CHAPTER 3

Tahimik ang buong kwarto nang pumasok si Alejandro. Tanging mahinang tunog ng heart monitor ang maririnig habang nakahiga si Ivy sa hospital bed. Nakapikit ito, pero alam ni Alejandro na hindi natutulog ang asawa niya. 

Kita niya ang bahagyang paggalaw ng mga talukap nito at ang mga luhang patuloy na tumatakas sa gilid ng kanyang mga mata.

Mabigat ang dibdib ni Alejandro habang dahan-dahan siyang lumapit. Hindi niya alam kung ano ang tamang sasabihin sa asawa niyang ilang araw nang nasa ospital.

Ilang araw lang ang nakakalipas, muntik nang mawala sa kanya ang babaeng pinakamamahal. Nagtangka kasi ito sa kanyang sariling buhay, bagay na hindi matanggap ni Alejandro dahil nakikita niya namang malakas ang kanyang asawa.

Ang dahilan noon ay isang bagay na matagal na nilang pinag-uusapan, ang hindi nila pagkakaroon ng anak.

Umupo siya sa tabi ng kama at hinawakan ang kamay ni Ivy.

“I hope you'll be okay.. I love you so much.”

Malamig ang mga kamay na iyon pero hinawakan pa rin niya. Naluluha na siya noon pero wala siyang magawa. Maingat niya iyong hinaplos gamit ang hinlalaki niya.

“Ivy…”

Bahagyang gumalaw ang babae pero hindi pa rin ito dumilat.

“Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa’yo,” mahinang sambit ni Alejandro. “Pero sana… pakinggan mo muna ako.”

Ilang segundo ang lumipas bago tuluyang dumilat si Ivy.

Mapula ang mga mata nito. Pagod na pagod, halatang nasasaktan na at higit sa lahat, puno siya ng guilt.

“Alejandro… I'm sorry..” Nanginginig ang boses nito.

“Why are you saying sorry? You don't have to be sorry. Naiintindihan kita, kaya lang, masakit para sa akin ang ginawa mo.”

Hindi galit ang tono ni Alejandro. Mas nangingibabaw ang takot at sakit. Takot na mawala ang kanyang asawa at sakit na baka ulitin na naman ito ni Ivy kapag hindi siya nakatingin sa kanya.

Napayuko si Ivy. “Pagod na ako, Alejandro.”

“Pagod ka na sa akin?” tanong ni Alejandro, patuloy ang luha sa kanyang mga mata noon.

Mabilis na umiling si Ivy. “Hindi. Bakit ako mapapagod sayo? Mahal na mahal mo ako, bakit ko gagawin iyon sayo?”

“Kung gano’n, bakit mo naisip na kailangan mong mawala?” Hindi agad nakasagot si Ivy noon.

Pinisil nito ang kumot gamit ang nanginginig na mga daliri. “Gusto ko lang naman maging nanay pero hindi binibigay sa akin iyon. Bakit? May nagawa ba kong masama?”

Napapikit si Alejandro. Alam niyang iyon ang pinakamasakit na bahagi ng lahat.

Matagal nang pangarap ni Ivy ang magkaroon ng sariling anak. Ilang beses silang nagpakonsulta. Ilang beses silang umasa at ilang beses ding nauwi sa pagkabigo ang lahat.

Pero hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na magiging dahilan iyon para tuluyang sumuko ang asawa niya.

“Hindi ibig sabihin na hindi tayo magkakaanak ay wala nang halaga ang buhay mo,” sabi niya.

Tumulo ang luha ni Ivy.“Pero ikaw… gusto mo rin ng anak, di ba? Paano ka na kung wala tayong anak?”

“Aaminin ko, gusto ko rin namang magkaroon ng anak pero kung buhay mo naman ang nakataya, okay lang kung hindi tayo mag-aanak,” diretsong sagot ni Alejandro.

Napatingin sa kanya si Ivy at tuluyang napaiyak. “Akala ko kasi… magiging malungkot ka sa akin habang buhay.”

Tumayo si Alejandro at bahagyang yumuko para mapantayan ang mukha nito. “Malungkot ako ngayon dahil muntik ka nang mawala sa akin.”

Natahimik si Ivy.

“Hindi ko alam kung paano tayo makakausad mula rito,” pagpapatuloy ni Alejandro. “Hindi ko rin alam kung magkakaroon pa tayo ng pagkakataong maging magulang. Pero hindi natin kailangang desisyunan lahat ngayon.”

Huminga siya nang malalim.

“Pwede tayong humingi ng tulong. Pwede tayong magpahinga. Pwede tayong umiyak. Pwede tayong magalit sa sitwasyon pero huwag mong iisipin na kailangan mong harapin lahat nang mag-isa.”

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay nito. “Kasama mo ako sa laban na ito kahit mahirap, mahal na mahal kita, Ivy.”

Napahagulhol si Ivy. “Sorry.. Sorry talaga dahil naisip ko pang gawin iyon. I was so selfish.”

“Hindi ko kailangan ng sorry mo ngayon pero kailangan mong sabihin sa akin kapag hindi mo na kaya. Okay? Malinaw ba iyon?”

Tumango si Ivy habang patuloy ang pag-iyak.

“Hindi ko kayang mawala ka, Ivy,” saglit siyang tumingin sa asawa.

“Kung dumating ulit ang araw na maramdaman mong gusto mong saktan ang sarili mo, sabihin mo sa akin. Kahit anong oras, kahit anong mangyari at kung hindi mo kayang sabihin sa akin, sabihin natin sa doktor. Humingi tayo ng tulong. We will always find a way.”

Tahimik na tumango si Ivy. Sa unang pagkakataon mula nang dalhin siya sa ospital, bahagyang kumalma ang mukha nito.

Although, hindi pa tapos ang problema. Hindi pa rin nawawala ang sakit kay Ivy dahil gustong-gusto niya talagang magkaroon ng anak.

Isa pa, hindi pa rin nila alam kung ano ang magiging kinabukasan nila bilang mag-asawa. Pero nang gabing iyon, isang bagay ang malinaw kay Alejandro.

Hindi niya kailangang pilitin si Ivy na maging matatag agad. Kailangan lang niyang manatili sa tabi nito habang unti-unti itong bumabangon.

Sa halip na pag-usapan muna kung paano sila magkakaroon ng anak, mas mahalaga munang tiyaking makikita pa ni Ivy ang susunod na araw. Hindi pa pwedeng mawalan siya ng asawa. 

Dahan-dahan niyang hinalikan ang noo ng asawa. “Pahinga ka muna, dito lang ako. Tapikin mo lang ako kapag kailangan mo ng tulong ko.”

“Sigurado kang hindi ka mawawala sa akin kahit hindi tayo magkaroon ng anak?” natatakot na tanong ni Ivy sa asawa.

Ngumiti si Alejandro pagkatapos ay tumawa saglit. “Hindi nga, paggising mo, nandito pa rin ako. Huwag kang matakot, okay?”

Dahil sa assurance na binigay ng kanyang asawa ay pumikit na nga ulit si Ivy. May takot pa rin na nararamdaman si Alejandro noon pero pinangako naman niya sa kanyang sarili na hindi niya iiwan ang kanyang asawa.