Chapter 2

Malayo sa mga mapanuring mata ng matataas na opisyal at mga bodyguards ng lalawigan ng El Monte, ang bayan ng San Martin ay nag-uumapaw sa ingay, makukulay na ilaw, at masayang musika.

Nakatayo si Aria sa harap ng isang malaking carousel, nakangiti habang pinagmamasdan ang mga batang nagtatakbuhan. Nakasuot lamang siya ng isang simpleng puting sundress na umaalon sa bawat ihip ng hangin, habang ang kanyang mahaba at makapal na buhok ay malayang nakalugay.

Ngunit kahit gaano pa kasimple ang kanyang ayos, hindi maalis ang mga palihim na tingin ng mga kalalakihan sa kanya. Isang bagay na hindi nakatakas sa matatalim at singkit na mga mata ni Paulo.

Nakatayo ang binata sa kanyang likuran, nakasuot ng simpleng itim na v-neck shirt na lalong nagpapalitaw sa kanyang matipunong dibdib at malalapad na balikat. Kahit nakapambahay lang, sumisigaw pa rin ang awtoridad at yaman sa tindig ng anak ng Gobernador. Marahas na tinitigan ni Paulo ang isang lalakeng napasulyap sa binti ni Aria, dahilan para mabilis na umiwas ito ng tingin at lumayo sa takot.

"Paulo, tingnan mo oh! Ang ganda ng mga ilaw," masayang turo ni Aria.

Hindi tumingin si Paulo sa carousel. Ang paningin niya ay nakapako lang sa mukha ng dalaga. Hinuli niya ang baywang ni Aria at hinapit ito palapit sa kanyang matigas na katawan.

"Mas maganda ka," paos na sagot ni Paulo. Yumuko siya nang bahagya upang maamoy ang leeg ni Aria. "Gusto na kitang iuwi."

Namula ang mga pisngi ni Aria at pabirong hinampas ang dibdib ng binata. "Nandito tayo para mag-enjoy, hindi para magkulong ulit sa kwarto. Tsaka may bibilhin pa tayo."

Hinawakan ni Paulo ang kamay ng dalaga at iginiya siya palayo sa karamihan, patungo sa isang maliit na pwesto ng isang matandang nagtitinda ng mga antigong alahas. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, may dalawang pilak na kwintas na kumuha ng atensyon ng binata. Ang isa ay may pendant na kalahating buwan, at ang isa naman ay isang nag-aapoy na araw.

Hindi na nagtanong ng presyo si Paulo. Naglabas siya ng ilang libong piso at ibinigay ito sa matanda, bago kinuha ang dalawang kwintas.

Pumunta sila sa isang madilim na bahagi ng peryahan, malapit sa isang malaking puno ng acacia. Humarap si Paulo kay Aria, ang kanyang mga mata ay seryoso at malalim.

"Tumalikod ka," utos ni Paulo.

Nakangiting sumunod si Aria. Naramdaman niya ang maiinit na daliri ni Paulo na naghawi ng kanyang buhok, sinusundan ng paglapat ng malamig na pilak sa kanyang dibdib. Isinuot ni Paulo sa kanya ang kwintas na buwan. Bago pa man makaharap si Aria, naramdaman niya ang mainit at basang labi ni Paulo na dumampi sa kanyang batok, nagpadala ng pamilyar na kuryente sa kanyang gulugod.

Pagharap ni Aria, nakita niya ang kwintas na araw na nakasabit naman sa matipunong dibdib ni Paulo.

"Araw at Buwan," mababang bulong ni Paulo, hinahawakan ang pisngi ng dalaga. "Kahit anong mangyari, Aria, hindi pwedeng paghiwalayin 'yan. Akin 'yung araw, sa'yo 'yung buwan. Isang paalala na kahit anong mangyari, sa akin ka lang. Wala akong pakialam sa pulitika ng mga pamilya natin. Ikaw lang ang papakasalan ko."

Matamis na ngumiti si Aria at mahigpit na niyakap ang binata. "Pangako, Paulo. Hindi ko 'to tatanggalin."

Magkahawak-kamay at buo ang puso na naglakad ang dalawa pabalik sa malaking mansyon ng pamilya ni Aria. Ngunit hindi nila inaasahan na ang pagbukas ng malaking pinto ng mansyon ay ang magiging pagsara ng perpektong mundo na nakagisnan nila.

Papasok pa lang sila sa grand foyer, naramdaman na agad ni Aria ang bigat at lamig ng hangin. Nakatayo sa gitna ng sala ang kanyang kinagisnang ama. Sa tabi nito ay si Tito Hernan—ang nakababatang kapatid ng kanyang ama na kilala sa pagiging malupit at gahaman sa pangalan ng pamilya.

Ngunit ang nakakuha ng atensyon ni Aria ay ang isang estrangherong dalaga na nakaupo sa mamahaling sofa.

Kasing-edad lang ito ni Aria. Mayroon itong tuwid na itim na buhok, maputlang balat na hindi pa nasasanay sa mga pampaganda, at mga matang matatalim na parang patalim. Suot nito ang isang kupas at murang damit, ngunit ang tindig nito ay puno ng paghamon at matinding ambisyon.

"Papa? Tito Hernan? Anong nangyayari rito?" nagtatakang tanong ni Aria, humihigpit ang hawak sa kamay ni Paulo.

Tumingin ang kanyang ama sa kanya, ang mga mata nito ay puno ng luha, pagkabigo, at awa. "Aria... anak..."

"Huwag mo siyang tawaging anak, Kuya," malamig na putol ni Tito Hernan. Naglakad ito palapit kina Aria, isang mapanuyang ngisi ang nakapaskil sa labi. May inihagis itong isang puting folder sa ibabaw ng glass table. "Tapos na ang pagpapanggap. Dumating na ang resulta ng DNA test na ipinagawa ko matapos akong makatanggap ng tip mula sa lumang ospital sa San Martin."

Kumunot ang noo ni Paulo at mabilis na humarang sa harap ni Aria, pinoprotektahan ang dalaga sa talim ng tingin ni Tito Hernan. "Ano bang sinasabi mo? Umayos ka ng pananalita mo sa fiancée ko."

Tumawa nang mapakla si Tito Hernan. "Fiancée? Paulo, baka gusto mong bawiin 'yan kapag nalaman mo ang totoo. Ang babaeng nasa likod mo, na binihisan natin ng ginto at dyamante sa loob ng dalawampung taon... ay isa lamang pekeng tagapagmana. Isang anak ng mga hampaslupa na nagkapalit sa ospital."

Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Aria. Nanlaki ang kanyang mga mata, nanginginig ang mga labi. "P-Po? Tito, anong biro 'to? Papa, sabihin mong hindi totoo 'to!"

"Ito ang totoo," itinuro ni Tito Hernan ang estrangherang babae sa sofa. "Aria, makilala mo si Mariz. Ang tunay na anak ng kapatid ko. Ang tunay na tagapagmana ng pamilya natin."

Dahan-dahang tumayo si Mariz. Ang kanyang mga mata ay puno ng hinanakit dahil sa dalawampung taong paghihirap na dinanas niya habang ang babaeng nasa harap niya ay nagpapakasarap sa yaman na dapat ay sa kanya. Tiningnan niya si Aria mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.

"Kaya pala kahit anong tago niyo sa kanya sa magagarang damit, amoy mahirap pa rin," malamig na komento ni Mariz.

Akmang susugurin ni Paulo si Mariz dahil sa galit, ngunit pinigilan siya ni Aria, umiiyak nang tahimik.

Nang magtama ang paningin ni Mariz at Paulo, biglang nagbago ang ekspresyon ng totoong tagapagmana. Nawala ang galit sa mga mata ni Mariz at napalitan iyon ng isang matindi at nag-aapoy na pagnanasa. Pinasadahan niya ng tingin ang makisig na mukha ni Paulo, pababa sa matipuno nitong dibdib na nakabakat sa itim na damit. Alam niya kung sino ang lalaking ito—ang susunod na Gobernador ng El Monte.

Kung kukunin niya ang lahat ng ninakaw ni Aria, sisiguraduhin niyang kasama ang lalaking ito sa mga aangkinin niya.

"Simula bukas, babawiin ng pamilya ang lahat ng ibinigay namin sa'yo, Aria," walang-awang anunsyo ni Tito Hernan. "Mga kotse, alahas, bank accounts, at ang apelyido natin. Palalayasin ka na sa mansyong ito para hindi ka maging mantsa sa pangalan natin."

"At paano ang kasunduan namin sa anak ng Gobernador?" dagdag pa ni Tito Hernan, nakatingin kay Paulo. "Ipapasa natin ang arranged marriage sa tunay na anak. Kay Mariz."

"Subukan niyo," madilim na banta ni Paulo. Ang kanyang boses ay nanggagaling sa kailaliman ng kanyang dibdib, parang isang leong handang pumatay. Hinapit niya si Aria sa kanyang tabi, idinidikit ang nanginginig na dalaga sa kanyang katawan. "Kahit tanggalan niyo siya ng yaman o pangalan, wala akong pakialam. Si Aria ang papakasalan ko. At kung may susubok na saktan siya o palayasin siya nang walang laban... ako mismo ang wawasak sa pamilya ninyo."

Sa kabila ng matapang na pagtatanggol ni Paulo, alam ni Aria sa sarili niyang nagsisimula pa lamang ang isang bangungot na tuluyang dudurog sa buhay na nakagisnan niya. Sa isang iglap, nawala ang kanyang korona, at nahulog siya mula sa langit patungo sa impyerno.