LOGINDalawang linggo matapos ang madugong engkwentro sa Pier 4, isang kakaibang tensyon ang bumalot sa malawak na conference hall ng Munisipyo ng San Ignacio. Wala nang putukan, wala nang mga armadong mersenaryo, at wala nang amoy ng pulbura. Sa halip, ang bulwagan ay puno ng mga flashing lights mula sa mga camera ng iba't ibang nasyonal at lokal na media networks, mga ahente ng NBI, at mga matataas na opisyal ng gobyerno.Ang buong bansa ay nakatutok.Sa gitna ng mahabang mesa sa entablado, nakaupo si Nayah. Wala na ang takot at panginginig na madalas bumalot sa kanya noong mga unang buwan niya sa poder ng mga De La Serna. Suot ang isang pormal na puting blazer na nagpapatingkad sa kanyang tapang at kalmado niyang awra, hinarap niya ang mga mamamahayag.Sa kanyang kanan, nakaupo si Mayor Chance De La Serna. Bagama't bakas pa rin ang pamumutla dahil sa patuloy na paggaling mula sa tama ng bala sa dibdib, ang tindig ng Alkalde ay nananatiling matikas at nangingibabaw. Wala siyang suot na su
Ang mahinang pagpisil sa kanyang kamay ay sapat na upang patigilin ang pag-ikot ng mundo ni Nayah.Puno ng kaba at umaapaw na pag-asa, nanlaki ang mga mata ng dalaga. Tinitigan niya nang maigi ang namumutlang mukha ng Alkalde. Dahan-dahan, tila nakikipaglaban sa matinding bigat, gumalaw ang mahahabang pilikmata ni Chance hanggang sa tuluyang bumukas ang mga mata nito. Sinalubong siya ng pamilyar na madilim, malalim, at nangungusap na mga mata ng kanyang asawa."Chance..." umiiyak na bulong ni Nayah. Mabilis siyang tumayo, akmang pipindutin ang call button sa gilid ng kama upang tumawag ng doktor. "Gising ka na! T-Teka lang, tatawagin ko ang mga doktor—"Ngunit bago pa man niya maabot ang buton, mabilis na hinawakan ni Chance ang pulso niya gamit ang walang-sugat na braso. Ang hawak nito ay hindi mahigpit, ngunit sapat upang iparating na hindi ito papayag na umalis siya kahit isang pulgada mula sa tabi nito.Kumunot ang noo ni Chance. Gamit ang nanginginig na kamay, inabot ng Alkalde a
Beep... beep... beep...Ang ritmikong tunog ng heart monitor sa loob ng Intensive Care Unit (ICU) ay ang kaisa-isang ingay na bumabasag sa malamig at malinis na katahimikan ng kwarto. Para sa iba, ito ay tunog ng pangamba at ospital, ngunit para kay Nayah, ang bawat beep na iyon ay ang pinakamagandang musika sa buong mundo. Nangangahulugan ito na tumitibok pa rin ang puso ni Chance. Nangangahulugan itong buhay ang kanyang asawa.Tatlong araw.Tatlong araw nang hindi umaalis si Nayah sa loob ng ICU. Hindi siya umuwi sa mansyon, hindi siya lumabas upang kumain nang maayos, at halos hindi siya matulog. Kung hindi lang siya pinilit at muntik nang buhatin ni Dante palabas noong unang gabi para makapaglinis ng sarili at makapagpalit ng duguang damit, hindi talaga siya aalis sa tabi ng kama ng Alkalde. Ngayon, nakasuot siya ng isang malaking itim na hoodie na pag-aari ni Chance, pilit na hinahanap ang init at pamilyar na amoy ng lalaki upang pakalmahin ang kanyang sarili.Nakaupo si Nayah sa
Ang matinis at nakabibinging sirena ng ambulansya ay tila humihiwa sa malamig na hangin ng madaling-araw. Sa loob ng umaandar at umaalog na sasakyan, isang purong kaguluhan at desperasyon ang nagaganap. Ang espasyo ay amoy alkohol, asupre, at ang nakapangingilabot na amoy ng sariwang dugo na walang-tigil sa pag-agos."Nawawalan tayo ng pulso! Mababa ang blood pressure, 60 over 40! Prepare to intubate!" sigaw ng nangungunang paramedic habang mabilis na nagkakabit ng mga tubo at aparato sa bibig at dibdib ng walang-malay na Alkalde.Sa isang sulok ng ambulansya, nakasiksik si Nayah. Nanginginig ang buong katawan niya, ang kanyang mga mata ay nanlalaki at nakatutok lamang sa duguang katawan ng asawa. Hawak niya nang napakahigpit ang malamig at namumutlang kamay ni Chance, tila ba kapag binitiwan niya ito ay tuluyan nang aalis ang kaluluwa ng lalaki."C-Chance... lumaban ka... parang awa mo na," humahagulgol na pakiusap ni Nayah, isinisiksik ang duguang kamay ng Alkalde sa kanyang pisngi.
Ang oras ay tila tuluyang huminto, bumagal sa isang nakapangingilabot at nakasasakal na bilis.Sa loob ng isang maliit na bahagi ng segundo, ang lahat ng ingay sa loob ng malawak at inabandonang *warehouse*—ang malalakas na patak ng ulan sa butas-butas na bubong na yero, ang ungol ng mga sugatang mersenaryo sa sahig, at ang pamilyar na amoy ng asupre at dagat—ay tuluyang nilamon ng isang nakabibinging katahimikan. Ang buong mundo ni Nayah ay lumiit at nag-focus sa iisang bagay lamang: ang nakamamatay na dulo ng *silver .38 caliber revolver* ni Don Eduardo na direktang nakatutok sa kanyang puso.Nakita ni Nayah ang lantarang poot sa mga mata ng matanda. Nakita niya ang paggalaw ng hintuturo nito. At sa sandaling iyon, alam niyang tapos na ang lahat. Hindi na siya makakatakbo. Hindi na siya makakapag-isip ng kahit anong taktika sa kalye na magliligtas sa kanya mula sa isang balang nakapangalan na sa kanya. Napapikit siya nang mariin, hinihintay ang nakapapasong sakit na tatapos sa kanya
Ang makapal na usok mula sa sumabog na *C4 explosives* at nasunog na pulbura ay tila isang makapal na kumot na bumalot sa inabandonang *warehouse*. Ang ingay ng digmaan ay tuluyan nang napalitan ng nakapangingilabot na katahimikan, sinasaliwan lamang ng patak ng ulan mula sa mga butas na yero at ang mabibigat na paghinga ng mga natitirang buhay.Sa gitna ng wasak na pasilidad, pinalilibutan ng mga duguang bangkay ng kanyang sariling *private army*, nakatayo si Don Eduardo De La Serna. Ang pamilyar nitong kayabangan ay unti-unting nabubura ng katotohanang tuluyan nang bumagsak ang kanyang imperyo. Ang kanyang mamahaling *Italian suit* ay napunit at napuno ng alikabok, at isang manipis na linya ng dugo ang umaagos mula sa hiwa sa kanyang noo.Ngunit sa kabila ng pagkatalo, ang mga mata ng matanda ay hindi nagpakita ng pagsuko. Sa halip, nagliliyab ito sa isang nakababaliw na poot."It's over, Eduardo. Drop it," malamig at umaalingawngaw na banta ni Chance, ang daliri ay nakadiin sa gati
Tahimik ang buong VIP room ng El Monte Medical Center. Ang tanging naririnig lamang ay ang regular at mahinang tunog ng heart monitor sa gilid ng kama. Ang sinag ng araw mula sa malaking glass window ay dahan-dahang gumapang papasok sa kwarto, nagbibigay ng init sa malamig at malungkot na paligid.
Ang makapal na usok at alikabok na dulot ng pagsabog ng granada ay unti-unting napawi, inilalantad ang isang eksenang muling dudurog sa puso ng kinatatakutang pinuno ng Nueva Esperanza.Nakasalampak si Mayor Paulo Santillanes sa ibabaw ng nagkalat na mga dahon at tipak ng kahoy. Sa kanyang mga bisi
Mabilis at kalkulado ang bawat galaw ni Mayor Paulo Santillanes. Matapos ipakaladkad si Mariz palabas ng penthouse, agad niyang dinala si Melissa sa loob ng master bedroom upang kumuha ng ilang mahahalagang gamit. Kumuha ang Alkalde ng isang itim na duffel bag at mabilis na isinilid doon ang ilang
Nabalot ng isang seryoso at mabigat na katahimikan ang malawak na sala ng penthouse. Matapos ang matamis na asaran nila sa kusina, dinala ni Mayor Paulo Santillanes si Aria sa mahabang sofa upang maupo.Magkahawak ang kanilang mga kamay. Ang malaking hinlalaki ng Alkalde ay dahan-dahang humahaplos







