Chapter 4

Nangingilid ang luha sa mga mata ni Eunice.

“Ako…”

Hindi na nito natapos ang sasabihin.

Bigla itong nanghina at bumagsak sa mga bisig ni Brandon.

Agad naman itong sinalo ng lalaki.

Tumulo ang luha sa pisngi ni Martha, nasira ang maayos nitong makeup, at para itong isang bulaklak na nalanta sa gitna ng bagyo.

“Mom!”

Isang maliit na katawan ang biglang sumugod kay Eunice.

Si Juan.

Ang anak niya.

Itinulak siya nito nang paulit-ulit.

“Mom, umalis ka!”

“Wedding ito nina Dad at Aunt Martha!”

“Umalis ka!”

Bawat tulak ng kanyang anak ay parang martilyong dumadagok sa puso ni Eunice.

“Migs…”

Nanginginig ang boses niya.

“Anak, ako ang mommy mo…”

Napatingin sa kanya si Migs na puno ng galit.

“Hindi kita gustong maging mommy!”

“Gusto ko si Aunt Martha!”

“Mas gusto ko siya kaysa sa iyo!”

Parang nawalan ng hangin si Eunice.

Hindi niya akalaing darating ang araw na ang anak na halos ikamatay niya sa panganganak ay siya mismo ang magtataboy sa kanya.

Lumapit si Rosalia, ang kanyang biyenan, at hinawakan si Migs.

Malamig ang mukha nito.

“Bakit ka pa pumunta rito para ipahiya ang sarili mo?”

“Umuwi ka na.”

“Tumigil ka na sa paggawa ng eksena. Ginagawa ko lang ito para sa kabutihan mo.”

Ipahiya ang sarili?

Napatawa nang mahina si Eunice.

Tumingin siya kay Rosalia.

Pagkatapos ay kay Brandon.

Nangingilid ang luha sa kanyang mga mata, ngunit ayaw niyang hayaang bumagsak ang mga iyon.

Pitong taon.

Pitong taon niyang pinilit maging mabuting asawa.

Mabuting manugang.

Mabuting ina.

Akala niya, matapos siyang pagtaksilan at iwan ng lahat pitong taon na ang nakalipas, natagpuan na niya ang kanyang tahanan kay Brandon.

Akala niya, hindi na siya muling iiwan.

Ngunit mali pala siya.

Sa huli—

Sarili niya lang pala ang mayroon siya.

“Brandon.”

Malamig at kalmado ang kanyang boses.

“Makikipag-divorce ako sa iyo.”

Walang sigaw.

Walang iyakan.

Walang pagsusumamo.

Pagkasabi niya noon, tumalikod siya at naglakad palayo.

Napakunot ang noo ni Brandon.

Biglang kumirot ang kanyang dibdib.

Ito ang unang pagkakataon sa loob ng pitong taon na nakita niya ang ganitong Eunice.

“Eunice!”

Hindi niya namalayang umangat ang paa niya para sundan ito.

Ngunit—

Pak!

Isang malakas na sampal ang umalingawngaw.

Ang ama ni Martha ang sumampal sa sariling anak.

“Martha! Ano ba talaga ang nangyari?!”

Napahawak si Martha sa kanyang pisngi.

Tumingin siya kay Brandon nang puno ng kawalan ng pag-asa.

At sa dami ng mga matang nakatingin sa kanya, bigla siyang nanghina.

Pumikit ang kanyang mga mata.

Bumagsak siya.

“Dad! Nahimatay si Aunt Martha!”

Agad tumigil si Brandon.

Hindi na niya hinabol si Eunice.

Sa halip, tumakbo siya pabalik kay Martha.

“Martha!”

Sa harap ng lahat, binuhat niya ito at mabilis na lumabas ng venue patungo sa ospital.

Samantala, patuloy lamang sa paglalakad si Eunice.

Mag-isa.

Walang direksyon.

Walang pakialam kung saan siya mapunta.

Puno ng sakit ang kanyang dibdib hanggang sa tuluyang sumama ang kanyang tiyan.

Napahinto siya sa gilid ng kalsada.

At tuluyan siyang nagsuka.

Biglang—

Screeeech!

Umalingawngaw ang malakas na preno.

Isang itim na sedan ang biglang huminto sa harap niya.

Wala pang limang sentimetro ang layo nito sa kanyang katawan.

Bahagya lamang siyang napatingin sa sasakyan.

Wala na siyang lakas para makipagtalo.

Wala na siyang pakialam sa kahit ano.

Tumayo siya at tahimik na naglakad palayo.

Sa loob ng sasakyan, nanlaki ang mga mata ni Mateo..

“Boss… siya ba iyon?”

Saglit siyang natigilan.

“Ang ibig kong sabihin… si Miss Eunice ba iyon?”

Sa likurang upuan, tahimik na nakatingin ang lalaking kasama niya sa papalayong pigura ni Eunice.

Malamig ang kanyang mukha.

Madilim ang kanyang mga mata.

Parang isang ahas na nagkukubli sa dilim.

“Boss,” maingat na tanong ni Mateo, “mukhang hindi maganda ang kalagayan ni Miss Eunice. Gusto mo bang sundan ko at tingnan kung ayos lang siya?”

Ilang segundo ang lumipas.

Dahan-dahang ipinikit ng lalaki ang kanyang mga mata.

“Wala ka bang ibang pinagkakaabalahan?”

Magaan ang pagkakasabi niya.

Ngunit sapat iyon para manlamig ang batok ni Mateo.

“…Wala, Boss.”

Tumahimik siya.

At pinaandar ang sasakyan.

Dumaan sila sa tabi ni Eunice—

Nang hindi niya alam na ang lalaking nasa likod ng sasakyang iyon ay ang taong maaaring magbago sa buong buhay niya.

At sa pagkakataong ito, hindi na si Brandon ang kanyang kapalaran.

Nang makauwi si Eunice sa bahay nila, lampas hatinggabi na.

Tahimik ang buong villa.

Tanging ilaw sa entrance ang kusang bumukas ng pumasok siya. Ang buong bahay ay madilim, walang kahit isang ilaw na sumalubong sa kanyang pag-uwi.

Walang naghihintay.

Walang nag-aalala.

At sa totoo lang, parang wala ring may pakialam kung nakauwi pa ba siya o hindi.

Pitong taon na ang lumipas mula nang pakasalan niya si Brandon.

Pero kahit kailan, hindi niya naramdaman na tunay siyang naging bahagi ng pamilya Legaspi.

Hindi siya kailanman lubusang tinanggap.

Noon, wala siyang reklamo sa malamig na pakikitungo ng pamilya Legaspi. Sa halip, siya pa ang kusang nagpapakumbaba at sumubok na makibagay sa kanila—dahil ayaw niyang mahirapan si Brandon.

Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na ayos lang.

May asawa siya.

May anak siya.

May sarili silang maliit na pamilya.

Kaya hindi siya walang tahanan.

Pero ngayon, napagtanto niyang niloloko lamang pala niya ang sarili niya.

Hindi siya nag-abala pag magsindi ng ilaw. Sa dilim, mabigat ang bawat hakbang niya habang nagtungo sa kanilang silid.

Tinatawag man itong silid nilang mag-asawa, bihira naman silang tunay na nagsalo rito sa loob ng pitong taon.

Mas madalas matulog si Brandon sa study room o sa guest room.

Noon, iniisip ni Eunice na ganoon lang talaga ang asawa niya.

Malamig.

Tahimik.

Reserved.

Parang isang taong walang interes sa anumang bagay maliban sa trabaho.

Akala niya, likas lang kay Brandon ang pagiging detached at hindi palaibig sa mga makamundong bagay. Buong buhay nito ay nakatuon sa research, pagtuturo, at negosyo.

Sa edad na dalawampu’t anim, naging associate professor na ito at nagkaroon ng sariling private laboratory at kumpanya.

Ngayon, tatlumpu’t tatlo na siya.

Malaki na ang impluwensiya niya sa technology industry, mabilis na lumago ang kumpanya, at isa na siya sa mga kilalang batang negosyante sa bansa.