CHAPTER 4

Makalipas ang ilang linggo matapos maospital ni Cece ay nakauwi na siya. Araw-araw pa rin naman siyang dinadalaw ni Sugar kaya lagi silang nagkikita. 

Noong una pa nga ay ayaw ni Sugar na roon umuwi si Cece dahil naisip niyang baka walang mag-alaga sa kanyang kaibigan pero pinilit siya nitong okay lang siya.

Isa pa, may tiyahin naman na makakatulong si Cece sa paggaling niya. Ayaw din kasing dumagdag ni Cece sa problema dahil alam niyang marami nang inaasikaso si Sugar sa kanila.

Habang nasa sofa sila at nag-uusap, napansin ni Cece na para bang balisa si Sugar. Kanina pa ito nakatingin sa baso ng juice na iniinom niya pero wala naman siyang ginagawa rito. As in, nakatulala lang siya.

“Uy, Su. Okay ka lang ba? Kanina ka pa tulala dyan,” sabi ni Cece, roon lang nagising si Sugar sa katotohanan.

“Ha? Ah, sorry. May iniisip lang. Ano iyong sinasabi mo?” tanong ni Sugar.

“Sabi ko, okay ka lang ba? Tulala ka kasi kanina. May problema ba?” may pag-aalala sa tono ni Cece noon.

“Ah, wala.. Naalala ko lang kasi iyong lalaking nakayosi session ko habang nasa ospital ka. Iniisip ko lang kung kamusta sya..” nahihiyang sagot ni Sugar, ni hindi siya makatingin kay Cece noon.

Naging seryoso ang tono ni Cece nang marinig ang kaibigan. “Ano? Nagyoyosi ka na naman? Bakit? Akala ko ba tumigil ka na dyan?”

Tumawa saglit si Sugar, halatang guilty sa kanyang ginawa. “Konti lang naman, saka hindi mo rin ako masisisi noon kasi stressed ako. 

“Ikaw ha. Pero teka, ano kamo? May nakilala kang lalaki roon?” paglilinaw ni Cece, tumango naman si Sugar, halatang kilig na kilig sa sinabi ng kanyang kaibigan.

“Oo, iyon na nga.. Nakilala ko nga yung lalaki, kaso ang alam ko lang, Alejandro iyong pangalan niya, pero hindi ko naitanong social media niya or phone number. Sayang. Dapat iyon pala ang ginawa ko.”

Kitang-kita ni Cece ang panghihinayang ni Sugar sa kanyang mukha. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o maiinis dahil masyadong maharot ang kaibigan niya.

“Bakit nga ba hindi mo naisip? Iyan tuloy, hindi ka na yata makatulog sa kakaisip sa kanya,” nang-aasar pa na sabi ni Cece, pilit na tumatawa.

“Hay, nakakatunaw kasi iyong mga tingin niya sakin. Alam mo iyon? Iyong tipong parang titigil talaga ang buong mundo mo kapag nagtama ang mga mata namin. Ganun!” Kumikinang ang mata ni Sugar habang sinasabi iyon kaya alam ni Cece na tinamaan na ang kaibigan niya sa lalaking iyon.

“Naku, iyan ha. Umayos ka, baka may asawa naman ‘yang lalaking iyan. Sa mga kwento mo pa lang, ramdam na ramdam ko na gusto mo talaga siya, e.” Babala ang sinabi ni Cece.

“Aba, syempre, kung may asawa siya, lalayo ako. Hindi naman ako papayag na maging isang kabit, di ba? Pero sana.. wala.” Kilig na kilig pa rin si Sugar, parang matatapon na nga nito ang hawak niyang baso.

“Siguraduhin mo lang talaga na wala, kasi iyong huli mo, meron!” Pang-aasar ulit ni Cece sa kanya.

Natahimik na lang si Sugar noon pagkatapos ay nagpaalam na, may pupuntahan kasi siyang party sa isang bar kasama ang iba pa niyang kaibigan. Originally, kasama talaga dapat si Cece pero dahil sa nangyari sa kanya ay hindi niya na iyon nagawa.

Tumayo na si Sugar sa sofa. “Ay, naku. Bahala ka na nga. Aalis na ko dahil baka ma-late pa ko. O, kapag may kailangan ka, tatawag ka sakin, ha? Para mapuntahan agad kita.”

Natawa naman si Cece sa kanya dahil para siyang magulang nito. “Mama, ikaw ba iyan? E, sige na.. Ikamusta mo na lang ako sa kanila. Sabihin mo, pasensya na at hindi ako makapunta.”

Bago umalis si Sugar, inayos niya muna ang mga kailangan ni Cece, hindi niya talaga pinabayaan ito kahit anong mangyari.

Pagdating ni Sugar sa bar, medyo malamig na ang gabi pero hindi iyon naging hadlang para hindi maging masaya ang buong lugar. Maingay ang tugtugan at lahat ay busy sa pakikipagchikahan.

Pagpasok pa lang niya, sinalubong na agad siya ng dalawa niyang kaibigan na nauna nang dumating. 

“Oh hey. Finally! Nakarating ka na,” bati ng isang babae.

“Oo. Syempre, hindi ko hahayaan na hindi ako makapunta ngayon,” sagot naman ni Sugar at pareho niyang hinalikan sa pisngi ang dalawa niyang kaibigan.

Napangiti si Sugar habang naglalakad papunta sa table nila. Tinanggal niya ang dala niyang maliit na bag at umupo sa bakanteng upuan.

Sandali lang siyang nakipagkwentuhan dahil maya-maya ay napatingin siya sa kabilang bahagi ng bar.

Parang may nakita siyang pamilyar na mukha. Napatigil si Sugar at bahagyang kumunot ang noo. Hindi niya agad maaninag ang mukha ng lalaki dahil madilim ang bahagi kung saan ito nakaupo. Pero habang nagbabago ang ilaw, mas lalo niyang nakilala ang lalaking iyon.

Nanlaki ang mata niya at napabulong sa kanyang sarili. ‘Siya iyon.’

Si Alejandro.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Sugar. Ilang linggo na niyang iniisip kung saan kaya niya siya pwedeng makita ulit. Sa bar lang pala niya ito mahahanap. At ngayon, nasa harap na niya ito.

Hindi niya na napansin ang mga kasama niya. Tumayo agad si Sugar at maingat na naglakad patungo sa direksyon ni Alejandro. Hindi niya alam kung paano siya lalapit o kung ano ang sasabihin niya, pero ang mahalaga sa kanya ay makumpirma niyang siya nga talaga iyon.

Ilang hakbang na lang ang layo niya nang biglang may humawak sa kanyang braso. Napahinto siya.

“Ano ba?” napalingon si Sugar sa taong humawak sa kanya.

Isang lalaki ang nakatayo sa kanyang likuran. Hindi niya ito kilala. May hawak itong baso at halata mo talagang nakainom na, bahagya itong nakangiti habang nakatingin sa kanya.

“Sandali lang. Saan ka pupunta?” tanong nito.

Tinanggal ni Sugar ang kamay nito sa kanyang braso.

“Sa kaibigan ko. Bakit? Sino ka ba?” pagtataray pa niya.

“Dito ka lang muna sa tabi ko. Hayaan mo na iyong kaibigan mo, masaya naman dito, e,” pagyayabang pa noong lalaki.

Naiinis na si Sugar dahil unti-unting nawawala sa paningin niya si Alejandro dahil may mga taong dumadaan sa pagitan nila. Pilit siyang sumisilip sa direksyon nito.

Pero nang tuluyan nang luminaw ang kanyang paningin, wala na roon si Alejandro.

Parang bang bula na bigla na lang nawawala. Napatingin si Sugar sa paligid. Hinanap niya ang lalaking ilang segundo lang ang nakalipas ay nakita niya.

Pero, wala.

Napakagat siya sa labi at mabilis na naglakad palayo sa lalaking humawak sa kanya. Hindi na niya ito pinansin kahit tinatawag pa siya nito.

Umikot ang paningin ni Sugar sa buong bar.Hanggang sa may nakita siyang pamilyar na itim na jacket sa may hallway papunta sa likod.

Hindi siya nagdalawang-isip at sinundan niya iyon.

Habang papalapit siya, mas lalo niyang nararamdaman ang kakaibang kaba sa dibdib niya. Puno na siya ng tanong noon dahil para sa kanya, ano ba ang ginagawa ng isang lalaking matino sa bar ng ganoong oras?