CHAPTER 5

Dahil hindi na nga niya nakita si Alejandro, napabuntong-hininga na lang si Sugar. Ilang minuto rin siyang naghintay sa may hallway habang panay ang tingin sa paligid, pero wala talaga ang lalaking ilang linggo niyang iniisip.

Iniisip din niya noon na baka nagkamali lang siya ng tingin sa lalaki dahil todo isip siya tungkol kay Alejandro.

Iniisip niya na baka dahil rin sa ilaw at dami ng tao kaya inakala niyang si Alejandro iyon. Napailing na lang siya noon at bumalik sa table ng mga kaibigan niya.

Pagdating niya roon, agad siyang tinanong ng mga kasama niya kung saan siya nagpunta. Ngumiti lang si Sugar at sinabing may nakita lang siyang kakilala. Hindi na niya idinetalye ang tungkol kay Alejandro dahil ayaw niyang asarin siya ng mga kaibigan niya.

Umupo siya at kumuha ng inumin pero ilang sandali pa lang ay naramdaman niyang may taong nakatayo sa likuran niya.

Paglingon niya, nakita na naman niya ang lalaking kanina ay humahawak sa kanyang braso.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Sugar, halatang hindi komportable. Inis na inis siya pero public iyong place kaya wala siyang nagawa.

Ngumiti lang ang lalaki at umupo sa bakanteng upuan sa tabi niya nang hindi man lang nagpapaalam kung pwede bang umupo roon.

“Hinahanap kita. Bakit? Hindi ba pwede? Mukhang mag-isa ka naman at walang boyfriend,” sagot pa ng lalaki kaya lalong nainis si Sugar sa kanya.

“Bakit mo naman ako hahanapin?” Tanong ni Sugar.

“Kanina pa kita gustong makausap. Bawal ba? Ikaw, ah. Ang sungit mo naman. Nakikipagkaibigan lang naman ako,” halatang inis na si Sugar pero wala siyang magawa.

Hindi na siya pinansin ni Sugar. Bumaling siya sa kanyang mga kaibigan at ipinagpatuloy kung ano mang usapan ang meron sila. Akala niya ay aalis din ang lalaki kapag hindi niya pinansin pero nagkamali siya.

Makalipas ang ilang minuto, naramdaman niyang hinawakan na naman nito ang kanyang braso. “Halika na. Samahan mo ako.”

Napakunot ang noo ni Sugar at agad niyang inalis ang kamay nito. “Hindi ako sasama sayo, ano ba?”

“Sandali lang naman. Saka, hindi naman tayo lalayo sa friends mo kung iyon ang concern mo.”

“Sabi ko, hindi nga. Ayaw ko, di ba?”

Tumayo si Sugar para lumipat ng upuan, pero mabilis siyang sinundan ng lalaki. Muli nitong hinawakan ang kanyang braso, sa pagkakataong iyon ay mas mahigpit na kaysa noong una.

“Bitawan mo ako kung hindi tatamaan ka talaga sakin,” inis na sabi ni Sugar, bothered na bothered na siya sa kanyang sitwasyon.

“Ang dami mong arte. Ikaw na nga itong nilapitan. Saka, saglit lang naman.”

“Bitawan mo nga sabi ako!”

Napatingin na ang ilan sa mga tao sa paligid nila dahil sa lakas ng boses ni Sugar.

Lalong kinabahan si Sugar nang hindi siya bitawan ng lalaki. Sinubukan niyang hilahin ang braso niya pero mas lalo lang itong humigpit.

“Sumama ka na sa akin. Mag-uusap lang tayo.Chill, ganun lang. Wala naman akong gagawin na masama sa'yo, e.”

“Hindi nga ako sasama sa'yo! Bakit ba ang kulit mo, ha?!”

Nagsimula nang kabahan ang mga kaibigan ni Sugar. Tumayo ang isa sa mga ito at lalapitan sana sila, pero naunahan sila ng isang lalaki na nasa kabilang bahagi ng bar.

Nagulat si Sugar dahil si Alejandro iyon. Kanina pa pala siya naroon, tinitingnan sila.

Nakita nito ang eksena mula sa malayo. Sa una ay hindi niya nakilala ang babaeng hinaharass ng lalaki dahil nakatalikod ito sa kanya.

Pero nang marinig niya ang boses nito, biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. Alam niyang pamilyar sa kanya ang boses na iyon.

Hindi siya nagkamali. Agad siyang naglakad patungo sa kanila. “Hoy.”

Mababa ngunit matigas ang kanyang boses. Napalingon ang lalaki. “Ano? Mangingialam ka ba rito?”

Lumapit si Alejandro at diretso nitong tiningnan ang kamay na nakahawak sa braso ni Sugar, may awtoridad niyang sinabi ang mga salita. “Bitawan mo siya.”

“Bakit? May problema ka ba sakin kung hinahawakan ko ang babaeng ito? Bakit? Kilala mo ba siya?”may pagkamayabang na sagot ng lalaki.

Hindi sumagot agad si Alejandro bagkus ay lumapit pa siya hanggang sa tuluyan siyang humarap sa lalaki.

“Sabi ko, bitawan mo siya.”

Naramdaman ni Sugar na bahagyang lumuwag ang pagkakahawak sa kanya ng lalaki. Sinamantala niya iyon at mabilis na hinila ang braso niya palayo.

Nang tuluyan siyang makalayo, saka siya humarap sa lalaking dumepensa sa kanya.

Doon siya tuluyang natigilan. Hindi siya halos makapagsalita. Ang mukha, ang mga mata. Ang paraan ng pagtitig nito sa kanya. Totoong si Alejandro nga ang nasa bar.

Ilang segundo silang nagkatitigan na parang parehong hindi makapaniwala sa pagkakataong iyon. “Ikaw?”

Parang nanigas ang buong katawan niya nang marinig ang sinabi nito sa kanya. Napakurap na lang siya.

“Al—Alejandro?”

Bahagyang napangiti ang lalaki, pero kitang-kita pa rin sa mukha nito ang pagkagulat. “Ikaw pala, kaya pala pamilyar.”

Hindi alam ni Sugar kung matutuwa ba siya o maiiyak dahil sa wakas ay nakita niya rin ang lalaking ilang linggo niya nang iniisip.

Pero bago pa sila makapag-usap nang maayos, muling nagsalita ang lalaking kanina ay humawak sa kanya. “Kaibigan mo ba ‘yan?”

Bumaling si Alejandro sa lalaki. “Hindi na mahalaga kung kaibigan niya ako o hindi. Ang mahalaga, ayaw niyang sumama sa iyo kaya dapat lang na irespeto niya iyon.”

“Hindi naman kita kausap. Bakit ikaw ang sumasagot sa tanong ko?” lasing na lasing na ang lalaki noong mga oras na iyon.

“Pero ako ang nagsasabi sa iyong lumayo ka sa kanya. Hindi ka ba nakakaintindi?”

Tumahimik ang lalaki. Maya-maya, tila napansin nitong mas marami nang taong nakatingin sa kanila. Lalo na nang lumapit na rin ang mga kaibigan ni Sugar sa kanila.

Prinotektahan niya ang kanyang sarili. “Wala naman akong ginagawang masama, ah.”

“May ginawa ka,” mabilis na sagot ni Alejandro. “Paulit-ulit niyang sinasabing ayaw niya. Hindi mo pa rin siya binitawan. Bastos ka.”

Nakita ni Sugar kung paano nagbago ang mukha ni Alejandro. Kanina ay kalmado lang ito, pero ngayon ay seryoso at halatang galit na sa lalaki.

Muling sinubukan ng lalaki na lumapit kay Sugar pero agad na humarang si Alejandro. “Lumayo ka na.”

“Relax ka lang, hindi ko naman siya gugulihin.”

“Hindi ako makikipag-away sa iyo. Pero kapag hinawakan mo ulit siya, hindi na ako magiging mapag-pasensya pa sa'yo.”

Natahimik ang lalaki. Maya-maya, napailing ito at tuluyan nang umalis. Sinundan iyon ng tingin ni Alejandro hanggang sa makalayo.

Nang masigurong wala na ang lalaki, saka siya bumaling kay Sugar. “Okay ka lang ba?”

Tumango si Sugar. “Oo. Maraming salamat sa tulong mo, ha.”

“Sigurado ka ba?” paninigurong tanong ni Alejandro.

“Oo nga, okay lang ako.”

Tinitigan siya ni Alejandro mula ulo hanggang paa, tila tinitiyak kung may nangyari ba sa kanya. Kung meron, sigurado na dadalhin niya ito sa ospital para ma-check up.

“Nakita kita kanina,” sabi nito.

Nagulat si Sugar. “Kanina?”

Tumango si Alejandro. “Pero hindi ko agad nakita na ikaw iyan. Nung narinig ko lang iyong boses mo, naisip ko na pamilyar sakin iyon.”

Napangiti nang bahagya si Sugar.

“Ako rin. Akala ko hindi na kita makikita.”