Kabanata 1

Sa ikatlong taon ng kanilang kasal, sa mismong araw na namatay ang nakatatandang kapatid ni Drake Monteverde—nagpasa ng papeles si Celeste para sa divorce.

Hindi makapaniwala si Drake dahil doon. “Dahil lang ba sa tinanggap ko ang sampal para kay Este?”

Este... Ganoon niya ito tinawag—malambing, pamilyar. Parang hindi lang manugang. Parang… minamahal.

Pinilit ni Celeste na ngumiti. “Oo. Dahil doon.”

Pero alam niyang hindi iyon ang totoong dahilan. Hindi lang iyon.

Tatlong araw ang nakalipas mula ng wedding anniversary nila, lumipad siya patungo sa Manila kung saan nagbi-business trip ang asawa niya, dala ang pag-asang ma-su-surpresa niya ito. Ngunit ang sumalubong sa kanya ay ang boses ni Drake—at ang katotohanang kayang bumiyak ng puso.

“Drake, bro. I am not trying to be mean or anything, but hiding out every year on your wedding anniversary isn’t a good thing. Niloloko mo lang ang asawa mo.”

The usually gentle and refined man had a hint of melancholy in his eyes. “Do you think I wanted this? If I didn’t… she would never believe that I haven’t touched Celeste all these years.”

“She?” agad na wika ng isa ring kaibigan nito. “Are you talking about Estella Garcia? Your brother’s wife? Drake, siraulo ka ba? Are you actually fucking crazy? Don't tell me you'll still be hung up on this when she's pregnant with her second child? And besides, aren’t you afraid that 'he' will cause trouble for you for hurting Celeste?”

“He won’t.” Pinaglingkis ni Drake ang mga daliri niya. “Pagkatapos naming ikasal ni Celeste, nag-away sila. It’s been three years now since they’ve blocked each other.”

Her whole world shattered right in front of her eyes.

Hindi dahil hindi siya minahal.

Dahil hindi man lang siya hinawakan.

At ang babaeng iniingatan nito? Ang kinatatakutan niyang pangalan?

“Si… Estella Garcia-Monteverde,” bulong niya sa sarili habang nanginginig ang mga daliri.

Tatlong taon niya itong tinawag na sister-in-law.

Tatlong taon siyang naghintay, nagtiwala, umasa.

Tatlong taong kahihiyan.

Nang gabing iyon, sa unang pagkakataon, hindi siya umiyak. Pagkalabas niya ng club ay malakas na ang buhos ng ulan, ngunit tila ay hindi niya ‘yon maramdaman. She was just letting herself get wet from the pouring rain. Para siyang siraulong naglalakad na walang patutunguhan.

She booked a flight back to Cebu that night. Doon siya inabutan ng kanyang lagnat. At habang nanlalata pa ang katawan niya, tumawag ang ospital—si Damon Monteverde, ang kapatid ni Drake, na parang kapatid na rin niya… wala na.

Parang mas lalo siyang nanlumo at tila’y pinagbagsakan ng langit ang kanyang mga balikat sa sobrang bigat ng kanyang dinadala ngayon.

Sa libing, halos hindi na siya kumakain. Halos wala na siyang tulog. Para siyang multo na gumagalaw dahil kailangan, hindi dahil kaya niya pa.

At noong araw na inilagay nila ang labi sa lupa, doon niya tuluyang napagtanto: Hindi niya kailangang manatili.

Pagkatapos ng seremonya, sumakay siya sa kotse. “Manong Joe, uwi na tayo.”

“Hindi na tayo dadaan sa mansyon?”

“Huwag na,” mahina niyang sagot. “Tapos na ako roon.”

Tapos na ang libing, pero may gulo pa rin sa pamilya Monteverde.

Si Damon ang panganay na anak at apo, lumaki sa layaw at aruga. Ang aksidenteng pagkamatay niya ay dahil sa pagpilit ng asawa nitong si Estella na bumili ng ice cream. Kung anong flavor, hindi niya alam. The road was slippery due to heavy rainfall. And that caused the accident.

Pati sa ospital, hindi man lang sinubukang isalba si Damon. Tinahi lang nila ang katawan nito. Kaya naman mainit pa rin ang galit ng pamilya Monteverde kay Estella. They’re blaming her.

Celeste didn't want to see her husband defend another woman; she had her own things to do.

Ngunit bago umandar ang sasakyan, biglang bumukas ang pinto sa likod.

Si Drake—naka-itim na suit, kaguwapuhan na halos nakakapaso, at ang buong mukha nito ay puno ng pag-aalala at pagod. Tumitig ito sa kanya.

“Celeste,” bulong ng binata, puno ng pakiusap na hindi niya kailanman narinig dati. “Uuwi ka na?”

Sandali siyang tumingin sa binata. Isang titig na pinaghalo ng pagod, sakit, at katapusan.

“Oo,” sagot niya.

Agad niyang napansin si Estella kasama ang isang maliit na batang lalaki sa tabi nito. Si Estella at ang anak ni Damon na si Liam ay apat na taong gulang pa lamang at chubby.

Medyo naguluhan si Celeste sa intensyon ng binata nang makita niya si Liam na umaakyat sa kotse na talagang gumapang pa.

The kid looked at her and rudely said, “Tita, puwede niyo ba kaming ihatid ng mommy ko pauwi?”

Kumunot nang bahagya ang noo ni Celeste at tiningnan si Drake para manghingi ng eksplenasyon dito.

Drake pursed his thin lips. “Galit pa sina Mama at Papa. Sa atin muna sina Estella at Liam makikitira.”

Parang natatakot na tumutol siya, he added, “Hindi ba’t gusto mo ng bata? Gusto mo ng anak? It's a good opportunity for you to learn how to take care of Liam.”

Halos napatawa si Celeste. Then she felt that laughing in the cemetery was a bit inappropriate, so she remained silent.

Ano ba ang pagpipilian niya? Kahit labag sa kanyang kalooban ay wala siyang ibang choice kundi ang pumayag na umuwi kasama ang dalawang nilalang. Pagdating nila sa bahay, tiyak na tumawag na si Drake bago pa sila dumating dahil naihanda na ni Aling Sharon ang guest room.

Sa wakas ay makakapagpahinga na siya.

Pagkatapos maligo, humiga siya sa kama at nakatulog nang mahimbing. Nang muling magising, alas nuwebe na ng gabi. Saktong pag-abot niya ng phone ay siyang pagtawag ng kanyang matalik na kaibigan.

“Na-draft ko na ang divorce agreement ayon sa gusto mo. Ipapa-send ko ba sa’yo?”

“Salamat, Maia.”

Kakagising niya pa lang kaya naman napakamalumanay ng kanyang tinig, medyo paos pa nga. “Hindi na kailangan i-send. Just call someone to deliver it. Thanks.”

“Ang bilis naman. Sigurado ka ba talaga rito?”

Marami nang kaso ang hinawakan ni Maia Revamonte, at natatakot itong pabigla-bigla lang ang desisyon ni Celeste.

“Drake may not be a good lover, but in some ways...” She sat, turned off the lights. Even with the lights off, her thoughts become clearer. “I've thought it through…”

“Celeste…”

Humigpit ang kanyang pakakahawak sa phone at humugot ng malalim na hininga.

“May pinagnanasaan siyang ibang babae, Maia.”