Semua Bab After 7 Years, He Discovered His Wife Was the Real Heiress: Bab 1 - Bab 10

Lumapit ang staff ng wedding company.“Sir, Ma’am, kailangan na po ninyong pumasok. Magsisimula na ang wedding ceremony.”Marahang napatingin si Eunice sa direksyon ng banquet hall.Sa likod ng mga pintuang iyon—Naghihintay ang lalaking pitong taon niyang minahal.Si Brandon.At ang babaeng papakasalan nito.Sa kasalang iyon…Hindi siya ang bride.Pagdating ni Eunice sa entrance ng banquet hall, unang beses niyang makita nang personal si Martha.Dati, pangalan lamang ito sa mga kuwento ni Brandon.Isang babaeng lumaki sa mahirap na pamilya ngunit nagsikap nang husto.Ang pinaka-edukadong babae sa kanilang maliit na bayan.Napakatalino—marahil ang pinakamatalinong estudyanteng naturuan ni Brandon.Simple.Masayahin.Matatag.Madalas sabihin ni Brandon na para itong sunflower—laging nakaharap sa liwanag, kahit gaano kahirap ang buhay. Lahat ng mga positibong salita at paghanga mula sa bibig ni Brandon. Kaya pala…At ngayon, nakatayo siya sa harap ni Eunice.Maganda.Maliwanag ang mukha

Nangingilid ang luha sa mga mata ni Eunice.“Ako…”Hindi na nito natapos ang sasabihin.Bigla itong nanghina at bumagsak sa mga bisig ni Brandon.Agad naman itong sinalo ng lalaki.Tumulo ang luha sa pisngi ni Martha, nasira ang maayos nitong makeup, at para itong isang bulaklak na nalanta sa gitna ng bagyo.“Mom!”Isang maliit na katawan ang biglang sumugod kay Eunice.Si Juan.Ang anak niya.Itinulak siya nito nang paulit-ulit.“Mom, umalis ka!”“Wedding ito nina Dad at Aunt Martha!”“Umalis ka!”Bawat tulak ng kanyang anak ay parang martilyong dumadagok sa puso ni Eunice.“Migs…”Nanginginig ang boses niya.“Anak, ako ang mommy mo…”Napatingin sa kanya si Migs na puno ng galit.“Hindi kita gustong maging mommy!”“Gusto ko si Aunt Martha!”“Mas gusto ko siya kaysa sa iyo!”Parang nawalan ng hangin si Eunice.Hindi niya akalaing darating ang araw na ang anak na halos ikamatay niya sa panganganak ay siya mismo ang magtataboy sa kanya.Lumapit si Rosalia, ang kanyang biyenan, at hinawa

Mahigpit ang seguridad sa sanatorium kung saan nagpapagaling ang mga beteranong akademiko. Bago makapasok, kailangang magparehistro at magsagot ng form.Ngunit kahit maingat na dumaan si Eunice sa entrance, hindi niya napigilang kabahan habang papalapit sa ward ng kanyang guro.Mula sa malayong bahagi ng corridor, malinaw niyang narinig ang galit na boses ni Elder Lan.“Hindi ba sinabi mong darating si Eunice ngayon?! Nasaan na siya?! Bakit wala pa rin?! Niloloko mo ba ako?! Gusto mo bang hindi ako uminom ng gamot?!”“Teacher, hindi po ako nagsisinungaling. Darating po si Eunice…”“Sinungaling! Tingnan mo ang oras!”Kasunod nito ang malakas na pagbagsak ng baso at mangkok.Napahigpit ang hawak ni sa kanyang Eunice bag.Galit ang kanyang guro.At alam niyang siya ang dahilan.Binilisan niya ang paglalakad, ngunit nang makarating sa pintuan ng ward, bigla siyang natigilan.Sa loob, pinupulot ni Marco ang gamot at basong itinapon ng matanda. Nang mapatingin siya sa pintuan, agad niyang na

Sandaling bumalot ang katahimikan sa buong ward. Walang nagsalita. Bahagyang gumalaw ang manipis na labi ni Brandon, tila may nais siyang sabihin. Ngunit nauna si Martha. “Mrs. Legaspi…” Basag at mahina ang kanyang boses. “Please… huwag n’yo pong hiwalayan si Teacher Brandon.” Napatingin si Eunice sa kanya. “Kasalanan ko ang lahat.” Mabilis na yumuko si Martha. “Humihingi ako ng tawad. Kung kailangan kong lumuhod para mapatawad mo ako, gagawin ko.” “Sabihin mo lang kung ano ang kailangan kong gawin para mapatawad mo ako… para hindi mo na isipin nang masama si Teacher Legaspi.” Bago pa makasagot si Eunice, itinulak ni Martha ang kumot at bumaba sa kama nang nakapaa. “Martha! Nagulat si Brandon. Ngunit huli na. Thud! Lumuhod si Martha sa harap ni Eunice. Mahigpit niyang hinawakan ang laylayan ng pantalon nito habang nanginginig ang kanyang mga kamay. “Mrs. Legaspi…” Humagulgol siya. “Please… huwag ka nang magalit kay Teacher Legaspi.” “Kasalanan ko ang lahat.” Nanl

Matapos marinig ang sunod-sunod na tanong ni Shaine, dumilim ang mukha ni Don Chang.“Nana, mabuti ang pagiging mausisa. Pero hindi lahat ng bagay ay kailangang pakialaman. Naiintindihan mo ba?”Ngayon lamang nakita ni Shaine na ganoon kaseryoso ang kanyang tiyuhin. Bigla syang nakaramdam ng takot.Namumutla, paulit-ulit siyang tumango. “Sorry, Uncle. My bad. Hindi na ako magtatanong.”Nang mapansin ng Don ang pamumutla niya, unti-unting lumambot ang kanyang ekspresyon. Naging mahinahon din ang kanyang tinig.“Tandaan mo. Ituon mo lang ang sarili mo sa pag-unlad. Ako ang bahala sa lahat ng suporta na kailangan mo. Huwag mong pakialaman ang mga bagay na hindi naman tungkol sa iyo. Naiintindihan mo?”Namumula ang mga mata, tumango si Shaine. “Opo. Naiintindihan ko.”“Sige na. Huwag ka nang umiyak. Pangit ka kapag umiiyak.”Iyon ang paraan ng Don ng pag-aalo—magaspang, ngunit puno ng malasakit.Pinunasan ni Shaine ang mga luha niya. Namumula ang ilong niya, kaya lalo siyang nagmukhang is