LOGINAng matinding kalabog ng dambuhalang double doors sa likuran ng Grand Ballroom ay tila isang malakas na pagsabog na nagpatigil sa pag-ikot ng mundo sa loob ng silid.Ang daan-daang reporters, cameramen, at bloggers na kanina lamang ay nagtutulakan at nagsisigawan tulad ng mga gutom na hayop, ay sabay-sabay na nanigas sa kanilang mga pwesto. Ang walang-tigil na pag-click ng mga camera at ang nakabubulag na kislap ng mga flash ay biglang namatay. Sa isang iglap, ang maingay at magulong press conference ay nilamon ng isang nakapangingilabot at siksik na katahimikan.Lahat ng ulo ay lumingon patungo sa pintuan.Ang unang pumasok ay anim na dambuhalang lalaki na nakasuot ng itim na tactical gear. Hindi sila ang mga pormal na bodyguards na madalas nakikita sa mga pulitiko; sila ay tila mga miyembro ng isang pribadong militar, may mga earpieces, may matatalim na paningin, at ang kanilang mga kamay ay nakapatong malapit sa mga nakabukol na armas sa ilalim ng kanilang mga jacket. Mabilis at or
Alas-tres ng hapon. Ang Grand Ballroom ng isang kilalang five-star hotel sa Makati ay siksikan, maingay, at nagliliwanag dahil sa walang-tigil na pagkislap ng mga camera. Halos lahat ng malalaking media networks, entertainment bloggers, at maging ang ilang news reporters na nakatutok sa pulitika ay naroroon. Ito ang pinakahihintay nilang pagkakataon. Matapos ang tatlong linggo ng mga nagbabanggaang press releases, bulung-bulungan, at espekulasyon, sa wakas ay haharap na nang personal si Olga Manahan upang linawin ang pinakamalaking eskandalo ng taon.Sa loob ng holding room sa likod ng entablado, nakatayo si Olga sa harap ng isang malaking salamin. Suot niya ang isang simpleng, pormal, at saradong itim na dress. Wala siyang suot na anumang dyamante o mamahaling alahas. Ang kanyang buhok ay nakatali sa isang mahigpit na bun, at ang kanyang makeup ay napakanatural, halos maputla. Mukha siyang nagluluksa—at sa totoo lang, iyon naman talaga ang nararamdaman ng kanyang kaluluwa."Okay, Olg
Alas-dalawa ng madaling araw.Ang dambuhalang mansyon ng pamilya Cordovez sa tuktok ng burol ng San Isidro ay nababalot ng nakabibinging katahimikan. Sa labas, ang hangin ay malamig at walang-awa, ngunit sa loob ng malawak na master's bedroom, isang lalaki ang kasalukuyang sinusunog nang buhay ng sarili niyang mga alaala.Nakahiga si Mayor Chozen Cordovez sa gitna ng kanyang king-sized bed. Nakatitig siya sa madilim na kisame. Wala siyang suot na pang-itaas, tanging isang itim na sweatpants lamang ang nakabalot sa ibabang bahagi ng kanyang matipunong katawan. Ang kanyang balat ay malamig, ngunit ang kanyang dibdib ay mabilis at marahas na umaangat-baba na tila kakatapos lamang niyang tumakbo ng isang buong maraton.Tatlong linggo.Tatlong linggo siyang nagpanggap na bato. Tatlong linggo siyang nagtago sa likod ng maskara ng walang-awang "Mayor Yelo". Sa araw, pinapatumba niya ang mga kalaban sa pulitika, ipinapasara ang mga negosyo ng mga traydor, at pinapatakbo ang probinsya gamit an
Tatlong linggo.Dalawampu't isang araw mula nang bumalik si Mayor Chozen Cordovez sa San Isidro mula sa ulan at luha ng Maynila. Sa loob ng panahong iyon, ang buong munisipyo ay nakaranas ng isang malagim at nakapangingilabot na pagbabago.Kung dati ay may bakas ng pormal na kabaitan ang bansag na "Mayor Yelo," ngayon, ang pangalang iyon ay isang sumpa na kinatatakutan ng lahat. Wala nang nag-aabang sa labas ng kanyang opisina. Ang mga empleyado ay hindi na nagtatawanan sa mga pasilyo. Ang bawat pag-ikot ng aircon ay tila nagbubuga ng purong yelo na nanunuot sa buto ng bawat taong makakasalubong ng Alkalde.Kasalukuyang nakaupo si Chozen sa kabisera ng mahabang glass table sa loob ng conference room. Suot niya ang isang perpektong three-piece black suit. Ang kanyang buhok ay walang-buhok na nakasuklay nang maayos, ang kanyang panga ay malinis at ahit na ahit, at ang kanyang mga mata ay dalawang patay at madidilim na butas. Wala itong emosyon. Wala itong buhay.Sa kanyang harapan ay na
Alas-siyete ng gabi. Ang walang-tigil na pagbuhos ng ulan sa labas ng penthouse ni Olga ay tila sumasabay sa malakas at nagwawalang bagyo sa loob ng kanyang dibdib. Nakatayo siya sa gitna ng madilim na sala, suot ang isang simpleng puting robe, ang mga mata ay nakatutok sa dambuhalang pinto ng kanyang yunit.Nanginginig ang kanyang mga kamay. Ang bawat pag-ikot ng kamay ng orasan ay tila isang patalim na dahan-dahang ibinabaon sa kanyang lalamunan. Alam niyang darating ito. Alam niyang hindi papayag ang Alkalde na hindi siya makita matapos ang eskandalong sumabog kaninang umaga.Click.Bumukas ang pinto.Pumasok si Mayor Chozen Cordovez. Basang-basa ang itim nitong suit jacket at tumutulo ang tubig mula sa magulo nitong buhok. Ang panga nito ay mariing nag-iigting, at ang mga mata ay nagliliyab sa isang halong determinasyon at pag-aalala. Sa kabila ng pagod at bigat ng mga isyung ibinabato rito sa probinsya, ang tanging nasa isip ng Alkalde ay ang babaeng nasa harap niya.Walang pag-a
Alas-tres ng hapon. Ang dambuhalang penthouse ni Olga Manahan ay tila naging isang malawak at malamig na kabaong. Nakasara ang lahat ng kurtina, hinaharangan ang masakit na liwanag ng araw na pilit sumisilip mula sa labas. Ang tahimik na ugong ng aircon ay hindi sapat upang palamigin ang nakapapasong tensyon na bumabalot sa buong silid.Nakatayo si Olga sa gitna ng sala, nakapulupot ang mga braso sa kanyang sarili. Ang kanyang mga mata ay mugto at pagod. Sa kanyang harapan, nakaupo sa mahabang leather sofa si Mina, na walang-tigil sa pagkagat ng sariling kuko. Ngunit ang tunay na nagpapabigat sa hangin ay ang pormal at matandang lalaking nakaupo sa kabilang silya—si Mr. Eduardo de Silva, ang pinakamataas na CEO at may-ari ng Star Management. Siya ang lalaking nag-angat kay Olga mula sa pagiging isang hamak na extra hanggang sa maging reyna ng pelikula.At ngayon, siya rin ang lalaking pumarito upang bawiin ang lahat."Umupo ka, Olga," kalmado ngunit may dalang nakamamatay na awtoridad
Nanginginig ang buong katawan ni Aria, hindi lamang dahil sa lamig ng aircon sa loob ng marangyang SUV, kundi dahil sa nakapapasong talim ng tingin ni Gobernador Santillanes. Basang-basa ang kanyang manipis na damit, nakadikit sa balat niya ang lamig ng ulan, habang ang lalaking kaharap niya ay kal
Hindi nakatulog si Aria nang gabing iyon. Nakaupo lamang siya sa gilid ng kanyang malambot at malaking king-sized bed, yakap-yakap ang sariling mga tuhod habang nakatingin sa kawalan. Ang bawat patak ng kanyang luha ay tila naging bato na nagpabigat sa kanyang dibdib.Isang pagkakamali sa ospital.
Malayo sa mga mapanuring mata ng matataas na opisyal at mga bodyguards ng lalawigan ng El Monte, ang bayan ng San Martin ay nag-uumapaw sa ingay, makukulay na ilaw, at masayang musika.Nakatayo si Aria sa harap ng isang malaking carousel, nakangiti habang pinagmamasdan ang mga batang nagtatakbuhan.
Ang buong bayan ng San Martin ay naniniwalang perpekto ang buhay ni Aria.Bilang kaisa-isang anak at tagapagmana ng isa sa pinakamayaman at pinaka-impluwensyal na angkan sa probinsya, nasa kanya na ang lahat. Nakatira siya sa isang napakalaking mansyon, nakasuot ng mga mamahaling dyamante, at kaila







