Chapter 2

Lumapit ang staff ng wedding company.

“Sir, Ma’am, kailangan na po ninyong pumasok. Magsisimula na ang wedding ceremony.”

Marahang napatingin si Eunice sa direksyon ng banquet hall.

Sa likod ng mga pintuang iyon—

Naghihintay ang lalaking pitong taon niyang minahal.

Si Brandon.

At ang babaeng papakasalan nito.

Sa kasalang iyon…

Hindi siya ang bride.

Pagdating ni Eunice sa entrance ng banquet hall, unang beses niyang makita nang personal si Martha.

Dati, pangalan lamang ito sa mga kuwento ni Brandon.

Isang babaeng lumaki sa mahirap na pamilya ngunit nagsikap nang husto.

Ang pinaka-edukadong babae sa kanilang maliit na bayan.

Napakatalino—marahil ang pinakamatalinong estudyanteng naturuan ni Brandon.

Simple.

Masayahin.

Matatag.

Madalas sabihin ni Brandon na para itong sunflower—laging nakaharap sa liwanag, kahit gaano kahirap ang buhay. Lahat ng mga positibong salita at paghanga mula sa bibig ni Brandon. Kaya pala…

At ngayon, nakatayo siya sa harap ni Eunice.

Maganda.

Maliwanag ang mukha.

Nakasuot ng napakagandang puting wedding gown.

May halong kaba at hiya ang kanyang mga mata—ang ekspresyong mayroon lamang ang isang babaeng malapit ng ikasal. Ang babaeng kerida ni Brandon!

“Ano’ng gagawin ko?” mahina nitong sinabi habang hawak ang laylayan ng damit. “Malapit na tayong umakyat sa stage at sobrang kinakabahan ako. Paano kung bigla akong matumba? Hindi ako sanay sa high heels. Sneakers talaga ang madalas kong suotin…”

Ngumiti ang staff ng wedding company.

“Huwag kang kabahan, Miss Martha. May mga bridesmaids at staff naman sa loob. Hindi ka namin hahayaang matumba.”

“Relax ka lang at maging pinakamagandang bride ngayong araw.”

Bahagyang natawa si Martha.

“Maganda ba talaga ako?”

“Napakaganda mo ngayon!”Na sa totoo, kung bakit napahanga si Brandon kay Martha, tunay nga ang angking kagandahan nito.

At iyon ang eksenang nadatnan ni Eunice.

Tahimik siyang nakatayo.

Ngunit sa loob ng kanyang dibdib, may kung anong unti-unting nadudurog sa pagkatao nya.

Bakit? Bakit ginagawa ito ni Brandon?

Noon, minsan din niyang pinangarap ang araw ng kanyang kasal.

Kinabahan din siya.

Excited din siyang isipin kung anong itsura niya habang naglalakad patungo sa lalaking mahal niya.

Ngunit pitong taon na ang nakalipas, seryosong sinabi ni Brandon—

“Critical ang taon na ito para sa promotion ko bilang associate professor.”

“Nagsisimula pa lang ang kumpanya at laboratoryo ko.”

“Wala talaga akong oras para sa wedding.”

Dalawampu’t isang taong gulang pa lamang noon si Eunice.

At naniwala siya. Pinaniwalaan niya ang naging mababaw na dahilan ni Brandon.

Inintindi niya.

Sinabi niya sa sarili na darating din ang tamang panahon.

Ngunit ngayon, sa edad na dalawampu’t walo—

Narito siya.

Handang panoorin ang kasal ng kanyang asawa.

Sa ibang babae. Sa kanyang kabit. Si Martha!

Napansin siya ni Martha.

Saglit na natigil ang ngiti nito.

Pagkatapos ay muli itong ngumiti—mas maliwanag pa kaysa kanina.

“Welcome sa wedding namin ni Teacher Brandon.”

Parang may kumapit sa lalamunan ni Eunice.

Gusto niyang itanong—

Alam mo bang may asawa na si Brandon? At ako ang legal nyang asawa!

Ngunit bago pa niya mabigkas ang mga salita—

Mula sa loob ng banquet hall, malakas na nagsalita ang emcee.

“Palakpakan natin! Papasok na ang bride!”

Dahan-dahang bumukas ang malalaking p***o.

Agad na inayos ni Martha ang sarili.

Sa tulong ng kanyang bridesmaids at staff, nagsimula siyang maglakad papasok.

Para siyang isang prinsesang papunta sa sarili niyang fairy tale.

Nanatiling nakatayo si Eunice. Blanko na lahat sa kanya.

Tahimik niyang pinanood ang babae.

Pagkatapos—

Dahan-dahan siyang sumunod papasok.

Hindi kalakihan ang banquet hall, ngunit para itong isang panaginip.

Puno ito ng mga bisita.

At halos lahat ng mukha ay hindi niya kilala.

Marahil, mga kamag-anak at kaibigan ng pamilya Jimenez.

Nang pumasok ang bride, unti-unting namatay ang mga ilaw.

Ang spotlight ay nakatuon lamang sa entablado.

Sa ilalim ng dilim, tumayo si Eunice kasama ng ibang mga bisita.

At sa wakas—

Nakita niya nang malinaw ang kanyang asawa.

Si Brandon.

Ang lalaking pitong taon niyang minahal.

Ang lalaking minsan niyang tinawag na tahanan.

Nakatayo ito sa entablado.

Nakasuot ng perpektong puting suit.

At taimtim na tinatanggap ang bride mula sa ama nito.

“Brandon,” nakangiting sabi ng ama ni Martha, “ipinagkakatiwala ko sa iyo ang anak ko.”

“Alagaan mo siya.”

Mahigpit ang boses ni Brandon nang sumagot.

“Gagawin ko.”

Pagkatapos—

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Martha.

Nang makita niyang namumula ang mga mata nito at tumutulo ang luha, dahan-dahan niyang pinunasan ang pisngi ng babae. Kung sa hindi nakakaalam, mapapahanga ka sa sweetness ni Brandon at Martha.

Isang perpektong eksena.

Isang perpektong couple.

Naririnig ni Eunice ang paghanga ng mga babae sa paligid.

“Ang sweet naman nila.”

“Napakaswerte ng bride.”

“Kitang-kita kung gaano siya kamahal ng groom.

Ngunit hindi maalis ni Eunice ang tingin sa magkahawak nilang kamay.

Hindi niya maalala kung kailan siya huling hinawakan ni Brandon.

Kung tutuusin—

Hindi niya yata siya kailanman hinawakan sa publiko.

Hindi rin nito kailanman ipinakilala sa iba bilang asawa. Hindi hindi nya maalala.

Noon, iniisip niya ng likas lamang itong reserved.

Malamig. 

Hindi expressive.

Ngunit ngayon, malinaw na sa kanya—

Hindi si Eunice ang babaeng pinaglalaanan nya ng pagmamahal.

Hindi pala iyon ang dahilan.

May lambing din pala si Brandon.

Mayroon din itong malambot na bahagi.

Hindi nga lang para sa kanya.

Huminga ng malalim si Eunice. Kailangan nya maging matatag. 

Ngunit hindi niya mailabas ang bigat sa kanyang dibdib.

Nagpatuloy ang wedding ceremony.

Dumating ang oras para magsalita ang mga magulang.

Umakyat sa stage sina Mr. at Mrs. Jimenez.

Ngunit ang susunod na sinabi ng emcee ang tuluyang nagpatigil sa tibok ng puso ni Eunice.

“Ngayon naman, malugod nating tawagin sa entablado ang ina ng groom na si Rosalia, kasama ang anak ni Brandon—si Juan Miguel!”

Nanlaki ang mga mata ni Eunice.

Hindi siya makapaniwala. Alam nila lahat bukod tangi si Eunice ang nangangapa, at kung papano nya tatangapin ang katotohanan mga nagaganap sa kanyang harapan.

Dahan-dahang umakyat sa stage ang dalawang taong magkakahawak-kamay.

Ang kanyang biyenan.

At ang kanyang anim na taong gulang na anak.

“Migs…?”

Halos hindi lumabas ang boses niya.