Chapter 3

“Sir, please… give me one month to pay!”

Pagmamakaawang turan ng lalaki habang nakaluhod sa malamig na sahig. Nanginginig ang buo niyang katawan, tila anumang oras ay bibigay na siya sa takot. Nasa harapan niya si Alejandro De Rossi, nakaupo nang matiwasay sa isang itim na leather chair habang hawak ang sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga daliri.

Tahimik ang paligid, ngunit ramdam na ramdam ang bigat ng presensya ng binata. Ang mga tauhan ni Alejandro ay nakatayo lamang sa gilid, walang ni isang naglakas-loob na magsalita. Sanay na sila sa ganitong eksena. Sanay na silang makakita ng mga taong lumuluhod, umiiyak, at nagmamakaawa sa harap ng kanilang Boss.

Ngunit kahit gaano pa kalakas ang iyak ng mga ito, hindi natitinag si Alejandro.

Ilang buwan nang humihingi ng palugit ang lalaking nasa harapan niya. Paulit-ulit itong nangako na magbabayad. Paulit-ulit ding binigyan ng pagkakataon ng kanyang kanang kamay. Ngunit sa halip na ayusin ang utang, mas lalo lamang itong lumubog sa sugal. Patuloy pa rin itong bumabalik sa Casinong pagmamay-ari ni Alejandro, tila ba laruan lamang ang batas ng De Rossi Mafia.

And now, he has reached his limit.

Alejandro slowly puffed his cigarette, his cold eyes fixed on the man kneeling before him. Walang emosyon sa mukha niya. Walang awa. Walang kahit anong senyales na naapektuhan siya sa pagmamakaawa nito.

Three months was more than enough.

Tatlong buwan na palugit. Tatlong buwan na pagkakataon. Ngunit sinayang lahat iyon ng lalaking ngayon ay nakaluhod sa harapan niya.

“I-I’m begging you, Mr. De Rossi,” nauutal na sabi ng lalaki. “Give me another month and I’ll pay everything. I swear. I will pay for my debt.”

Mahinang nagtawanan ang ilan sa mga tauhan ni Alejandro. Hindi dahil nakakatawa ang sitwasyon, kundi dahil alam nilang walang saysay ang pagmamakaawa nito. Hindi nagbibigay ng pangalawang pagkakataon si Alejandro sa mga taong sinubukan siyang lokohin.

Para sa kanya, ang unang pagkakamali ay simula lamang ng susunod. At kapag hinayaan mo ang isang tao na lokohin ka nang isang beses, uulitin niya iyon hanggang sa matutunan mong putulin ang kanyang lakas ng loob.

Kung noong mga nakaraang buwan ay ang kanang kamay lamang ni Alejandro ang naningil, dapat ay ituring ng lalaki na isang malaking babala ang presensya mismo ni Alejandro ngayon.

Because the great Alejandro De Rossi never collects debts personally unless he is already done waiting.

“Just pay for your debt,” Alejandro said in a calm but dangerous voice. “And I won’t do anything to you.”

Mas lalong nanginig ang lalaki. Alam niyang hindi iyon simpleng salita. Alam niyang may ibig sabihin ang bawat katagang lumalabas sa bibig ng binata.

Napatingin siya sa paligid, umaasang may tutulong sa kanya. Ngunit lahat ng tauhan ni Alejandro ay nanatiling tahimik. Some were smirking. Some were simply watching with blank faces. Wala ni isa ang kakampi niya rito.

Kapag nagtanong si Alejandro, isang beses lang iyon. Kapag hindi niya nakuha ang sagot na gusto niya, wala nang kasunod na paliwanag.

“Boss, I don—”

Hindi na natapos ng lalaki ang sasabihin niya.

Mabilis ang naging kilos ni Alejandro. Sa isang iglap, tumayo siya mula sa kinauupuan at lumapit sa lalaki. Napatigil sa paghinga ang lahat nang makita nilang hinawakan ni Alejandro ang mukha nito. The man’s eyes widened in horror.

Alejandro forced his mouth open and placed something inside.

A grenade.

The pin was still on.

Nanlamig ang buong katawan ng lalaki. Hindi na siya makapagsalita. Hindi na siya makagalaw. Tanging mga matang puno ng takot ang nagmakaawa kay Alejandro, ngunit walang epekto iyon sa binata.

Agad na umatras ang mga tauhan ni Alejandro, sanay man sila sa kalupitan ng kanilang Boss ay hindi pa rin nila maiwasang makaramdam ng takot sa mga ganitong pagkakataon.

Alejandro leaned closer, his face unreadable.

“You should have paid when you had the chance,” he whispered coldly.

Then he pulled the pin.

Mabigat ang katahimikang sumunod. Ilang segundo lamang iyon, ngunit para sa lahat ng naroon ay tila napakahaba. Alejandro turned around and walked away without looking back.

A deafening explosion followed.

Nayanig ang buong silid. Napapikit ang ilan sa mga tauhan habang ang iba ay napaatras pa lalo. Nang mawala ang usok at ingay, walang sinuman ang nagsalita. Walang naglakas-loob na tumingin nang diretso sa nangyari.

Alejandro, however, continued walking as if nothing happened.

Hindi niya man lang sinulyapan ang biktima. Hindi siya huminto. Hindi siya nagpakita ng kahit anong pagsisisi.

That was Alejandro De Rossi.

The Mafia Boss of the De Rossi Mafia.

A heartless man.

Everyone knew how cruel he was. Sa ilalim ng pangalan niya, nakapaloob ang takot, dugo, at parusa. Walang sinuman ang basta-basta bumabanggit ng pangalan niya. Sa mundo ng krimen, hindi siya tinatawag na Alejandro. Hindi siya tinatawag na De Rossi.

They called him “Cruel.”

Dahil iyon ang bagay na pinakakilala sa kanya.

Cruel.

Walang awa. Walang patawad. Walang kinatatakutan.

Maging ang mga pulis ay umiiwas sa pangalan niya. Kahit ang ibang sindikato ay nagdadalawang-isip na banggain ang De Rossi Mafia. Sa Italya at Pilipinas, kilala ang kanilang pamilya. Sa buong Europa, kinatatakutan sila. Their influence stretched far beyond borders, and their enemies knew better than to challenge them openly.

Paglabas ni Alejandro sa gusali, agad siyang pinagbuksan ng pinto ng sasakyan. Sumakay siya sa likod na bahagi na parang walang nangyari, inayos ang suot niyang itim na coat, at muling nagsindi ng sigarilyo.

His right-hand man, Fernan, followed quietly and sat beside him.

“Did the old hag pay his debt?” malamig na tanong ni Alejandro habang nakatingin lamang sa labas ng tinted window.

Fernan sighed. Alam niyang darating ang tanong na iyon. Kanina pa siya naghahanda ng sagot, ngunit kahit ilang beses niya itong inulit sa isip, alam niyang hindi magugustuhan ni Alejandro ang maririnig.

“He didn’t pay any single cent, Boss,” sagot ni Fernan. “Napakatigas ng ulo. Ilang beses ko nang kinausap, pero puro dahilan pa rin ang ibinibigay.”

Nagtagis ang bagang ni Alejandro. His jaw clenched, and his fist tightened slightly. Maliit na kilos lamang iyon, ngunit sapat na para maramdaman ng mga kasama niya ang bigat ng kanyang galit.

Ang matandang iyon ay anim na buwan nang hindi nagbabayad. Palagi itong nangungutang, palaging nangangako, ngunit ni minsan ay hindi tumupad. Para kay Alejandro, ang utang ay hindi simpleng pera lamang. It was a matter of respect.

Kapag nangutang ka sa De Rossi Mafia, hindi mo lamang hiniram ang pera nila. Hiniram mo rin ang pasensya nila.

At ang pasensya ni Alejandro ay napakaiksi.

Kung si Hellion ay mainipin, si Alejandro naman ay pikunin. Tatlong buwan pa lamang ay sobra na para sa kanya. Six months was an insult.

“Bigyan mo ng huling pagkakataon,” malamig niyang wika. “Kapag hindi pa rin siya nagbayad, I will deal with him myself.”

Nanahimik ang lahat sa loob ng sasakyan.

Maging ang driver ay napabuntonghininga nang mahina. Wala nang bago roon. Kapag si Alejandro mismo ang gumalaw, ibig sabihin tapos na ang usapan. Wala nang negosasyon. Wala nang palugit.

“Don’t worry, Boss,” sabi ni Fernan habang mariing nakatingin sa unahan. “I’ll make sure he will pay.”

Hindi sumagot agad si Alejandro. Nanatili lamang siyang nakatingin sa labas habang unti-unting umaandar ang sasakyan palabas ng compound.

Alejandro trusted his men. Hindi niya sila pinagdududahan hangga’t ginagawa nila ang kanilang trabaho. Ngunit kung may magtatangkang traydurin siya, siguraduhin lamang nitong kaya nitong harapin ang kapalit.

Because Alejandro did not forgive betrayal.

Hindi niya pinapatawad ang kasinungalingan. Hindi niya pinapatawad ang kahinaan. At higit sa lahat, hindi niya pinapatawad ang mga taong nag-aakalang kaya nilang takasan ang pangalan niya.

“Good,” he finally said.

Isang salita lamang, ngunit sapat na iyon para kay Fernan.

Alejandro leaned back against his seat, his face still emotionless. Walang bakas ng galit ngayon. Walang bakas ng anumang nangyari kanina. Para siyang isang lalaking galing lang sa ordinaryong pagpupulong, hindi mula sa lugar kung saan may taong nagbayad ng buhay dahil sa utang.

That was what made him dangerous.

Hindi ang baril. Hindi ang granada. Hindi ang hukbo ng tauhan niya.

It was his silence.

His calmness.

His ability to destroy a man without blinking.

No one dared to look into his eyes for too long. No one dared to interfere with his business. No one dared to say his name carelessly.

Because everyone knew…

Once Alejandro De Rossi marked you, there was nowhere left to run.