Eunice, ang mga salitang nagmula sa kanyang anak.

Pumalakpak ang buong venue.

Namumula ang mga mata ni Martha habang yumuko ito at niyakap si Juan.

Isang napakagandang eksena para sa lahat.

Ngunit para kay Eunice—

Para siyang nalunod sa dilim. Na gustuhin nya na lang sumigaw. Isigaw ang lahat ng tanong sa isipan nya.

Paano ako?

Nanginginig ang kanyang mga labi.

Ako ang nanay mo. Papano nyo nagagawa ito sa akin?

Ngunit sa mga mata ng kanyang anak—

Si Martha ang babaeng gusto nitong tawaging Mommy.

At sa sandaling iyon, naramdaman ni Eunice ang pinakamalalim na klase ng pagtataksil, panloloko.

Hindi lamang mula sa kanyang asawa.

Hindi lamang mula sa kanyang biyenan.

Kundi pati mula sa sarili niyang anak.

Matapos ang mga talumpati, dumating ang pagpapalitan ng singsing.

“At ngayon,” masayang sigaw ng emcee, “kumpleto na ang ceremony!”

“Groom, maaari mo nang halikan ang bride!”

Biglang natigilan si Brandon.

Hindi siya agad kumilos. Na para bang may pinaghahandaan pa syang eksena sa pelikula.

Sa halip, napatingin siya sa emcee na tila may gustong itanong.

Natahimik ang buong venue.

Nagtaka ang mga bisita, may inaabangan na mangayayari?

Ngunit mabilis na bumawi ang emcee.

“Shy lang si Groom!”

Ngumiti ito at itinaas ang kamay.

“Tara, tulungan natin siya!”

“Kiss! Kiss!

Sinundan ito ng mga bisita.

Sa loob ng ilang segundo, umalingawngaw ang buong banquet hall.

“Kiss! Kiss!

Lumalakas ang sigawan—

Tahimik na nakatayo si Eunice sa dilim.

Nakatitig sa kanyang asawa.

Hinihintay ang sandaling tuluyan nang dudurog sa natitira niyang puso.

Pumikit sandali si Brandon.

May bahagyang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata, ngunit sa patuloy na sigawan ng mga bisita—

“Halikan mo na!”

Sa huli, marahan siyang yumuko patungo sa mapupulang labi ni Martha.

Pumikit si Martha at bahagyang itinaas ang mukha.

Para isang prinsesang naghihintay sa halik ng kanyang prinsipe.

Nagsimula ang malambing at romantikong musika.

Ang buong venue ay nabalot ng isang tila perpektong eksena ng pag-ibig.

Ngunit biglang—

Palakpak! Palakpak! Palakpak!

Naputol ang katahimikan.

“Ang galing! Ang sweet naman!”

“Halikan mo na!”

Habang pumapalakpak, dahan-dahang naglakad si Eunice patungo sa stage.

Tok. Tok. Tok.

Umalingawngaw ang bawat hakbang ng kanyang high heels.

Mula sa madilim na bahagi ng venue, lumitaw siya sa ilalim ng nakakasilaw na ilaw ng stage.

Biglang natahimik ang buong wedding hall.

Lahat ay napatingin sa kanya.

Sino siya?

Hindi ba siya marunong rumespeto? Kasal ng ibang tao ito!

“Hoy! Hindi ba kamag-anak ka ni Brandon?” galit na tanong ng ama ni Martha. “Ano’ng ginagawa mo rito? Bumaba ka!”

Kanina lamang ay napakabait nito kay Eunice.

Ngayon, para bang isa siyang estranghero.

Para sa pamilya Jimenez, napakalaking araw ng kasalang ito.

Ipinagmamalaki ng buong bayan na ang kanilang anak ay ikakasal sa isang makapangyarihan at mayamang lalaki.

At higit sa lahat—

May anim na taong gulang na anak si Brandon na napakalapit kay Martha.

Pagkatapos ng kasal,

Kaya walang sinuman ang maaaring sumira sa araw na ito.

Lumapit din ang mga staff ng wedding company.

“Ma’am, hindi pa tapos ang ceremony. Hindi puwedeng umakyat sa stage ang mga hindi awtorisadong bisita.”

Umiwas si Eunice sa kamay ng staff.

Hindi siya tumigil.

Sa halip, dire-diretso siyang lumapit kay Brandon.

At sa unang pagkakataon, buong tapang niyang hinarap ang lalaking pitong taon niyang tinawag na asawa.

“Hindi ako basta kamag-anak!.”

Huminto siya sa harap nito.

“Mr. Brandon Legaspi! sabihin mo sa kanila.”

“Anong relasyon ko sa iyo?”

Saglit na nagulat si Brandon. Nanlaki ang kanyang mga mata.

May bahid ng pagkataranta sa kanyang mga mata. Naghahanap ng mga tamang salita.

Ngunit mabilis din iyong nawala.

Kumunot ang noo niya.

“Eunice, hindi ito ang tamang oras para magwala. Umuwi ka na. Ipapaunawa ko sa iyo ang lahat mamaya.”

Napangiti si Eunice. “Napaka kapal ng mukha mo Brandon!”

Isang mapait na ngiti.

“May wedding na. Ano pa ang kailangan mong ipaliwanag?”

“Sinabi ko nang ipapaliwanag ko,” malamig na sagot ni Brandon, “Umalis ka na.” Na para bang nagtataboy lang sya ng tagasilbi.

Dati, kapag ganito ang tono niya, sumusunod si Eunice.

Kahit masakit. Pilit nyang uunawain.

Kahit hindi niya naiintindihan.

Ngunit ngayon—

Hindi na.

Tumingin siya kay Martha. Tingin na tatagos sa pagkatao ng isang kabit.

Mukha itong takot at walang kalaban-laban habang nakatayo sa tabi ni Brandon.

“Student ka ni Brandon, hindi ba?”

Bahagyang tumango si Martha.

“Madalas kitang marinig sa bahay.”

“Lagi kang pinupuri ni Sir Brandon mo. Napakatalino mo raw. Napakabuti. Napakaganda ng ugali mo.”

Bahagyang humigpit ang panga ni Eunice.

“Pero kung ganoon ka kabuti…”

“Bakit ka naging kabit ng may asawa?”

Boom!

Sumabog ang bulungan sa buong venue.

“Kabit?!”

“May asawa pala si Brandon Legaspi?”

“Ang babaeng iyon ang legal wife?”

“Sinundan niya talaga ang wedding?”

Namumutla si Martha.

Napaatras siya at napakapit kay Brandon.

“Ako… hindi ko alam…”

“Hindi mo alam?”

Mapait na natawa si Eunice.

“Hindi mo alam na may asawa siya?”

“Hindi mo alam na ako ang legal niyang asawa?”

“O baka alam mo—pero pinili mong maging kabit dahil gusto mo siya?”

“Eunice!”

Malamig at matalim ang sigaw ni Brandon.